All Chapters of คุณหมอไร้รัก: Chapter 61 - Chapter 70

101 Chapters

บทที่ 61

เมืองน่านวางแก้วกาแฟลงในซิงก์ล้างจาน หยิบกุญแจรถเอสยูวีและกระเป๋าสตางค์ ก้าวขายาวๆ ออกจากบ้านพักแพทย์ทันทีนาฬิกาบนหน้าปัดรถบอกเวลาเจ็ดโมงยี่สิบห้านาทีเขาออกเดินทางล่วงหน้าเกือบครึ่งชั่วโมง เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีอุปสรรคใดๆ มาทำให้เขาผิดคำสัญญาเจ็ดโมงสี่สิบห้านาทีตรงรถเอสยูวีสีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบสนิทที่ลานดินหน้าร้านทอฝันอย่างนุ่มนวลเมืองน่านดับเครื่องยนต์ เขานั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย สูดลมหายใจยาวลึกเข้าปอดเพื่อสะกดข่มอาการประหม่า ฝ่ามือหนาที่จับพวงมาลัยมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย เขาเหลือบมองกระจกมองหลัง จัดทรงผมอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัยและเปิดประตูรถก้าวลงมายืนบนพื้นดินเช้าวันนี้ อากาศในตัวเมืองน่านเย็นสดชื่น หมอกบางๆ สีขาวลอยเรี่ยยอดไม้ แสงแดดอุ่นๆ สีทองสาดส่องกระทบป้ายร้านทอฝันที่เพิ่งทาสีใหม่เมืองน่านก้าวขายาวๆ เดินตรงไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูรั้วไม้ เขาไม่ได้ตะโกนเรียก ไม่ได้กดกริ่งรัวๆ แต่ยืนรออยู่อย่างสงบและให้เกียรติเจ็ดโมงห้าสิบแปดนาทีเสียงปลดกลอนประตูด้านในดังขึ้นเบาๆ ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่เหยียบ
last updateLast Updated : 2026-10-16
Read more

บทที่ 62

"มีโต๊ะว่างตรงมุมด้านในครับ ไปนั่งตรงนั้นกันนะ ลมไม่ค่อยโกรก"ผ้าแพรพยักหน้ารับ เธอเดินนำเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตรงโต๊ะมุมในสุด เมืองน่านขยับตัวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามทันทีจังหวะนั้นเอง ร่างท้วมของป้าบัว เจ้าของร้านวัยหกสิบปีที่กำลังถือถาดใส่ถ้วยผักกาดดองกับหอมแดงซอยก็เดินก้าวเข้ามาหา ใบหน้าอวบอูมประดับด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างคนคุ้นเคย"อ้าว! อาจารย์หมอเมือง! หายหน้าหายตาไปนานเลยนะเจ้า วันนี้พาน้องแพรมากินข้าวด้วยกันเหมือนเดิมเรอะ" ป้าบัวทักทายเสียงดังฟังชัดตามประสาคนอัธยาศัยดี "ป้าก็นึกว่าหมองานยุ่งจนลืมร้านป้าไปแล้ว วันนี้รับข้าวซอยไก่พิเศษเหมือนเดิมทั้งสองคนเลยไหมเจ้า"คำถามตามความคุ้นเคยของป้าบัว ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงชั่วขณะ ลูกค้าโต๊ะข้างๆ ที่เป็นพยาบาลเวรดึกเพิ่งออกเวรต่างพากันชะเง้อคอมองอย่างสนใจในอดีต... หากเกิดสถานการณ์แบบนี้ เมืองน่านจะทำเพียงแค่พยักหน้ารับสั้นๆ ยิ้มสุภาพ แล้วปล่อยให้ความเงียบสร้างความคลุมเครือต่อไป เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกผูกมัดหรือการตกเป็นขี้ปากชาวบ้านผ้าแพรเหลือบสายตามองใบหน้าคมคายของเขา เธอเตรียมใจที่จะ
last updateLast Updated : 2026-10-16
Read more

