All Chapters of เมียหมอ: Chapter 21 - Chapter 30

"อ๊ะ! อ๊า... หมอขา... อย่าเพิ่งบี้..." เธอส่ายสะโพกไปมาบนหินอ่อนเพื่อหลบเลี่ยง แต่กลับยิ่งทำให้จุดอ่อนไหวเสียดสีกับปลายนิ้วของเขาหนักขึ้น"ทำไมจะบี้ไม่ได้ หืม?" เตติณห์สอดปลายนิ้วกลางเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นของเธอทันทีหนึ่งนิ้ว "ดูสิ... มันตอดนิ้วหมอแน่นขนาดไหน เธอต้องการฉันเดือนหนาว ร่างกายเธอไม่เคยโกหก""อื้อ... แน่น... หมอขยับนิ้วสิคะ..." เดือนหนาวหลุดครางคำพูดที่น่าอายออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ฤทธิ์แห่งความปรารถนาเผาทำลายความกระดากอายไปจนหมดสิ้นเตติณห์ขยับนิ้วเข้าออกอย่างรวดเร็ว งอนิ้วสะกิดโดนจุดกระสันภายในซ้ำๆ จนเดือนหนาวหวีดร้อง สะโพกแอ่นลอยขึ้นจากเคาน์เตอร์ ขมิบตอดรัดนิ้วของเขาอย่างบ้าคลั่ง น้ำหวานใสไหลเยิ้มชโลมทั่วนิ้วมือของเขาเตติณห์ถอนนิ้วออก ยกขึ้นมาดูดเลียคราบน้้ำหวานตรงหน้าเธออย่างไม่รังเกียจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหื่นกระหายที่ไร้ขีดจำกัดเขาเอื้อมมือไปปลดเชือกผูกกางเกงสครับของตัวเอง รูดซิปแล้วดึงรั้งทั้งกางเกงและชั้นในลงไปกองที่หัวเข่า เผยให้เห็นแกนกายขนาดใหญ่โตที่ขยายตัวจนตึงเปรี๊ยะ ปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดและฉ่ำเยิ้มตรงส่วนปลาย

ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหารไปประมาณสิบวินาทีสายตาจับผิดของหมอสูติฯ ผู้เชี่ยวชาญการจับโกหกคนไข้เริ่มทำงาน มันกวาดมองตั้งแต่ทรงผมที่เซ็ตมาอย่างดีของเตติณห์ ผิวหน้าที่ดูสดใสมีเลือดฝาดผิดหูผิดตา และที่สำคัญที่สุด..."เฮ้ย..." เขตต์ชะงักช้อนในมือ ยื่นหน้าข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้จนเตติณห์ต้องเอนตัวหลบด้วยความรังเกียจ"ถอยไป น้ำลายมึงจะกระเด็นลงไอแพดกู""ไอ้เหี้ยเติร์ก..." เขตต์ไม่ฟัง มันชี้นิ้วไปที่ลำคอด้านซ้ายของเพื่อน "ตรงนั้น... รอยอะไรวะ"เตติณห์ชะงักปลายนิ้วที่ถือสไตลัสไปเสี้ยววินาทีกล้ามเนื้อไหล่ของเขาเกร็งตัวขึ้นมาโดยอัตโนมัติ แต่สีหน้าใต้กรอบแว่นยังคงนิ่งสนิท ไร้ระลอกคลื่นความตื่นตระหนก"รอยแพ้ผงซักฟอก" เขาตอบเสียงเรียบ"แพ้ผงซักฟอกพ่องมึงสิ!" เขตต์สวนกลับทันควัน ตาโตเป็นประกายระยับด้วยความสะใจ "รอยเล็บข่วนชัดๆ แดงเป็นทางยาวสองเซนติเมตร แถมตรงใต้ติ่งหูนั่น... รอยดูดใช่ไหมวะ? รอยคิสมาร์กสีม่วงจางๆ นั่นน่ะ!""มึงตาฝาด" เตติณห์ยกมือซ้ายขึ้นดึงคอปกเสื้อเชิ้ตให้กระชับขึ้นเพื่อบดบังรอยนั้นอย่างแนบเนียน "รีบกินข้าว มึงมีเคสผ่าคล

