جميع فصول : الفصل -الفصل 50

101 فصول

บทที่ 41

ถ้าเธอไม่เหลือบไปเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในเศษกระจกเงาที่ตั้งอยู่ข้างชั้นวางผ้า... ถ้าเธอไม่สะดุดกับคำพูดของเขาที่พ่นออกมากลางงานแข่งเรือ... ป่านนี้เธอก็คงกลายเป็นผู้หญิงโง่ๆ ที่ยอมนอนครางอยู่ใต้ร่างเขา ยอมให้เขาตีตราจอง แล้วปล่อยให้เขาก้าวเดินออกจากห้องไปพร้อมกับสถานะ 'คนไม่ได้คบกัน' เหมือนเดิมความสัมพันธ์สามปีที่ไม่มีชื่อเรียก... มันคือยาพิษที่เคลือบด้วยน้ำผึ้งเขายื่นความคุ้นเคย ยื่นความอบอุ่น ยื่นเซ็กส์ที่สมบูรณ์แบบมาให้ เพื่อแลกกับการที่เธอจะต้องยอมเป็นคนไร้ตัวตนในสังคม ยอมนั่งรอเขาในความมืด และยอมให้เขาเดินเข้าออกชีวิตเธอได้ตามใจชอบโดยไม่ต้องจ่ายราคาความรับผิดชอบใดๆ"พอแล้ว..." ผ้าแพรเค้นเสียงพึมพำกับพวงมาลัยรถ น้ำเสียงแหบพร่าและสั่นระริก "แกจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว แพรวา..."เธอยกหลังมือขึ้นปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มอย่างแรงจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดง สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ บังคับให้อัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นระรัวค่อยๆ ลดระดับลงมาสู่ภาวะปกติเธอยันตัวลุกขึ้นนั่งตรง จัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ มือบางดึงคอเสื้อเชิ้ตขึ้นมาปิดทับรอยแดงสีกุหลาบตรงซ
last updateآخر تحديث : 2026-10-11
اقرأ المزيد

บทที่ 42

เธอกดสบู่เหลวกลิ่นเปลือกส้มและโรสแมรี่ลงบนฝ่ามือ ถูฟอกจนเกิดฟองหนานุ่ม แล้วเริ่มต้นขัดถูผิวเนื้อของตัวเองอย่างรุนแรงเธอขัดถูตรงซอกคอ ขัดถูตรงเนินอก และขัดถูตรงบริเวณสะโพกและเรียวขาด้านใน จุดที่ฝ่ามือหนาหยาบกร้านของเมืองน่านเคยลูบไล้และแตะต้องเมื่อหัวค่ำ เธอออกแรงขัดจนผิวเนื้อเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ แสบแปลบตามผิวหนังจากแรงเสียดสีและความร้อนของสายน้ำเธอต้องการชะล้างกลิ่นกายของเขาออกไปให้หมดกลิ่นกาแฟคั่วเข้ม... กลิ่นสบู่เด็ก... และกลิ่นไอฝนที่ติดค้างอยู่บนตัวเธอสายน้ำร้อนชะล้างฟองสบู่และหยาดน้ำตาที่ไหลปนเปกันลงสู่ท่อระบายน้ำ ผ้าแพรยืนก้มหน้า มือทั้งสองข้างยันกับผนังกระเบื้องห้องน้ำ หอบหายใจสะท้าน ความเจ็บแสบบนผิวเนื้อช่วยดึงให้สมองของเธอจดจำบทเรียนครั้งนี้ไว้ให้ขึ้นใจความอ่อนแอทางกายภาพ... คือจุดอ่อนเดียวที่เขายังใช้เล่นงานเธอได้และนับจากคืนนี้เป็นต้นไป เธอจะไม่มีวันเปิดโอกาสให้เขาได้ใช้มันอีกเป็นครั้งที่สองหลังจัดการทำความสะอาดร่างกายและเป่าผมจนแห้งสนิท ผ้าแพรสวมชุดนอนผ้าฝ้ายแขนยาวตัวหนาสีเทาเข้ม เธอเดินออกจากห้องน้ำ ปิดไฟดวงใหญ่ในห้
last updateآخر تحديث : 2026-10-11
اقرأ المزيد