บทที่ 63

บรรยากาศการรับประทานอาหารเช้าดำเนินไปอย่างผ่อนคลายและอบอุ่น เสียงพูดคุยกระเซ้าเย้าแหย่เรื่องงาน เรื่องร้าน และเรื่องสัพเพเหระที่เคยขาดหายไป บัดนี้ค่อยๆ ถูกเติมเต็มกลับคืนมาทีละน้อย ความเย็นชาที่เคยเป็นกำแพงหนาทึบ บัดนี้มลายหายไป เหลือเพียงความคุ้นเคยที่ถูกจัดวางไว้ในตำแหน่งใหม่อย่างเหมาะสมเวลาเก้าโมงเช้า แสงแดดยามสายเริ่มส่องสว่างอบอุ่นไปทั่วท้องถนนเมืองน่านและผ้าแพรเดินเคียงคู่กันออกจากร้านข้าวซอย มุ่งหน้ากลับไปยังรถเอสยูวีที่จอดอยู่ริมทางเท้า ลมหนาวพัดเอื่อยๆ พาเอากลิ่นใบไม้แห้งลอยผ่านระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงไม่ถึงหนึ่งคืบเมืองน่านชำเลืองมองมือบางของผ้าแพรที่แกว่งไกวอยู่ข้างลำตัว ปลายนิ้วเรียวขาวเนียนที่เขาเคยสัมผัสและกุมไว้แนบอกมานับครั้งไม่ถ้วนหัวใจของศัลยแพทย์หนุ่มเต้นระทึกขึ้นมาในอก ความประหม่าแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่คอหอยเขาสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิตมือหนาที่เคยลังเล ค่อยๆ เลื่อนออกไป... ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับหลังมือบางของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ สอดประสานนิ้วมือเข้าหากัน กอบกุมฝ่ามือนุ่ม
last updateLast Updated : 2026-10-17
Read more

บทที่ 64

"งั้นหนูไปก่อนนะพี่แพร ถึงบ้านแล้วหนูจะไลน์บอกนะจ๊ะ!"น้ำปิงรีบวิ่งพรวดพราดออกไปทางประตูหลังร้าน สตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์แล้วขี่บึ่งฝ่าลมกระโชกออกไปอย่างเร่งรีบ ทิ้งให้ทั้งอาคารไม้สองชั้นตกอยู่ในความเงียบสงัดซ่าาาาา!และในเสี้ยววินาทีต่อมา... พายุฝนกระหน่ำเทลงมาราวกับฟ้ารั่วสายฝนเม็ดหนาหนักซัดสาดเข้าใส่บานกระจกหน้าร้านจนผิวกระจกพร่ามัว เสียงเม็ดฝนตกกระทบหลังคากระเบื้องโบราณดังกึกก้องจนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่น ลมหนาวพัดแทรกผ่านรอยต่อของบานหน้าต่างไม้เข้ามาจนผิวกายเย็นเฉียบผ้าแพรสูดลมหายใจเข้าลึก เธอรีบเดินไปตรวจเช็กกลอนหน้าต่างและประตูกระจกบานเลื่อนหน้าร้าน ดึงล็อกแน่นหนาเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำฝนสาดเข้ามาทำความเสียหายให้ผืนผ้าทอกลิ่นสะอาดของน้ำมันเคลือบผิวไม้สัก กลิ่นไอฝนเย็นชื่น และกลิ่นหอมฝาดของครามธรรมชาติลอยอบอวลไปทั่วโถงร้าน บรรยากาศเงียบสงบและเป็นส่วนตัวตัดขาดจากโลกภายนอกผ้าแพรเดินกลับมาทรุดตัวลงนั่งพักบนโซฟาตัวยาวตัวใหม่ โซฟาเบาะผ้าฝ้ายทอมือสีครีมหนานุ่มที่เขาตระหง่านช่วยเลือกมาแทนเตียงเดย์เบดตัวเก่าที่ถูกรื้อทิ้งไป เธอยกแขน
last updateLast Updated : 2026-10-17
Read more