วันอังคาร เวลาบ่ายสองโมงสิบห้านาทีกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดสายพันธุ์เอธิโอเปียผสมกลิ่นเนยสดจากเตาอบขนมปังอบอวลอยู่ทั่วคาเฟ่สไตล์ลอฟต์อินดัสเทรียลใจกลางเอกมัย เสียงเพลงอินดี้โฟล์กจังหวะเนิบช้าคลอเคลียไปกับเสียงเคาะก้านชงกาแฟและเสียงสตีมนม เดือนหนาวนั่งอยู่ตรงโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวติดผนังกระจกบานใหญ่ แสงแดดจัดจ้านของยามบ่ายสาดส่องผ่านร่มเงาของต้นไทรใบสักเข้ามาทาบทับลงบนแผ่นกระดาษไขและแคตตาล็อกตัวอย่างหินขัด ที่วางแผ่หลาอยู่เต็มโต๊ะบนหน้าจอไอแพดโปรขนาดสิบสองจุดเก้านิ้วของเธอ กำลังแสดงภาพเรนเดอร์ทัศนียภาพสามมิติของล็อบบี้และวิลล่าพักผ่อนริมเชิงเขาแต่ดวงตาคู่โตที่จ้องมองหน้าจอกลับไม่ได้มีสมาธิเต็มร้อยทุกครั้งที่เดือนหนาวขยับตัว เสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีเบจตัวหลวมจะเสียดสีกับผิวเนื้อบริเวณแผ่นหลังและสะโพก ความเจ็บแปลบระบมที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากค่ำคืนเมื่อสองวันก่อนแล่นริ้วขึ้นมาเตือนความจำอย่างไม่ปรานี รอยฟันจางๆ ตรงรอยต่อระหว่างลำคอกับไหปลาร้าถูกปกปิดไว้มิดชิดใต้คอเสื้อที่กลัดกระดุมสูงกว่าปกติ และที่สำคัญที่สุด... ข้อความสั้นๆ ห้วนๆ ที่เพิ่งเด้งเข้ามาในไลน์เมื่อสิบนาทีก่

"หนาว..." ป่านเปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงความเฉียบขาด "กูเป็นคนพามึงไปฝากไว้ที่ห้องพี่เติร์กเองในคืนนั้น เพราะกูคิดว่ามันเป็นทางออกฉุกเฉิน มึงไม่มีที่ไป โดนโกงเงิน และพี่เติร์กก็เป็นคนดีพอที่จะไม่ทำมิดีมิร้ายมึง... แต่กูไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องมันจะบานปลายมาถึงขั้นนี้"ป่านเอื้อมมือข้ามโต๊ะมากุมมือเพื่อนไว้ บีบเบาๆ เพื่อเตือนสติ"มึงอยู่ที่นั่นมากี่สัปดาห์แล้วหนาว? มึงซักเสื้อผ้าให้เขา มึงทำกับข้าวรอเขากลับบ้าน มึงนอนให้เขาเอาบนเตียงทุกคืน... แล้วมึงเคยได้ยินคำว่า 'แฟน' หลุดออกมาจากปากเขาบ้างไหม?"ประโยคนั้นเสียดแทงลึกลงไปในแผลสดที่เดือนหนาวพยายามซ่อนไว้"เติร์กเขา... เขางานยุ่ง" เดือนหนาวพยายามเค้นเสียงหาเหตุผลมาปกป้องเขา "เขาเป็นศัลยแพทย์กระดูก มีเคสผ่าตัดฉุกเฉินตลอดเวลา เขาเคยบอกกูตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาไม่มีเวลาทำหน้าที่แฟนที่ดีให้ใครได้ การไม่ผูกมัดมันคือ...""มันคือข้ออ้างของคนเห็นแก่ตัว!" ป่านตัดบทเสียงดังอย่างเหลืออด จนลูกค้าโต๊ะข้างๆ ต้องหันมามอง ป่านสูดหายใจเข้าลึก ลดเสียงลงต่ำแต่หนักแน่น "มึงฟังสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาสิหนาว! มึงกำล

กริ๊กเตติณห์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องครัวเพียงลำพัง ท่ามกลางกลิ่นกับข้าวที่เริ่มเย็นชืดความเงียบที่หนักอึ้งกลับมาบดขยี้ประสาทการรับรู้ของเขาอีกครั้ง อุณหภูมิในห้องไม่ได้ลดลง แต่หัวใจในอกของเขากลับหนาวเหน็บจนเสียดกระดูกศัลยแพทย์หนุ่มยกมือขึ้นกุมขมับขวาที่เริ่มเต้นตุบๆ ขึ้นมาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่งเขารู้สึกเหมือนคนไข้ที่กำลังจะช็อกหมดสติอยู่บนเตียงผ่าตัด... แต่เขา กลับไม่มีปัญญาจะสั่งการรักษาอะไรให้ตัวเองได้เลยแม้แต่อย่างเดียว วันพุธ เวลาสองทุ่มสิบห้านาทีเสียงกระดาษเจอร์นัลการแพทย์ภาษาอังกฤษฉบับพิมพ์ล่าสุดของราชวิทยาลัยศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์แห่งสหรัฐอเมริกาพลิกเปิดดัง พรึ่บ อย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องนั่งเล่นของเพนต์เฮาส์ชั้นสี่สิบสองนพ. เตติณห์ นั่งพิงพนักโซฟาหนังสีดำตัวยาว ขาข้างหนึ่งยกขึ้นพาดไขว่ห้าง แว่นตากรอบเงินได้รับการเช็ดทำความสะอาดจนใสแจ๋ว สะท้อนแสงไฟหลืบสีวอร์มไวท์จากเพดาน เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มตัวใหม่ที่เขาเพิ่งเปลี่ยนหลังอาบน้ำเสร็จถูกปลดกระดุมคอออกส