All Chapters of เมียหมอ: Chapter 31 - Chapter 40

101 Chapters

บทที่ 31

หมับ!ฝ่ามือใหญ่และทรงพลังของเขาเลื่อนเข้ามารวบจับรอบเอวคอดของเธอไว้แน่น ออกแรงกระตุกเพียงครั้งเดียว ร่างของเดือนหนาวก็ลอยละลิ่วลงมานั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นพรมตรงหว่างขาของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ"ว้าย! หมอ..."เดือนหนาวอุทานด้วยความตกใจ แผ่นหลังของเธอแนบชิดเข้ากับหน้าตักและแผงอกแกร่งของเขา ไอร้อนจากร่างกายสูงใหญ่ที่แผ่ออกมาปะทะผิวเนื้อจนเธอรู้สึกวูบวาบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดลงบนกระหม่อมของเธอก่อนที่เธอจะได้ขยับตัวหนี มือใหญ่ของเตติณห์ก็เอื้อมมาแย่งผ้าขนหนูผืนเล็กไปจากมือเธอ"อยู่นิ่งๆ" เขาออกคำสั่งชิดใบหูเตติณห์คลี่ผ้าขนหนูออก คลุมทับลงบนกลุ่มผมเปียกชื้นของเธอ จากนั้นเขาก็เริ่มลงมือเช็ดผมให้เธออย่างตั้งใจปลายนิ้วแข็งแรงที่คุ้นชินกับการผ่าตัดที่ประณีต สอดแทรกเข้าไปตามโคนผม ลูบไล้และกดนวดคลึงหนังศีรษะของเธอเป็นจังหวะหนักเบาอย่างแม่นยำ สัมผัสของเขาไม่ได้นุ่มนวลเหมือนช่างทำผม แต่มีความหนักแน่น เอาแต่ใจ และครอบงำอย่างสมบูรณ์แบบ กลิ่นแชมพูเด็กผสมกลิ่นครีมอาบน้ำที่เขาเป็นคนเลือกซื้อให้ลอยฟุ้งอยู่ในทุกอณูของการเคลื่อนไหวเดือนห
last updateLast Updated : 2026-10-09
Read more

บทที่ 32

เขารู้เรื่องที่เธอไปเจอกับแม็คที่คาเฟ่และเขากำลังใช้เงิน ใช้เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงลิ่ว มาสร้างกรงทองเพื่อขังเธอไว้ในห้องนี้!"หมอหึงฉันเหรอคะ?" คำถามนั้นหลุดออกจากปากของเดือนหนาวโดยอัตโนมัติ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวังลึกๆ ที่ผุดขึ้นมาในความมืดคำว่า 'หึง' ทำให้สีหน้าของเตติณห์แข็งค้างไปเสี้ยววินาทีกล้ามเนื้อบ่าของเขาเกร็งตัวขึ้นมาโดยอัตโนมัติ เกราะป้องกันตรรกะที่ถูกท้าทายสั่งให้เขารีบปิดล็อกประตูบานนั้นทันที"อย่าเพ้อเจ้อ เดือนหนาว" เตติณห์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา ปัดความรู้สึกนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี "ผมแค่ไม่ชอบความวุ่นวาย การที่คุณออกไปข้างนอก กลับดึก ดื่มกาแฟที่มีน้ำตาลสูง มันทำให้รูปแบบการนอนของคุณแปรปรวน และเมื่อจังหวะการนอนของคุณพัง... ประสิทธิภาพในการเป็นเครื่องมือนอนหลับของผมก็ลดลง มันเป็นเรื่องของการควบคุมตัวแปรทางสรีรวิทยาล้วนๆ"ความหวังอันน้อยนิดที่เพิ่งผุดขึ้นมาในใจของเดือนหนาว ถูกคำว่า 'ควบคุมตัวแปรทางสรีรวิทยา' บดขยี้จนแหลกสลายอีกครั้งหยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจแล่นริ้วขึ้นมาคลอเบ้า แต่เธอพยายามกะพริบตา
last updateLast Updated : 2026-10-09
Read more