บทที่ 65

"ก็... กลัวเค้กจะเปียกน้ำฝนจนเละน่ะครับ" เขาตอบเสียงอ่อยๆ ยอมรับความผิดอย่างว่าง่าย "ผมไม่เป็นไรหรอก ร่างกายแข็งแรง เป็นหมอผ่าตัดอดนอนมาเป็นอาทิตย์ยังไม่ตายเลย แค่ละอองฝนแค่นี้สบายมากครับ""พูดมากน่า!" ผ้าแพรแหวใส่เบาๆ เพื่อซ่อนความหวั่นไหวที่เริ่มควบคุมไม่ได้ เธอรีบคว้ากล่องเค้กจากมือเขามาวางลงบนเคาน์เตอร์ไม้สัก ก่อนจะหมุนตัวเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในห้องน้ำด้านหลังครู่เดียว ผ้าแพรก็เดินกลับออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนหนานุ่มสีขาวสะอาดตาในมือเธอก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเขา ห่างออกไปเพียงครึ่งก้าว"ก้มหัวลงมาค่ะ" เธอออกคำสั่งเสียงเข้มเมืองน่านชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยอมค้อมตัว โน้มศีรษะลงมาให้อย่างว่าง่ายดั่งสัตว์เลี้ยงที่เชื่องสนิทผ้าแพรคลี่ผ้าขนหนูออก คลุมทับลงบนกลุ่มผมสีดำขลับที่เปียกชื้นของเขา สองมือบางเริ่มขยับเช็ดซับหยาดน้ำฝนออกจากเส้นผมและไรผมของเขาอย่างแผ่วเบาและตั้งใจกลิ่นกายคุ้นเคยที่มีทั้งกลิ่นสบู่เด็ก กลิ่นไอฝน และกลิ่นกาแฟคั่วเข้มแผ่ซ่านเข้าปกคลุมบรรยากาศทันที ไอร้อนจากร่างกายสูงใหญ่แผ่ออกมาปะทะผิวหน้าของผ้าแพรจนเธอรู้สึกหน้าร้อน
last updateLast Updated : 2026-10-17
Read more

บทที่ 66

เมืองน่านขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกครึ่งก้าว สายตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอ แววตาคู่นั้นสะท้อนเพียงภาพเงาของเธอเพียงคนเดียวในโลก"...ดีใจที่เจ้าของร้านคนเก่งคนนี้... ยังคงเป็นคนเดิม"ประโยคสั้นๆ แต่เปี่ยมไปด้วยความหมายอันลึกซึ้งทำให้หัวใจของผ้าแพรกระตุกไหวไปวูบหนึ่งเมืองน่านค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นนิ้วมือหนาที่อบอุ่นเอื้อมออกไปอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วแตะลงบนไรผมที่ปรกหน้าผากเนียนของเธอเบาๆ แล้วค่อยๆ เกลี่ยปอยผมนั้นทัดเข้ากับใบหูให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสที่นุ่มนวลและอ่อนโยนดั่งขนนก ไร้ซึ่งความคุกคาม ไร้ซึ่งการทวงสิทธิ์ผ้าแพรไม่ได้เบี่ยงหน้าหลบเธอไม่ได้ปัดมือเขาออกเหมือนที่เคยทำดวงตาคู่สวยจับจ้องมองใบหน้าคมคายของเขา แววตาของเธอสั่นไหวระริกด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้อีกต่อไป"คุณเปลี่ยนไปมากเลยนะ เมือง..." เธอเอ่ยกระซิบเสียงแผ่วเบา สรรพนามเก่าหลุดออกมาจากปากอย่างเป็นธรรมชาติเมืองน่านไม่ชักมือกลับ เขาลดฝ่ามือหนาลงมาประคองข้างแก้มนวลของเธอไว้หลวมๆ ปลายนิ้วหัวแม่มือลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบา
last updateLast Updated : 2026-10-17
Read more

