All Chapters of เมียหมอ: Chapter 41 - Chapter 50

101 Chapters

บทที่ 41

ศัลยแพทย์หนุ่มค่อยๆ หันใบหน้าคมคายใต้กรอบแว่นเงินกลับมาสบตากับชายหนุ่มรุ่นน้องตรงๆ ดวงตาคมกริบที่แดงก่ำจากการอดนอนฉายแววดุดัน เลือดเย็น และกระหายเลือดจนน่าสะพรึงกลัว อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตา"อย่ายุ่งกับคนของผม" เตติณห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจสังหารที่เด็ดขาด "ถ้าไม่อยากโดนข้อหาพยายามฆ่า... ถอยไป"สายตาและน้ำเสียงที่เฉียบขาดราวกับใบมีดผ่าตัดของเตติณห์ ทำให้แม็คถึงกับชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อไปโดยอัตโนมัติด้วยสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด ชายหนุ่มรับรู้ได้ทันทีว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ได้ขู่เล่น และมีความบ้าคลั่งมากพอที่จะทำลายทุกอย่างที่ขวางทาง"เติร์ก! ปล่อยนะ! คนมองหมดแล้ว!" เดือนหนาวพยายามดิ้นรน ข้อมือของเธอปวดร้าวจากแรงบีบมหาศาลเตติณห์ไม่ฟังเสียงประท้วง เขากระชากข้อมือเธอ ออกแรงลากร่างบางให้ก้าวเดินตามเขาออกจากโซนวีไอพีทันที ป่านที่เพิ่งเดินกลับมาเห็นเหตุการณ์ถึงกับอ้าปากค้าง จะวิ่งเข้ามาช่วย แต่สายตาดุจัดของเตติณห์ที่ตวัดมองมาทำให้เจ้าของร้านกาแฟต้องหยุดเท้าอยู่กับที่ด้วยความตกตะลึงเขาพาเธอก้าวเดินผ่านฝูงชนใ
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more

บทที่ 42

"เติร์ก!" เดือนหนาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ยกมือขึ้นกอดอกเพื่อบดบังตัวเอง"บอกมันว่าโสดเหรอ..." เตติณห์รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ดันร่างสูงใหญ่ของเขาเข้าแนบชิดจนแผงอกแกร่งบดขยี้เนินอกนุ่มหยุ่นของเธออย่างไร้ช่องว่าง "โสดแบบไหนถึงโดนฉันแหกขาเอาอยู่บนเตียงทุกคืน! ตอบมาสิเดือนหนาว!""อื้อ...!"คำพูดของเธอถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อเตติณห์ก้มหน้าลงมา บดขยี้ริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของเธออย่างบ้าคลั่งและดุดันมันไม่ใช่การจูบเพื่อปลอบประโลม ไม่มีการเล้าโลมอย่างอ่อนโยน เตติณห์จูบเธอเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังกัดกินเนื้อเหยื่อ ปลายลิ้นร้อนจัดดุนดันแทรกผ่านกลีบปากเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างรุนแรง ปลายฟันคมขบกัดริมฝีปากล่างของเธอจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ คละคลุ้ง รสชาติเค็มปร่าของเลือดผสมกับหยาดน้ำฝักบัว ยิ่งกระตุ้นให้สัญชาตญาณความดิบในกายเขาปะทุขึ้นมาจนควบคุมไม่อยู่เตติณห์ละริมฝีปากออกจากปากของเธอ เลื่อนลงมาขบเม้มซอกคอขาวเนียนอย่างรุนแรง เขากดปลายฟันฝังลงไปบนรอยต่อระหว่างลำคอกับไหปลาร้า กัดเน้นย้ำจนเกิดรอยฟันสีแดงเข้ม
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more

บทที่ 43

"อ๊าาา! หมอ... เสียว... เสียวจะตายแล้ว...!" เธอหลุดเสียงครางหวานหูออกมาอย่างยอมจำนน ร่างกายตอบสนองความดิบเถื่อนของเขาอย่างน่าอับอาย ช่องทางรักตอดรัดแกนกายของเขาถี่ระรัวเหมือนจะรีดเค้นวิญญาณเตติณห์ก้มลงกัดลาดไหล่บอบบางของเธออีกครั้ง ดูดดึงเนื้อนุ่มจนเป็นรอยช้ำสีม่วงเข้ม จังหวะสะโพกของเขาเร็วและแรงขึ้นจนตัวเธอโยกคลอนไปตามแรงขับเคลื่อนเขาอุ้มร่างของเธอขึ้นทั้งที่ช่วงล่างยังคงเชื่อมต่อกัน พาเธอก้าวเดินโซเซออกจากห้องน้ำ ตรงเข้าไปในห้องนอนใหญ่ ทุ่มร่างบางลงบนเตียงคิงไซส์อย่างไม่สนใจว่าที่นอนราคาแพงจะเปียกชุ่มเตติณห์ตามขึ้นมาทาบทับทันที เขาจับเรียวขาคู่งามของเธอแยกออกกว้าง พาดขาข้างหนึ่งขึ้นบนบ่าแกร่ง แล้วเริ่มกระหน่ำกระแทกกระทั้นลงมาอีกครั้งอย่างไม่หยุดยั้งพั่บ! พั่บ! พั่บ!เตียงนอนสั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์ เตติณห์จ้องมองใบหน้าหวานที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาและเหงื่อ ดวงตาปรือหวานที่มองสบตากับเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความปรารถนาที่แยกไม่ออก"ครางชื่อฉัน..." เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและแตกซ่าน "ครางชื่อฉันดังๆ เดือนหนาว!""เติ
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