บทที่ 33

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... แกร๊กเสียงระบบกลอนดิจิทัลหน้าประตูดังขึ้น เตติณห์เปิดประตูเดินก้าวเข้ามาในห้องเขาสวมเสื้อเชิ้ตทำงานสีฟ้าอ่อนที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการทำงานมาทั้งวัน เนกไทถูกคลายออก เสื้อกาวน์สีขาวพาดอยู่บนแขน ท่าทางของเขาดูเหนื่อยล้า ขอบตาทั้งสองข้างเริ่มมีรอยคล้ำจางๆ กลับมาปรากฏให้เห็นอีกครั้ง เนื่องจากตลอดหลายคืนที่ผ่านมา แม้เดือนหนาวจะนอนอยู่ข้างๆ แต่ความนิ่งเงียบและระยะห่างทางอารมณ์ของเธอ กลับทำให้คลื่นสมองของเขาไม่สามารถดิ่งลงสู่ห้วงนิทราที่ลึกซึ้งได้เหมือนเดิมเตติณห์หยุดยืนที่โถงทางเดิน สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นกวาดมองตรงไปยังมุมกระจกบานใหญ่ทันทีเดือนหนาวนั่งอยู่ที่นั่นเธอสวมกางเกงวอร์มขายาวสีครีมกับเสื้อสเวตเตอร์ตัวบางสีเอิร์ธโทน ผมยาวดัดลอนถูกรวบมัดเป็นมวยสูงลวกๆ ด้วยดินสอดราฟต์แบบแท่งเดิม มือขวาของเธอกำลังตวัดปากกาเขียนแบบดิจิทัลลงบนหน้าจอไอแพดโปรอย่างคล่องแคล่ว มีสมาธิจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าราวกับตัดขาดจากโลกภายนอกไม่มีการหันมามองไม่มีคำทักทายว่า "กลับมาแล้วเหรอคะคุณหมอ"มี
last updateLast Updated : 2026-10-09
Read more

บทที่ 34

"ฉันไม่ได้หลบค่ะหมอ ฉันแค่งานยุ่งจริงๆ""งานอะไรที่มันสำคัญนักหนาจนคุณต้องเอาเวลานอน เวลากินข้าว มานั่งหลังขดหลังแข็งอยู่ตรงนี้""งานรีสอร์ตของคุณแม็คค่ะ" เดือนหนาวตอบชื่อนั้นออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "พรุ่งนี้บ่ายสอง คุณแม็คจะเข้ามาคุยเรื่องรายละเอียดงวดงานและดูแบบไฟนอล... ฉันต้องส่งงานให้เรียบร้อย"ชื่อ 'คุณแม็ค' ที่หลุดออกมาจากปากของเธออย่างจงใจ เหมือนสะเก็ดไฟที่ตกลงบนกองฟางแห้งความหึงหวงที่เตติณห์พยายามสะกดกลั้นไว้ตลอดหนึ่งสัปดาห์ ปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนกรามของเขาบดเข้าหากันแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน แววตาใต้กรอบแว่นวาวโรจน์ด้วยความเกรี้ยวกราด"ก็แค่งานลูกค้า" เตติณห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ปล่อยมือออกจากคางของเธอแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว กอดอกมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม "จำเป็นต้องทุ่มเทขนาดนี้เชียวเหรอ... หรือว่าคุณกำลังกระตือรือร้นเพราะคนที่มารับงาน คือผู้ชายคนนั้น?"คำพูดดูถูกที่ไร้การไตร่ตรองของเขา ทำให้กำแพงความอดทนที่เดือนหนาวพยายามสร้างมาตลอดหนึ่งสัปดาห์พังทลายลงทันทีดวงตาคู่โตของเธอวา
last updateLast Updated : 2026-10-09
Read more