บทที่ 67

ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านริมฝีปาก ละลายกำแพงน้ำแข็งที่เหลืออยู่เพียงชั้นบางๆ ให้มลายหายไปในพริบตามือบางของผ้าแพรที่เคยวางนิ่งอยู่บนตัก ค่อยๆ ยกขึ้น ปลายนิ้วสัมผัสลงบนท่อนแขนแข็งแรงของเขา สัมผัสผ่านเนื้อผ้าของเสื้อยืดที่ชื้นละอองฝน ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่ง นิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไปในกลุ่มผมสีดำขลับที่ชื้นน้ำของเขาอย่างลืมตัวการตอบสนองที่ไร้การผลักไส จุดประกายความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกของเมืองน่านให้ลุกโชนขึ้นมาทันทีเขากระชับฝ่ามือที่ประคองแก้มนวลให้แน่นขึ้น ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ไปตามแนวสันกรามของเธออย่างทะนุถนอม เมืองน่านเริ่มขยับริมฝีปากบดเบียดลึกซึ้งยิ่งขึ้น ปลายลิ้นร้อนชื้นค่อยๆ สอดแทรกผ่านรอยแยกของกลีบปากที่เผยอออก กวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอุ่นจัดอย่างละเมียดละไมปลายลิ้นของคนทั้งสองเกี่ยวรัดและสอดประสานเข้าหากันในจังหวะที่เนิบนาบแต่ดูดดื่ม ไอร้อนจากลมหายใจที่ปะปนกันทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวจนลืมความหนาวเหน็บของไอฝนเมืองน่านขยับกายเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น ร่างสูงใหญ่โน้มทับลงมาจนแผ่นหลังบางของผ้าแพรเอนพิงกับพนักพิงโ
last updateLast Updated : 2026-10-18
Read more

บทที่ 68

ผ้าแพรเม้มริมฝีปากแน่น มือบางที่จับต้นแขนของเขาค่อยๆ เลื่อนลงมากุมมือหนาของเขาไว้เบาๆ"ขอบคุณนะคะ... เมือง" เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัดเมืองน่านก้มลงมองมือบางของเธอที่กุมมือเขาไว้ หัวใจในอกของเขาพองโตจนคับแน่น ความอบอุ่นแล่นริ้วไปทั่วร่าง เขาพลิกมือขึ้น สอดประสานนิ้วมือทั้งห้าเข้ากับนิ้วมือของเธอ กอบกุมฝ่ามือนุ่มไว้แนบแน่นชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อเอ่ยคำขอร้องสำคัญ"แพรครับ...""คะ?""เสาร์อาทิตย์นี้... คุณพอจะมีเวลาว่างไหมครับ" เมืองน่านสบตาเธอตรงๆ แววตามีประกายแห่งความหวังระคนประหม่า "ผมอยากชวนคุณ... ไปบ้านสวนกาแฟบนดอยกับผม"ชื่อของ 'บ้านสวนกาแฟบนดอย' ทำให้หัวใจของผ้าแพรกระตุกไหวไปวูบหนึ่งสถานที่แห่งจุดเริ่มต้น... คืนที่ฝนตกหนักเมื่อสามปีก่อน คืนที่ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกนี้ถือกำเนิดขึ้นมาเมืองน่านรีบพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพื่อไม่ให้เธอเข้าใจผิด "ผมไม่ได้ชวนคุณไปเพื่อเรื่องอย่างว่านะครับ... แต่มีเรื่องสำคัญมาก เรื่องในอดีตของครอบครัวผม เรื่องของแม่
last updateLast Updated : 2026-10-18
Read more