บทที่ 44

เดือนหนาวค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า ฟันซี่คมขบลงบนริมฝีปากล่างเพื่อสะกดกลั้นเสียงครางแห่งความเจ็บปวดผ้าห่มนวมเลื่อนหลุดลงมากองที่เอวคอด เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งสงครามอารมณ์เมื่อคืนสายตาของเธอจับจ้องไปยังรอยช้ำสีม่วงคล้ำขนาดใหญ่ตรงแนวกระดูกไหปลาร้า รอยฟันคมที่ฝังลึกจนห้อเลือดตรงซอกคอด้านซ้าย ลามลงไปถึงรอยปื้นแดงจัดบนเนินอกอวบอิ่มที่บัดนี้บวมช้ำจากการถูกบดขยี้อย่างป่าเถื่อน และเมื่อเธอก้มมองท่อนแขนของตัวเอง รอยข้อนิ้วมือห้านิ้วที่เตติณห์บีบรัดตรึงไว้กับผนังห้องน้ำยังคงปรากฏเด่นหราเป็นปื้นสีเข้มภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลย้อนกลับเข้ามาบดขยี้สมองราวกับม้วนฟิล์มสยองขวัญเสียงสายน้ำจากเรนชาวเวอร์ที่เย็นยะเยือก...เสียงผ้าซาตินราคาแพงที่ฉีกขาดคามือของเขา...คำรามเสียงต่ำที่เต็มไปด้วยคำหยาบโลนเพื่อเหยียบย่ำคำว่า 'โสด' ของเธอ...และแรงกระแทกกระทั้นที่ไร้ซึ่งความปรานี ปราศจากเครื่องป้องกันใดๆ ฝังความต้องการดิบและหยาดน้ำรักร้อนจัดเข้าไปในกายเธอเพื่อประกาศอาณาเขตมันไม่ใช่การร่วมรักแต่มันคือก
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

บทที่ 45

บนโต๊ะมีแก้วน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว วางอยู่ข้างๆ แผ่นแบบแปลนรีสอร์ตปากช่องของแม็คที่เธอเปิดค้างไว้ในไอแพดโปรชามโจ๊กที่เตติณห์สั่งมาวางไว้ในครัว ยังคงตั้งอยู่ที่เดิมบนเคาน์เตอร์บาร์ มันเย็นชืดจนไขมันลอยจับตัวเป็นฝ้าสีขาวขุ่น เดือนหนาวไม่คิดจะแตะต้องมันเลยแม้แต่คำเดียว ความรู้สึกคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาในคอหอยทุกครั้งที่มองเห็นอาหารที่มาจากเงินของเขาออด... แอด...เสียงสัญญาณกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ทำลายความเงียบงันในเพนต์เฮาส์เดือนหนาวชะงักมือที่กำลังถือสไตลัส เธอขมวดคิ้วแน่นด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วเพนต์เฮาส์ชั้นสี่สิบสองแห่งนี้แทบไม่เคยมีแขกมาเยือน เว้นแต่จะมีแม่บ้านส่วนกลางหรือช่างเทคนิคที่นิติบุคคลส่งขึ้นมาเธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวเดินไปยังหน้าจออินเตอร์คอมข้างประตูโถงทางเดินภาพบนหน้าจอดิจิทัลปรากฏชายวัยกลางคนในชุดยูนิฟอร์มช่างอาคารของคอนโดมิเนียม สวมหมวกนิรภัยและสะพายกล่องเครื่องมือช่างเดือนหนาวกดปุ่มสื่อสาร "สวัสดีค่ะ ติดต่อเรื่องอะไรคะ""สวัสดีครับคุณผู้หญิง ช่างไฟจากฝ่ายอาคารครับ" เสียงตอบกลับมาอย่างสุภาพ "ทางนิติฯ
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

