All Chapters of เมียหมอ: Chapter 11 - Chapter 20

"ตอดฉันแน่นเกินไปแล้วเด็กดี... หายใจเข้าลึกๆ"เขากดสะโพกลงไปจนสุดความยาว ความลึกซึ้งที่แนบแน่นจนไร้ช่องว่างทำให้เดือนหนาวหวีดครางออกมาเบาๆ หน้าท้องของเธอหดเกร็งรับการรุกล้ำที่เต็มตื้น เตติณห์หยุดแช่ค้างไว้ ปล่อยให้ผนังเนื้อนุ่มของเธอค่อยๆ ปรับตัวรับขนาดของเขา เขาก้มลงจูบซับเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน ขัดกับความดิบเถื่อนของท่อนล่างที่กำลังเชื่อมต่อกันเมื่อความเจ็บปวดเริ่มจางหาย กลายเป็นความเสียวซ่านที่แล่นพล่าน เตติณห์ก็เริ่มขยับสะโพกจังหวะเริ่มต้นนั้นเนิบช้าและหนักแน่น เขาดึงแกนกายออกจนเกือบสุด แล้วดันกระแทกกลับเข้าไปจนมิดโคน เสียงเนื้อกระทบกันดังก้อง พั่บ... พั่บ... สลับกับเสียงครางหวานหูของเดือนหนาว"อ๊ะ... อ๊ะ... เติร์ก... ลึกไป...""ชอบไหม... หืม? ลึกแบบนี้ชอบไหม" เตติณห์กระซิบถามชิดริมฝีปากเธอ จังหวะสะโพกเริ่มเร่งเร็วขึ้นและรุนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง"ชอบ... อื้อ... แรงอีก... หมอขา..."คำออดอ้อนที่หลุดออกมาทำลายความยับยั้งชั่งใจที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเตติณห์จนพังทลาย เขาเปลี่ยนมาจับยึดสะโพกคอด

"ชีวิตคู่ของหมอที่ผมเห็นรอบตัว ร้อยละแปดสิบพังทลายลงเพราะคำว่า 'ไม่มีเวลา' การแต่งงานหรือการมีแฟน มันคือสัญญาที่มาพร้อมกับความรับผิดชอบ และถ้าผมรู้ตัวว่าผมรับผิดชอบเวลาตรงนั้นให้คุณไม่ได้ ผมก็จะไม่เริ่มต้นมันตั้งแต่แรก... การไม่ผูกมัด คือการให้ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับคุณ ในวันที่คุณทนชีวิตแบบนี้ไม่ไหว"เดือนหนาวนั่งนิ่งงัน คำพูดของเขามีเหตุผล มีตรรกะรองรับร้อยเปอร์เซ็นต์ ไร้ที่ติจนเธอไม่สามารถหาข้อโต้แย้งทางตรรกะได้เลยแต่ในทางความรู้สึก... มันเลือดเย็นชะมัดเขาใช้ตรรกะที่บิดเบี้ยวมาสร้างเกราะป้องกันตัวเอง เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องแบกรับความเสี่ยง ไม่ต้องเอาหัวใจลงมาเล่น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็พร้อมจะกอบโกยประโยชน์จากร่างกายและความอบอุ่นของเธอไปใช้รักษาอาการนอนไม่หลับของเขาอย่างหน้าตาเฉยความน้อยเนื้อต่ำใจแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดและศักดิ์ศรีที่ยังหลงเหลืออยู่ สั่งให้เดือนหนาวเชิดหน้าขึ้นเธอจะไม่ยอมทำตัวเป็นผู้หญิงน่าสมเพชที่ร้องไห้คร่ำครวญขอความรักจากผู้ชายที่เพิ่งนอนด้วยเด็ดขาดเดือนหนาวแค่นยิ้มออกมา รอยยิ้มที่เค

"หมอ... ปล่อยนะ แกล้งอะไรเนี่ย" เธอเริ่มเสียงสั่น ความมั่นใจเมื่อครู่หดหายไปต่อหน้าสัมผัสที่แนบแน่น"ไหนบอกว่าเป็นคู่นอนเกรดเอไง" เตติณห์กระซิบชิดใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าลงจนน่ากลัว "แล้วจะมาสั่งให้ผมปล่อยทำไม"มือใหญ่ของเขาเลื่อนลงไปบีบเค้นสะโพกอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้ากางเกงนอนตัวบางอย่างหนักหน่วง สัมผัสที่คุ้นเคยจากเมื่อคืนทำให้เดือนหนาวสะท้านไปทั้งตัว ลมหายใจสะดุดกึก"เติร์ก... พรุ่งนี้หมอมีผ่าตัดเช้านะ..." เธอพยายามเตือนสติเขา เสียงครางแผ่วหลุดออกมาเมื่อริมฝีปากของเขากดจูบลงบนรอยต่อระหว่างลำคอกับลาดไหล่"เคสเก้าโมงครึ่ง" เตติณห์ตอบหน้าตาย ริมฝีปากยังคงคลอเคลียอยู่กับผิวเนื้อหอมกรุ่น "ยังมีเวลาอีกเหลือเฟือ... ที่จะทดสอบความเข้ากันได้ทางกายภาพของคุณ""ไอ้หมอบ้า... อ๊ะ!"คำด่าทอถูกกลืนหายไปเมื่อเตติณห์พลิกตัวเธอให้หงายลงใต้ร่างของเขา แว่นตากรอบเงินถูกถอดวางไว้ข้างหมอนอีกครั้ง และในค่ำคืนนั้น ข้อตกลงไร้ชื่อเรียกของพวกเขาก็ถูกตอกย้ำด้วยสัมผัสทางกายที่ลึกซึ้งและดุดันยิ่งกว่าเดิมตอกย้ำให้เดือนหนาวรู้ว่า... แม้จะไม่มีสถานะ แต่เตียงหลังนี้