บทที่ 35

เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างเล็กของเดือนหนาวที่เดินก้าวเข้ามาในความมืดเธอไม่ได้พูดอะไร เธอไม่ได้เปิดไฟเดือนหนาวสอดตัวขึ้นมาบนเตียงคิงไซส์ฝั่งซ้ายของเธออย่างเงียบเชียบ ดึงผ้าห่มนวมผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างจนถึงคอแต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเตติณห์กระตุกวูบอย่างรุนแรง...คือการที่เธอขยับตัว พลิกกายหันหลังให้เขาอย่างสมบูรณ์แบบเธอทิ้งระยะห่างไว้ตรงกลางเตียงเกือบหนึ่งฟุต นอนขดตัวชิดริมขอบเตียงฝั่งซ้าย แผ่นหลังบอบบางของเธอหันประจันหน้ากับเขาอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งการขยับเข้ามาซุกอก ไร้ซึ่งการสอดประสานท่อนแขน และไร้ซึ่งไออุ่นที่เคยแผ่ซ่านเข้ามาเยียวยาหัวใจของเขาเตติณห์นอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืดลูกตาทั้งสองข้างของเขาแห้งผากและร้อนผ่าว อาการปวดตึบที่ขมับขวาเริ่มแล่นริ้วขึ้นมาบีบรัดกะโหลกศีรษะอีกครั้งเป็นจังหวะตามการเต้นของหลอดเลือดเทมพอรัล เสียงหวีดแหลมในหูที่เคยเงียบหายไปหลายสัปดาห์เริ่มกลับมาส่งเสียงกรีดร้องในโสตประสาทเขานอนพลิกตัวจากซ้ายไปขวากล้ามเนื้อบ่าและหลังของเขาตึงเปรี๊ยะจนปวดร้าว ทุกเส้นประสาทในร่างกายตื่นตัวผิดปกติอ
last updateLast Updated : 2026-10-10
Read more

บทที่ 36

ไม่มีการรอต้อนรับหน้าประตู ไม่มีการวิ่งเข้ามากอดแขน ไม่มีการฮัมเพลงในครัว และไม่มีกลิ่นสบู่หอมหวานที่เคยโชยมาแตะจมูกเวลาที่เธอเข้ามาออดอ้อน... มีเพียงความเงียบงันที่เย็นยะเยือกยิ่งกว่าห้องเก็บศพ"ไอ้หมอเติร์ก มึงจะยืนแผ่รังสีอำมหิตฆ่าพยาบาลทั้งแผนกหรือไงวะ"เสียงทักทายกวนประสาทที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เตติณห์ไม่ต้องเสียเวลาหันไปมองหมอเขตต์ในชุดกาวน์ตัวหลวมที่ไม่ได้ติดกระดุม เดินเคี้ยวกัมมี่วิตามินซีตุ้ยๆ เข้ามาหยุดยืนข้างตัวเพื่อนสนิท สายตาขี้เล่นของสูตินรีแพทย์หนุ่มกวาดมองใบหน้าซูบตอบและรอยคล้ำใต้ตาของเตติณห์อย่างพินิจ ก่อนที่รอยยิ้มทะเล้นจะค่อยๆ จางลง เปลี่ยนเป็นความจริงจัง"สภาพมึงดูไม่ได้เลยว่ะเติร์ก" เขตต์ลดเสียงลงต่ำ "เมื่อกี้พยาบาลหน้าห้องผ่าตัดแอบมาฟ้องกู ว่ามึงวีนใส่เดนท์จนเขาน้ำตาคลอในห้องผ่า มึงไม่เคยหลุดแบบนี้นี่หว่า มือมึงสั่นด้วยใช่ไหมตอนปิดแผลเคสบ่าย"กรามของเตติณห์ขบแน่นจนนูนเป็นสันใต้ผิวแก้ม เขาไม่สบตาเพื่อน แต่ก้มลงมองนาฬิกาข้อมือสายเหล็กบนข้อมือซ้าย"กูไม่ได้มือสั่น" เขาตอบเสียงแข็ง ปฏิเสธความจริงที่ตัวเองรู้ดีแก่ใจ "กู
last updateLast Updated : 2026-10-10
Read more