บทที่ 46

"สวัสดีครับอาจารย์หมอเติร์ก! ผมช่างสมชายนะครับ กำลังเปลี่ยนหลอดไฟแอลอีดีให้ครับผม พอดีไดรเวอร์มันเสื่อมสภาพนิดหน่อย เดี๋ยวเปลี่ยนเสร็จแล้วผมเทสต์ระบบดิมเมอร์ให้เลยครับ!"ปลายสายส่งเสียงตอบรับสั้นๆ ในลำคอ "ครับ รบกวนด้วยครับช่างสมชาย"ช่างไฟหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเอ่ยแซวออกมาด้วยความหวังดีที่ไร้เดียงสา"อาจารย์หมอไม่ต้องเป็นห่วงห้องเลยนะครับ! แฟนอาจารย์หมอดูแลต้อนรับผมอย่างดีเลยครับ สวยแล้วยังใจดีอีก มีน้ำเย็นมาเสิร์ฟให้ช่างด้วย อาจารย์โชคดีจริงๆ นะครับเนี่ยที่มีแฟนน่ารักขนาดนี้!"คำพูดแซวนั้นดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องนั่งเล่นอันโอ่อ่าหัวใจของเดือนหนาวแทบจะหยุดเต้นในวินาทีนั้นลมหายใจของเธอสะดุดกึก ดวงตาคู่โตเบิกกว้างจ้องมองไฟกะพริบสีเขียวบนตัวเครื่องโทรศัพท์สปีคเกอร์โฟนราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลังความเงียบที่หนักอึ้งและเย็นยะเยียบเข้าปกคลุมสายสัญญาณทันทีหนึ่งวินาที...สองวินาที...สามวินาที...ผ่านไปเกือบห้าวินาทีเต็มๆ ที่ไม่มีเสียงใดๆ ตอบกลับมาจากปลายสาย มีเพียงเสียงเครื่องปรับ
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

บทที่ 47

จากนั้น เธอก็สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างช้าๆ แผ่นหลังบอบบางที่เคยห่อเหี่ยวเหยียดตรงขึ้นอย่างสง่างาม ประกายตาที่เคยสับสนและหม่นแสง บัดนี้เปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งเธอเดินตรงเข้าไปในห้องครัว หยิบชามโจ๊กที่เย็นชืดของเตติณห์ขึ้นมา เทมันทิ้งลงในถังขยะอย่างไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เปิดน้ำล้างชามกระเบื้องจนสะอาด คว่ำเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบจากนั้น เดือนหนาวเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอเธอไม่เปิดดูข้อความไลน์ที่เตติณห์ส่งมาเมื่อชั่วโมงก่อนแต่ปลายนิ้วเรียวแตะเลื่อนหารายชื่อการติดต่อล่าสุด ก่อนจะกดโทรออกไปยังเบอร์โทรศัพท์ที่เธอเพิ่งคุยค้างไว้เมื่อวานนี้เสียงสัญญาณดังรอสายเพียงสองครั้ง ปลายสายก็กดรับอย่างรวดเร็ว"สวัสดีครับคุณหนาว!" เสียงทุ้มนุ่มและกระตือรือร้นของ 'แม็ค' รัฐนนท์ ดังขึ้นด้วยความยินดี "กำลังคิดถึงอยู่พอดีเลยครับ เป็นยังไงบ้างครับ เรื่องสัญญาโปรเจกต์ที่ปากช่อง คุณหนาวพอจะได้ดูเอกสารแนบท้ายที่ผมส่งให้หรือยังครับ"เดือนหนาวหลับตาลงช้าๆ รอยยิ้มจางๆ
last updateLast Updated : 2026-10-13
Read more

บทที่ 48

สายตาของเขาตวัดมองไปยังมุมห้องทำงานโต๊ะดราฟต์งานสถาปัตยกรรมปรับระดับไฟฟ้าตัวละเป็นแสนที่เขาเพิ่งสั่งมาตั้งเมื่อสัปดาห์ก่อน บัดนี้ว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยของอุปกรณ์เขียนแบบ ไร้ซึ่งแท็บเล็ต และไร้ซึ่งแก้วน้ำสีสันสดใสที่เคยตั้งวางขัดตาและเมื่อเขามองเลยเข้าไปในห้องแต่งตัวที่เปิดประตูทิ้งไว้...ตู้เสื้อผ้าบิลต์อินฝั่งซ้ายที่เคยอัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าสีเอิร์ธโทน เสื้อยืดตัวโคร่ง และกลิ่นน้ำหอมแป้งเด็กของเธอ... บัดนี้ว่างเปล่า เหลือเพียงไม้แขวนเสื้อเปล่าๆ ที่แกว่งไกวไปมาตามแรงลมแอร์เธอเก็บของหมดแล้วทุกชิ้น... ทุกตารางนิ้ว... ราวกับไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตที่ชื่อเดือนหนาวอาศัยอยู่ในห้องนี้มาก่อนกล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างของเตติณห์เกร็งแน่นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ลมหายใจของเขาติดขัดและร้อนผ่าว สารอะดรีนาลีนที่เคยหลั่งเฉพาะเวลาคนไข้หัวใจหยุดเต้น พุ่งพล่านขึ้นมาบีบขั้วหัวใจจนเจ็บแปลบโครม!เตติณห์วางถุงอาหารราคาแพงลงบนเคาน์เตอร์บาร์อย่างรุนแรงจนกล่องอาหารด้านในกระแทกกันเสียงดังเขาสาวเท้ายาวๆ ก้าวตรงดิ่งเข้าไปหาเธอทันที รังสีแห่งโทสะ
last updateLast Updated : 2026-10-13
Read more