บทที่ 43

หนึ่งสัปดาห์ที่พายุอารมณ์อันบ้าคลั่งถูกตัดขาดลงอย่างสิ้นเชิงผ้าแพรใช้ปลายนิ้วลูบไปตามความเรียบเนียนของเนื้อไม้สัก สัมผัสแห้งสนิทและเย็นเยียบช่วยยืนยันว่าการเปลี่ยนแปลงได้เกิดขึ้นจริงแล้ว โซฟาพักผ่อนตัวเก่าที่เมืองน่านเคยนอนเอกเขนกถูกยกออกไปทิ้ง ห้องเก็บผ้าที่เคยแคบและมืดทึบถูกทุบขยายผนังด้านหนึ่งเพื่อเปิดรับแสงธรรมชาติ และป้าย 'ปิดปรับปรุง' หน้าร้านก็กำลังจะถูกปลดออกในอีกไม่กี่วันข้างหน้าทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุดในรอบเจ็ดวัน... คือความเงียบไม่มีรถเอสยูวีสีดำแล่นมาชะลอความเร็วอยู่ใต้ร่มไม้ฝั่งตรงข้ามไม่มีเสียงเคาะประตูกลางดึกไม่มีสายเรียกเข้าที่ขึ้นชื่อว่า 'หมอเมือง'และไม่มีแก้วกาแฟคั่วอ่อนวางทิ้งไว้บนถังขยะหน้าร้านอีกต่อไปโลกของเธอกลับคืนสู่ความสงบเงียบอย่างที่เธอเคยเรียกร้อง ทว่าความเงียบที่ไร้ร่องรอยของเขานั้น กลับดังกึกก้องอยู่ในความรู้สึกอย่างน่าประหลาด"พี่แพรจ๋า ขนมปังปิ้งเนยนมกับชาร้อนมาแล้วจ้ะ"เสียงใสของน้ำปิงดังขึ้นทำลายความเงียบ หญิงสาวผู้ช่วยคนสนิทเดินถือถาดสแตนเลสออกมาจากครัวหลังร้าน ใบหน้ากลมแป้น
last updateآخر تحديث : 2026-10-12
اقرأ المزيد

บทที่ 44

"ลองทานดูครับแพร ร้านนี้เขาใช้ปลาสดมาก ไม่คาวเลย แล้วพี่สั่งแบบไม่ใส่พริกไทยดำตามที่แพรชอบด้วยนะ""ขอบคุณค่ะพี่ขุน ดูแลแพรดีตลอดเลย" ผ้าแพรส่งยิ้มหวานตอบรับ ตักเนื้อปลาขึ้นชิม รสชาติกลมกล่อมและนุ่มลิ้น ทว่าเมื่อกลืนลงคอ เธอกลับรู้สึกว่ามันไม่ได้มีรสชาติอะไรเป็นพิเศษไปกว่าอาหารธรรมดาทั่วไป"วันนี้งานโครงสร้างและระบบไฟเสร็จร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วนะครับ" เขาตระหง่านวางช้อนลง ประสานมือไว้บนโต๊ะ มองตรงมาที่เธอด้วยสายตาอบอุ่นหลังกรอบแว่น "เหลือแค่วางเฟอร์นิเจอร์ลอยตัวกับจัดดิสเพลย์ผ้าทอ วันจันทร์หน้าก็เปิดร้านได้อย่างเป็นทางการแล้ว แพรเหนื่อยมาหลายสัปดาห์แล้วนะ คืนนี้ต้องทานเยอะๆ ฉลองความสำเร็จก้าวแรกของสตูดิโอใหม่""ถ้าไม่ได้พี่ขุนคอยคุมงานให้ ป่านนี้คงยังไม่เสร็จหรอกค่ะ ช่างทุกคนเกรงใจพี่ขุนมากเลย""เพราะพี่ตั้งใจทำให้แพรไงครับ" ชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย แววตาคมกริบจริงจังขึ้น "พี่บอกแล้วไง ว่าสำหรับแพร... พี่พร้อมจะทุ่มเทให้ทุกอย่าง ไม่ใช่แค่เรื่องสร้างร้าน แต่รวมถึงเรื่องของความรู้สึกด้วย"คำพูดที่ชัดเจน เปิดเผย และปราศจากความลังเลของเขาตระหง่านด
last updateآخر تحديث : 2026-10-12
اقرأ المزيد