บทที่ 69

เมืองน่านในวันนี้ สวมเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายแขนยาวสีขาวสะอาดตา พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกอย่างประณีต สวมกางเกงชิโนสีเขากวาง ใบหน้าคมคายเกลี้ยงเกลา เส้นผมสีดำขลับถูกจัดทรงอย่างสุภาพ ท่วงท่าในการจับพวงมาลัยของเขามั่นคง ทว่าแววตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นกลับมีความประหม่าและตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัดกล้ามเนื้อบริเวณแนวสันกรามของเขาขบแน่นเป็นระยะๆ ลมหายใจที่พ่นออกจากจมูกหนักหน่วง บ่งบอกว่าจิตใจของเขากำลังแบกรับความกดดันมหาศาลเขาไม่ได้กำลังพาเธอมาเที่ยวพักผ่อนแต่เขากำลังพาตัวเองมาขึ้นศาล เพื่อรอฟังคำพิพากษาครั้งสุดท้ายจากเธอ"ใกล้ถึงแล้วครับแพร..." เมืองน่านเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่ม ทว่าเจือกระแสเสียงสั่นเครือน้อยๆ "ทางช่วงสุดท้ายค่อนข้างชัน จับราวจับไว้หน่อยนะ""ค่ะ" ผ้าแพรตอบรับสั้นๆ เธอเอื้อมมือไปจับราวจับเหนือศีรษะไม่กี่นาทีต่อมา รถเอสยูวีก็เลี้ยวโค้งผ่านซุ้มทางเข้าที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์ดอกพวงครามสีม่วงสดใส เข้าสู่ลานดินกว้างของบ้านสวนกาแฟภักดีวิวัฒน์เรือนไม้สักทองโบราณยกพื้นสูงสองชั้นตั้งตระหง่านอยู่ริมลำธารธรรมชาติ ลานดินกว้างร
last updateLast Updated : 2026-10-18
Read more

บทที่ 70

หัวใจของเธอถูกบีบรัดจนเจ็บแปลบ เธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว... เข้าใจที่มาของกำแพงน้ำแข็งอันหนาทึบที่เมืองน่านสร้างขึ้นมาขังตัวเองไว้ เข้าใจว่าทำไมเขาถึงหวาดกลัวคำว่ารัก หวาดกลัวการผูกมัด และกลัวการแต่งงานเขาคิดมาตลอดว่าความรักคือยาพิษที่ฆ่าแม่ของเขาเมืองน่านนั่งก้มหน้า มือทั้งสองข้างที่ประสานอยู่บนโต๊ะกำแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน ไหล่กว้างสั่นสะท้านน้อยๆ"ตลอดทั้งชีวิตของผม..." เมืองน่านเริ่มเอ่ยปากพูด ลำคอแห้งผาก น้ำเสียงสั่นเทา "ผมเกลียดพ่อ... ผมเกลียดที่พ่อทำให้แม่ต้องนั่งร้องไห้รออยู่บนดอยนี้ทุกค่ำคืน ผมเห็นแม่ป่วย เห็นแม่ตรอมใจจนตาย ผมเลยฝังใจว่าความรักคือความอ่อนแอ คือการยอมจำนนที่ทำลายชีวิตคน""...""ผมสร้างกฎเหล็กขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง ผมบอกตัวเองว่าจะไม่มีวันรักใคร จะไม่ผูกมัด และจะไม่ให้สถานะกับใคร เพราะผมคิดว่าการพูดความจริงตั้งแต่แรก คือความซื่อสัตย์ที่จะไม่หลอกลวง..." หยาดน้ำตาเม็ดหนึ่งร่วงหล่นลงจากหางตาของศัลยแพทย์หนุ่ม หยดลงบนหลังมือของตัวเอง "แต่พอผมได้อ่านจดหมายฉบับนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน... โลกทั้งใบของผมมันพังทลายลงมาหมดเลยแพร"เมือง
last updateLast Updated : 2026-10-18
Read more
PREV
1
...
56789
...
11
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status