บทที่ 49

"ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นขยะ!" เตติณห์สวนกลับเสียงดัง ก้าวเข้าไปคว้าต้นแขนทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น ออกแรงบีบเพื่อดึงร่างบางให้เข้ามาใกล้ "อย่ามาบิดเบือนคำพูดของผม เดือนหนาว! คุณรู้ดีว่าผมดูแลคุณดีแค่ไหน ผมให้เกียรติคุณในพื้นที่นี้...""ให้เกียรติเหรอคะ?" เดือนหนาวแค่นยิ้มเยาะ ดวงตาคู่โตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "การที่หมอเปิดฝักบัวรดหัวฉัน ฉีกเสื้อผ้าฉัน แล้วข่มขืนฉันบนเตียงเมื่อคืนนี้... นั่นคือการให้เกียรติของอาจารย์แพทย์เหรอคะ!"คำว่า 'ข่มขืน' ทำให้เตติณห์ชะงักกึก ฝ่ามือที่จับต้นแขนเธอสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้"ผมไม่ได้ข่มขืนคุณ..." เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ "คุณก็รู้ว่าเรามีอารมณ์ร่วมกัน คุณครางชื่อผม...""ฉันไม่มีทางเลือกต่างหากค่ะ!" เธอตอกกลับ น้ำเสียงเริ่มมีรอยร้าวแห่งความเจ็บปวดผุดขึ้นมา "ในห้องนี้ ในคอนโดนี้ หมอเป็นเจ้าของทุกอย่าง หมอมีอำนาจเหนือกว่าฉันทุกประตู! หมอจะใช้กำลังกับฉันเมื่อไหร่ก็ได้ หมอจะสั่งให้ฉันอ้าขา สั่งให้ฉันนอนนิ่งๆ เป็นที่ระบายความเครียดของหมอเมื่อไหร่ก็ได้... เพราะฉันมันไม่มีที่ไปไงคะ!"ค
last updateLast Updated : 2026-10-13
Read more

บทที่ 50

"เงินของหมอมันซื้อได้แค่ของใช้ค่ะคุณหมอ..."เดือนหนาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ราบเรียบจนน่ากลัว น้ำตาของเธอหยุดไหลแล้ว เหลือเพียงประกายตาที่เด็ดขาดและเย็นยะเยียบ"เงินของหมอ ซื้อเตียงหรูๆ ซื้อโต๊ะทำงานตัวเป็นแสน ซื้ออาหารมิชลิน หรือซื้อเวลาของฉันได้... แต่เงินของหมอ ไม่มีวันซื้อ 'สถานะ' หรือ 'ความมั่นคงในหัวใจ' ให้ฉันได้เลยสักบาทเดียว"เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเตติณห์ ไม่หลบสายตาแม้แต่มิลลิเมตรเดียว"ฉันเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งค่ะหมอ ฉันอาจจะจน ฉันอาจจะเคยล้มเหลว... แต่ฉันมีศักดิ์ศรี ฉันอยากมีชีวิตที่มีตัวตน อยากเป็นคนที่แฟนพาไปเปิดตัวกับเพื่อนได้อย่างภาคภูมิใจ อยากได้ยินคำว่ารักที่ออกมาจากใจ ไม่ใช่คำว่า 'ผลประโยชน์ร่วมกัน' ...และถ้าฉันต้องอยู่ที่นี่ต่อไป โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไรในชีวิตหมอ... ฉันยอมไปอดตายข้างนอก ยังดีกว่าต้องทนเป็นของตายไร้ชื่ออยู่บนเตียงของหมอค่ะ"ประโยคนั้น... อุดปาก นพ. เตติณห์ จนสนิทร่างสูงใหญ่ของศัลยแพทย์กระดูกยืนนิ่งงันราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อมคำพูดของเดือนหนาวไม่มีคำด่าทอที่หยา
last updateLast Updated : 2026-10-13
Read more
PREV
1
...
34567
...
11
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status