บทที่ 45

และทำไม... ผู้ชายสารเลวที่เห็นแก่ตัว ผู้ชายที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอ และขังเธอไว้ในความมืดมาตลอดสามปี ถึงยังคงมีอิทธิพลเหนือบาดแผลในใจของเธอได้มากมายขนาดนี้"ขอบคุณนะคะพี่ขุน..." ผ้าแพรเอ่ยคำขอบคุณนั้นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ "ขอบคุณที่เข้าใจแพรนะคะ"เขาตระหง่านยิ้มรับ พยักหน้าเบาๆ "ทานข้าวต่อเถอะครับ เดี๋ยวอาหารจะเย็นชืดเสียก่อน"สามทุ่มครึ่ง รถเก๋งของเขาตระหง่านแล่นมาส่งผ้าแพรที่หน้าร้านทอฝันหลังเอ่ยคำร่ำลาอย่างสุภาพ ผ้าแพรหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไม้ด้านข้างอาคารตรงขึ้นสู่ชั้นสอง เธอแตะคีย์การ์ด เปิดประตูเข้าห้องนอน แล้วล็อกกลอนดิจิทัลอย่างแน่นหนาห้องนอนมืดสนิทผ้าแพรไม่ได้เปิดไฟดวงใหญ่ เธอทิ้งกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง ทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงนอนในความมืด แสงจันทร์สลัวจากหน้าต่างสาดส่องกระทบพื้นไม้ขัดมัน เผยให้เห็นความว่างเปล่าของห้องพักที่กว้างเกินไปลมหนาวพัดกรูผ่านช่องระแนงไม้เข้ามาจนผิวกายสั่นสะท้าน อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงอย่างรวดเร็วผ้าแพรรู้สึกหนาว... หนาวเหน็บไปถึงกระดูกเธอลุกขึ้น เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าไม้สักบ
last updateآخر تحديث : 2026-10-12
اقرأ المزيد

บทที่ 46

'ถ้าคุณต้องการแค่นี้... ไปซื้อเอาเถอะค่ะหมอ''ร่างกายของฉัน ไม่ได้มีไว้ให้คนที่ให้สถานะฉันไม่ได้ฟรีๆ อีกต่อไปแล้ว'ทุกคำ ทุกพยางค์ และแววตาสมเพชเวทนาที่ผ้าแพรใช้มองร่างกายส่วนล่างของเขาในคืนนั้น... มันยังคงดังก้องและฉายชัดอยู่ในมโนสำนึกราวกับมีคนเอาเหล็กร้อนๆ มานาบลงกลางหน้าผากมันทำลายอีโก้ ทำลายความถือดี และทำลายความมั่นใจของ นพ. เมืองน่าน จนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดีเซ็กส์ที่เขาคิดว่ามันคือสายใยผูกมัด... เซ็กส์ที่เขาคิดว่าเขามีสิทธิ์เหนือเธอเพราะร่างกายของเธอจดจำเขาได้... บัดนี้มันถูกเธอใช้มือเปล่าหักทิ้งอย่างไม่ใยดีเธอไม่ได้ต้องการแค่ร่างกายของเขาและเธอก็ไม่ได้ยอมรับความสัมพันธ์ที่ไร้ตัวตนในความมืดอีกต่อไปแล้ว"คุณเมือง... พักก่อนเถอะลูก ผ่าฟืนมาตั้งแต่เช้าแล้ว เดี๋ยวหลังจะเดาะเอานะ"เสียงแหบแห้งของป้าจันทร์ดังขึ้นจากทางระเบียงไม้ หญิงชราวัยหกสิบห้าปีเดินกะเผลกโดยมีไม้เท้าช่วยพยุง มือข้างหนึ่งถือขันน้ำลอยดอกมะลิเย็นเฉียบยื่นส่งมาให้เมืองน่านดึงสติกลับมา เขารับขันน้ำมายกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ความเ
last updateآخر تحديث : 2026-10-12
اقرأ المزيد