บทที่ 37

สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งไปยังทางแยกข้างหน้าเมื่อรถเคลื่อนตัวผ่านปากซอยเอกมัย สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยตรงบริเวณหน้าร้านคาเฟ่สไตล์ลอฟต์ของป่านเตติณห์ชะลอความเร็วรถลงทันทีริมทางเท้าหน้าร้านกาแฟ ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มหนาเม็ดขึ้นเรื่อยๆ ร่างเล็กของเดือนหนาวยืนหลบฝนอยู่ใต้กันสาดผ้าใบสีเข้มเธอสวมกางเกงยีนส์ขากระบอกสีซีดกับเสื้อไหมพรมคอวีแขนยาวสีครีมตัวหลวม ชายเสื้อข้างหนึ่งถูกสอดไว้ในขอบกางเกงอย่างมีสไตล์ ผมยาวดัดลอนคลายถูกปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง ปลายผมชื้นละอองฝนเล็กน้อย ในมือข้างหนึ่งถือร่มพับคันเล็กที่ยังไม่ได้กาง อีกมือหนึ่งกำลังก้มหน้ากดยกเลิกแอปพลิเคชันเรียกรถในโทรศัพท์มือถือ ใบหน้าหวานฉายแววกังวลและอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัดเมื่อไม่มีแท็กซี่คันไหนยอมจอดรับผู้โดยสารในชั่วโมงเร่งด่วนที่ฝนตกหนักแบบนี้ภาพที่เห็นทำให้ประกายตาวาวโรจน์ผุดขึ้นมาในดวงตาของเตติณห์เขาจำประโยคคำสั่งในไลน์ที่เขาส่งให้เธอเมื่อสองวันก่อนได้ดี... 'ห้ามกลับดึก'แต่นี่มันเกือบหกโมงเย็นแล้ว และเธอยังคงยืนอยู่ที่ร้านกาแฟแห่งนี้ ที่ซึ่งไอ้
last updateLast Updated : 2026-10-10
Read more

บทที่ 38

สันมือของเขาทุบลงบนพวงมาลัยเบาๆ เพื่อระบายความหงุดหงิด"คุณก็รู้ว่าถ้าคุณโทร ผมก็มารับได้ตลอด""ฉันไม่รู้ค่ะ" เธอสวนกลับทันควัน หันกลับมาจ้องหน้าเขาตรงๆ ดวงตาคู่โตฉายแววดื้อดึงและเจ็บปวด "เพราะหมอไม่เคยบอก หมอพูดแค่เรื่องกฎ เรื่องหน้าที่ เรื่องความต้องการทางสรีรวิทยา... หมอไม่เคยบอกว่าฉันมีสิทธิ์ทำอะไรได้บ้างในชีวิตหมอนอกจากนอนเงียบๆ บนเตียง!""เดือนหนาว!" เตติณห์ตวาดเสียงเข้ม หันขวับมามองเธอ แววตาดุจัดใต้กรอบแว่นวาวโรจน์"ทำไมคะ! พูดความจริงแล้วรับไม่ได้เหรอคะคุณหมอ!" เดือนหนาวไม่ยอมถอย น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "ถ้าหมอรำคาญ ถ้าหมอเห็นว่าฉันเรื่องมาก หมอก็แค่ไล่ฉันออกจากห้องสิคะ! ปล่อยฉันลงตรงนี้เลยก็ได้ ฉันจะไปหาที่อยู่ใหม่เดี๋ยวนี้!"คำว่า 'ไล่' และ 'ไปหาที่อยู่ใหม่' ทำให้สติสัมปชัญญะของเตติณห์ขาดผึงเขาไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียวเตติณห์เหยียบคันเร่งมิด รถยนต์ยุโรปสีดำพุ่งทะยานฝ่าสายฝนและกระแสจราจรที่ติดขัด มุ่งหน้าตรงไปยังคอนโดหรูใจกลางสุขุมวิทด้วยความเร็วที่สูงจนน่ากลัว เขาลัดเลี้ยวเข้าสู่ทางลาดลงสู่ลานจอดรถชั้นใต้ดินชั้นบีสอง
last updateLast Updated : 2026-10-10
Read more

