ถ้าเธอไม่เหลือบไปเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในเศษกระจกเงาที่ตั้งอยู่ข้างชั้นวางผ้า... ถ้าเธอไม่สะดุดกับคำพูดของเขาที่พ่นออกมากลางงานแข่งเรือ... ป่านนี้เธอก็คงกลายเป็นผู้หญิงโง่ๆ ที่ยอมนอนครางอยู่ใต้ร่างเขา ยอมให้เขาตีตราจอง แล้วปล่อยให้เขาก้าวเดินออกจากห้องไปพร้อมกับสถานะ 'คนไม่ได้คบกัน' เหมือนเดิมความสัมพันธ์สามปีที่ไม่มีชื่อเรียก... มันคือยาพิษที่เคลือบด้วยน้ำผึ้งเขายื่นความคุ้นเคย ยื่นความอบอุ่น ยื่นเซ็กส์ที่สมบูรณ์แบบมาให้ เพื่อแลกกับการที่เธอจะต้องยอมเป็นคนไร้ตัวตนในสังคม ยอมนั่งรอเขาในความมืด และยอมให้เขาเดินเข้าออกชีวิตเธอได้ตามใจชอบโดยไม่ต้องจ่ายราคาความรับผิดชอบใดๆ"พอแล้ว..." ผ้าแพรเค้นเสียงพึมพำกับพวงมาลัยรถ น้ำเสียงแหบพร่าและสั่นระริก "แกจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว แพรวา..."เธอยกหลังมือขึ้นปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มอย่างแรงจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดง สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ บังคับให้อัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นระรัวค่อยๆ ลดระดับลงมาสู่ภาวะปกติเธอยันตัวลุกขึ้นนั่งตรง จัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ มือบางดึงคอเสื้อเชิ้ตขึ้นมาปิดทับรอยแดงสีกุหลาบตรงซ
آخر تحديث : 2026-10-11 اقرأ المزيد