บทที่ 47

เอี๊ยด...ภายในกล่อง ไม่มีเครื่องเพชร ไม่มีเงินทอง หรือของมีค่าใดๆมีเพียงสมุดบันทึกเล่มเล็กปกหนังสีน้ำตาลที่กรอบแกรบตามกาลเวลา รูปถ่ายครอบครัวที่มีรอยฉีกขาดตรงฝั่งของพ่อ และซองจดหมายกระดาษสีขาวหม่นที่จ่าหน้าซองถึง 'คุณกิตติศักดิ์' (ชื่อพ่อของเขา)ซองจดหมายที่ถูกปิดผนึกไว้ด้วยกาว ทว่าไม่เคยถูกส่งออกไปเมืองน่านหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นระริกวันที่ที่ระบุอยู่บนมุมซองจดหมาย คือหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่แม่จะหมดสติและถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินด้วยภาวะไตวายระยะสุดท้าย ช่วงเวลาที่พ่อตัดขาดการติดต่อและไปสร้างครอบครัวใหม่อย่างเปิดเผยในกรุงเทพฯเมืองน่านค่อยๆ ใช้นิ้วกรีดเปิดรอยต่อของซองจดหมาย ดึงแผ่นกระดาษลายมือประณีตที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองกรอบออกมาคลี่อ่านลายมือของแม่... ลายมือที่เขาคุ้นเคยข้อความในจดหมายไม่ได้เต็มไปด้วยคำด่าทอ ไม่ได้มีความเคียดแค้นชิงชัง ทว่าทุกถ้อยคำที่ถูกเขียนทิ้งไว้ กลับมีอานุภาพทำลายล้างรุนแรงยิ่งกว่าระเบิดที่ฟาดลงกลางแสกหน้าของศัลยแพทย์หนุ่ม'ถึงคุณกิตติศักดิ์...ถ้าคุณไ
last updateآخر تحديث : 2026-10-13
اقرأ المزيد

บทที่ 48

"ฮึก..."เสียงสะอื้นหลุดออกจากลำคอของศัลยแพทย์หนุ่มผู้แสนเยือกเย็นเมืองน่านยกสองมือขึ้นกุมใบหน้าของตัวเองไว้แน่น ร่างสูงใหญ่สั่นสะท้านไปทั้งตัว น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินทะลักผ่านซอกนิ้วมือ หยดลงบนแผ่นกระดาษจดหมายของแม่น้ำตาหยดแรกในรอบสิบปีนับตั้งแต่วันที่แม่จากไปความเจ็บปวด ความรู้สึกผิด และความสูญเสียที่แท้จริงถาโถมเข้าใส่จนหน้าอกปวดร้าวเหมือนถูกมีดผ่าตัดกรีดคว้านขั้วหัวใจเขาไม่ได้กลัวความรักเขาไม่ได้กลัวการผูกมัดแต่เขากลัว... กลัวที่จะยอมรับว่าเขารักผ้าแพรมากจนขาดเธอไม่ได้และในตอนนี้... ความขี้ขลาดของเขาเอง ได้ทำลายผู้หญิงคนเดียวที่เขารักจนแหลกสลาย และผลักไสให้เธอเดินจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้ว"แพร..."เมืองน่านครางชื่อเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่แตกพร่าและแหบแห้ง เสียงสะท้อนก้องในห้องนอนที่ว่างเปล่าและหนาวเหน็บ"ผมขอโทษ... แพร... ผมขอโทษ..."ทว่าในห้องที่ไร้สิ่งมีชีวิต มีเพียงเสียงสายลมหนาวและเสียงน้ำตกจากลำธารที่ตอบรับคำขอโทษอันแสนสายของเขา ความเงียบงันกัดกินจิตใจของศัลยแพทย์หนุ่มจนแทบแ
last updateآخر تحديث : 2026-10-13
اقرأ المزيد