"คะ?" เดือนหนาวชะงัก งงกับประเด็นที่เขาเปิดขึ้นมา"คุณใช้มันอาบน้ำ แล้วเวลานอน... ผมเป็นคนดม" เตติณห์พูดหน้าตาย สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "กลิ่นของมันทำให้ผมผ่อนคลายและหลับง่ายขึ้น ถือว่าผมได้รับผลประโยชน์โดยตรงจากผลิตภัณฑ์ชิ้นนี้ เพราะฉะนั้น ในทางตรรกะ... ผมเป็นคนจ่าย ถูกต้องแล้ว""..."ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณหน้าเคาน์เตอร์แคชเชียร์ไปสามวินาทีเต็มพนักงานสาวที่กำลังส่งสลิปบัตรเครดิตให้เซ็นถึงกับมือสั่น หน้าแดงก่ำขึ้นมาจนถึงคอ พยายามกลั้นยิ้มจนแก้มแทบแตก ส่วนลูกค้าป้าข้างหลังที่ต่อคิวอยู่ก็เบิกตากว้าง แอบอมยิ้มกรุ้มกริ่มใบหน้าของเดือนหนาวร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดเป็นเปลวเพลิง ความอับอายแล่นริ้วตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงไรผม เธออยากจะมุดดินหนีไปให้พ้นจากห้างแห่งนี้เดี๋ยวนี้!ผู้ชายคนนี้... ไอ้หมอบ้า! กล้าพูดเรื่องกลิ่นตัวตอนนอนต่อหน้าคนอื่นหน้าตาเฉยแบบนี้ได้ยังไง!เตติณห์รับปากกามาเซ็นชื่อลงบนสลิปด้วยลายมือหวัดอย่างใจเย็น รับบัตรเครดิตคืนมาเก็บเข้ากระเป๋า จากนั้นเขาก็ใช้มือข้างเดิมคว้าถุงผ้าขนาดใหญ่สองใบขึ้นมาถือด้วยมือเดียว ส่วนมือ

บานประตูไม้สักเปิดออกช้าๆ ไร้เสียงกระแทก แต่สิ่งที่พัดผ่านเข้ามาพร้อมกับร่างสูงโปร่ง ไม่ใช่ความนิ่งขรึมสง่างามที่เขาชอบพกพาไปไหนมาไหนมันคือกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้น กลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ที่เกิดจากเลือด และไอความเหนื่อยล้าที่แผ่ทะลักออกมาจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งเตติณห์เดินโซเซเข้ามาในห้องเขาไม่ได้สวมเสื้อเชิ้ตเนี้ยบกริบหรือกางเกงสแล็กตัดเย็บประณีตเหมือนทุกวัน แต่สวมชุดสครับสีเขียวเข้มของห้องผ่าตัด คอวีผ่ากว้างเผยให้เห็นแนวกระดูกไหปลาร้าและแผงอกที่มีเหงื่อกาฬแห้งกรัง เสื้อผ้ามีรอยยับย่นรุนแรงราวกับถูกขยำทิ้งไว้ในตะกร้า กางเกงสครับผูกเชือกหลวมๆ ปลายขากางเกงข้างหนึ่งร่นขึ้นมาเกือบถึงหน้าแข้ง หน้ากากอนามัยแบบเอ็นเก้าสิบห้าถูกดึงรั้งลงมาคล้องไว้ใต้คาง บดขยี้ลำคอแกร่งจนเป็นรอยกดสีแดงเข้มและสิ่งที่ทำให้เดือนหนาวต้องกลั้นหายใจ คือใบหน้าของเขาแว่นตากรอบเงินเอียงกะเท่เร่บนสันจมูก เลนส์ข้างหนึ่งมีรอยเปื้อนคราบน้ำยาทำความสะอาด ผิวแก้มที่เคยขาวสะอาดยามนี้ซีดเผือดเหมือนกระดาษเปียกน้ำ ขอบตาทั้งสองข้างดำคล้ำเป็นวงกว้าง ลึกโบ๋จนโครงกระดูกโหนกแก้มเด่นชัด ริมฝีปากแ