บทที่ 39

เธอแต่งตัวแบบนี้... ไม่ใช่เพื่อเอาใจใครแต่เพื่อกอบกู้ 'ตัวตน' ของตัวเองที่กำลังจะเลือนหายไปในห้องสี่เหลี่ยมชั้นสี่สิบสองกลับคืนมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ความเย็นชาและการรักษาระยะห่างของเตติณห์ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนที่อาศัยอยู่ในคอนโดของเขา เขากอดเธอทุกคืน เขาสัมผัสเธอด้วยความหิวกระหายเพื่อระบายความเครียด... แต่เมื่อแสงแดดส่องเข้ามา เขาก็ผลักไสเธอให้กลับไปอยู่ในสถานะ 'คนแชร์ห้องที่ไม่มีชื่อเรียก' เหมือนเดิมความอึดอัดที่สั่งสมมาถึงขีดสุด บังคับให้เธอต้องก้าวออกมาหาอากาศบริสุทธิ์หายใจ"ชนแก้วหน่อยเว้ยคนสวย! วันนี้มึงแซ่บจนกูแทบจำไม่ได้เลยนะไอ้หนาว!"เสียงแหบแหลมของป่านดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวในชุดจั๊มสูทสีดำที่ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ป่านยื่นแก้วมาร์ตินี่ของตัวเองเข้ามาชนแก้วของเดือนหนาวดัง กริ๊ง"วันเกิดมึงทั้งที กูจะมาสภาพเสื้อยืดกางเกงวอร์มได้ยังไงล่ะยะ" เดือนหนาวส่งยิ้มกว้าง ตอบกลับอย่างมีจริต"เออ มันต้องแบบนี้สิเพื่อน!" ป่านกวาดสายตามองเพื่อนรักตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาฉายประกายสะใจอย่างปิดไม่มิด "
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more

บทที่ 40

ภาพเพนต์เฮาส์ที่เย็นเฉียบ ภาพเสียงประตูปิดใส่หน้า และภาพสายตาเฉยชาของเตติณห์ตอนที่เธอถามเรื่องสถานะ ไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำป่าแฟนงั้นเหรอ?ผู้ชายที่นอนกอดเธอทุกคืนแต่ไม่ยอมแนะนำเธอกับใคร...ผู้ชายที่เห็นเธอเป็นแค่ยานอนหลับมีชีวิต...คนแบบนั้น มีสิทธิ์อะไรมาถูกเรียกว่าแฟนของเธอ?ความน้อยเนื้อต่ำใจที่เก็บกดมานานหลายสัปดาห์ ผสมผสานกับฤทธิ์ของเนโกรนีสองแก้วที่กำลังเผาผลาญการยับยั้งชั่งใจในสมองให้มอดไหม้ จุดชนวนความรู้สึกประชดประชันชีวิตขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งเดือนหนาวเชิดหน้าขึ้น ริมฝีปากอิ่มสีไวน์แดงคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างงดงามและเปิดเผยเธอส่งสายตาหวานเชื่อมสบประสานกับแม็คตรงๆ ก่อนจะเปล่งเสียงตอบออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ ท่ามกลางจังหวะดนตรีที่กำลังลดความดังลงชั่วขณะ"หนาวไม่มีแฟนค่ะ... หนาวโสดสนิท"คำตอบนั้นทำให้รอยยิ้มของแม็คเบ่งบานขึ้นมาราวกับดอกไม้ต้องแสงแดด แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยประกายความหวังและความยินดีที่ซ่อนไว้ไม่อยู่"จริงเหรอคร
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more
PREV
123456
...
11
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status