บทที่ 49

ทว่าในเช้าวันนี้...เมืองน่านยืนนิ่ง สูดลมหายใจยาวลึกเข้าปอด อากาศเย็นเฉียบช่วยดับความพลุ่งพล่านที่พยายามจะปะทุขึ้นมาในกระแสเลือดเขาไม่ได้รู้สึกโกรธเขาตระหง่านและเขาไม่ได้รู้สึกอยากจะเข้าไปใช้กำลังแย่งชิงผ้าแพรเหมือนสัตว์ป่าหวงก้างอีกต่อไปแล้วความเจ็บปวดแปลบปลาบยังคงแล่นริ้วอยู่กลางแผ่นอก ยามเห็นสายตาที่เธอมอบให้ชายอื่น แต่ในความเจ็บปวดนั้น มันเจือไปด้วยความละอายใจและความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเขาตระหง่านไม่ได้ทำอะไรผิด ผู้ชายคนนั้นกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง กำลังเดินเข้าหาเธออย่างเปิดเผย มอบเกียรติ มอบความชัดเจน และปกป้องเธอในที่แจ้ง... สิ่งพื้นฐานที่สุดที่ผู้หญิงคนหนึ่งสมควรได้รับ แต่ตัวเขาเองกลับตระหนี่ถี่เหนียว ไม่ยอมหยิบยื่นให้เธอตลอดสามสิบหกเดือนมึงไม่มีสิทธิ์ไปโกรธใครทั้งนั้น ไอ้เมืองเสียงเตือนสติในหัวดังก้องขึ้นมาถ้ามึงอยากได้เขากลับคืนมา มึงต้องสู้ด้วยความถูกต้อง ไม่ใช่สู้ด้วยสันดานอันธพาลเมืองน่านกำมือขวาในกระเป๋าแจ็กเก็ตแน่น ปลายนิ้วสัมผัสกับขอบกระดาษจดหมายของแม่ ความเย็นชาและความกลัวที่เคยเป
last updateآخر تحديث : 2026-10-13
اقرأ المزيد

บทที่ 50

"สวัสดีครับคุณขุน"สรรพนามที่ใช้เรียกอย่างสุภาพ ปราศจากคำเหน็บแนมหรือประชดประชัน ทำให้เขาตระหง่านชะงักไปเล็กน้อย สถาปนิกหนุ่มปรับสีหน้า พยักหน้ารับไหว้อย่างมีมารยาท"สวัสดีครับคุณหมอ วันนี้ไม่มีเวรเช้าเหรอครับ""เพิ่งกลับลงมาจากบ้านสวนบนดอยครับ" เมืองน่านตอบสั้นๆ ตรงไปตรงมา "พรุ่งนี้ถึงจะกลับเข้าเวรตามปกติ"บรรยากาศระหว่างชายหนุ่มสองคนนิ่งสนิท ทว่าไม่มีระลอกคลื่นแห่งการใช้กำลังเหมือนที่เคยเกิดขึ้นที่ริมแม่น้ำน่านอีกต่อไป มันกลายเป็นการประจันหน้ากันด้วยวุฒิภาวะของผู้ใหญ่สองคนผ้าแพรตัดบทสนทนานั้นอย่างรวดเร็ว เธอหยิบถุงขนมครกที่แม่ค้ายื่นให้ ส่งธนบัตรยี่สิบบาทจ่ายเงิน แล้วหันมาสบตากับเมืองน่านด้วยสายตาเฉียบขาด"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันกับพี่ขุนขอตัวนะคะ เราต้องรีบเอาของสดไปเตรียมทำอาหารเช้า และมีงานตรวจไซต์ที่ร้านต้องทำต่อ"เธอพูดตัดบทอย่างชัดเจน ไม่เปิดช่องว่างให้เขาได้สานต่อบทสนทนาแม้แต่วินาทีเดียว และกำลังจะก้าวขาเดินเลี่ยงผ่านร่างสูงใหญ่ของเขาไปทว่าเมืองน่านไม่ได้ขยับตัวหลบเขาไม่ได้ยื่นมือออกไปคว้าข้อมือเธอเหมือนครั้งก่อ
last updateآخر تحديث : 2026-10-13
اقرأ المزيد
السابق
1
...
34567
...
11
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status