All Chapters of เมียหมอ: Chapter 51 - Chapter 60

ศัลยแพทย์หนุ่มยืนนิ่ง คลี่เสื้อแจ็กเก็ตยีนส์ของเธอออกอย่างใจเย็น นิ้วมือเรียวยาวที่คุ้นชินกับการจับมีดผ่าตัดอันประณีต บรรจงจัดปกเสื้อ ดึงชายเสื้อให้ตึง แล้วเริ่มพับแขนเสื้อทั้งสองข้างเข้ามาตรงกลางอย่างประณีต พับทบชายเสื้อขึ้นมาทีละทบด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร ไร้รอยยับย่นแม้แต่น้อยเขาพับเสื้อผ้าของเธอ... เหมือนวิธีที่เขาเคยสอนแพทย์ประจำบ้านพับผ้าก๊อซปลอดเชื้อในห้องผ่าตัดเตติณห์ค่อยๆ วางเสื้อแจ็กเก็ตที่พับอย่างสมบูรณ์แบบนั้นลงในกระเป๋าเป้ของเธออย่างเบามือการกระทำที่เงียบงันแต่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมนั้น... เสียดแทงเข้าไปในหัวใจของเดือนหนาวจนขอบตาร้อนผ่าวนี่คือวิธีแสดงความรักในแบบฉบับของเตติณห์ผู้ชายที่ปากหนัก ผู้ชายที่ขี้ขลาดเกินกว่าจะพูดคำว่ารัก แต่กลับแสดงออกผ่านความใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่มีใครสังเกตเห็นครืด... ครืด...โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเดือนหนาวสั่นสะเทือนขึ้นมา ทำลายความเงียบเธอหยิบขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏเบอร์โทรศัพท์ของคนขับรถรับจ้างขนของเดือนหนาวกดรับสาย "สวัสดีค่ะ"

เขาเดินเท้าเปล่าออกจากห้องนอนใหญ่ ก้าวผ่านโถงทางเดินสู่ห้องนั่งเล่นทุกอย่างในห้องกลับคืนสู่สภาพเดิมอันสมบูรณ์แบบไร้ที่ติไม่มีกล่องกระดาษลูกฟูกสองใบนั้นตั้งขวางตาไม่มีกระดาษไข ม้วนแบบแปลน สมุดสเก็ตช์ภาพ หรือขวดสีสเปรย์วางระเกะระกะบนพื้นพรมขนแกะไม่มีเศษขนมมันฝรั่งทอดกรอบตกอยู่แม้แต่เศษเดียวโต๊ะดราฟต์งานสถาปัตยกรรมปรับระดับไฟฟ้าท็อปไม้โอ๊กแท้ราคาเรือนแสนที่เขาตั้งใจสั่งมาตั้งไว้ตรงมุมกระจกบานใหญ่ บัดนี้ยืนตระหง่านอยู่อย่างเงียบงัน หน้าโต๊ะว่างเปล่า ไร้แท็บเล็ต ไร้แก้วน้ำสีสันสดใส และเก้าอี้เออร์โกโนมิกส์สีเทาเข้มก็ถูกดันเก็บเข้าใต้โต๊ะทำมุมฉากเก้าสิบองศาอย่างเป็นระเบียบห้องของเขากลับมาสะอาด สะอาดจนเหมือนห้องตัวอย่างที่ไม่มีมนุษย์อาศัยอยู่เตติณห์เดินตรงเข้าไปในโซนแพนทรีครัวเขารู้สึกว่าลำคอแห้งผากจนแสบ จึงเปิดตู้เย็นหยิบนมสดปราศจากแลคโตสออกมา เทใส่แก้วเซรามิกสีดำด้าน นำเข้าเตาไมโครเวฟ ตั้งเวลาหนึ่งนาทีสามสิบวินาที เพื่อให้อุณหภูมิของนมแตะระดับหกสิบห้าองศาเซลเซียส—สูตรนมอุ่นที่เดือนหนาวเคยทำให้เขาดื่มในคืนที่เขากลับมาจา

เวลาสิบสี่นาฬิกาสี่สิบห้านาทีแสงแดดจัดจ้านของยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบแนวกระเบื้องหลังคาดินเผาที่กำลังอยู่ระหว่างการมุง เสียงเครื่องปั่นไฟ เสียงเลื่อยวงเดือนตัดแผ่นไม้ และเสียงเคาะค้อนดังกึกก้องสะท้อนไปตามแนวทิวเขาของอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมาไอร้อนระอุผสมกลิ่นฝุ่นดินสีแดง กลิ่นน้ำมันชักเงา และกลิ่นสนิมเหล็ก ลอยตลบอบอวลอยู่ในบรรยากาศเดือนหนาวยืนอยู่บนแผ่นนั่งร้านไม้ไผ่ชั้นสองของวิลล่าพักผ่อนหลังที่สี่เธอสวมหมวกนิรภัยสีขาว เสื้อเชิ้ตลายสก็อตแขนยาวที่พับขึ้นมาถึงข้อศอก กางเกงยีนส์ขายาวทรงกระบอกที่เปรอะเปื้อนคราบฝุ่นปูน และรองเท้าเซฟตี้หัวเหล็กคู่หนัก ใบหน้าหวานปราศจากเครื่องสำอางมีเหงื่อกาฬผุดซึมออกมาตามไรผมและข้างแก้มจนเปียกชุ่ม ปอยผมบางส่วนที่หลุดรอดจากหมวกนิรภัยแนบติดอยู่กับผิวเนื้อในมือซ้ายของเธอถือคลิปบอร์ดหนีบแบบแปลนระบบไฟฟ้าและสุขาภิบาล ส่วนมือขวาถือตลับเมตรเหล็กที่เพิ่งดึงวัดระยะห่างระหว่างจุดติดตั้งโคมไฟติดผนังกับแนวเสาไม้จริง"ช่างสมควรคะ" เธอตะโกนฝ่าเสียงเครื่องจักรบอกหัวหน้าช่างไม้ "ตรงนี้ระยะดรอปฝ้าต้องเว้นไว้สามสิบห้าเซนติ

แม็คเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ จ้องมองเดือนหนาวด้วยสายตางุนงง"คุณหนาวดื่มกาแฟดำตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย?" แม็คถามพลางหัวเราะเบาๆ "ปกติผมเห็นคุณหนาวสั่งแต่มัทฉะลาเต้หวานน้อย ไม่ก็น้ำผลไม้โซดา... ดื่มอเมริกาโน่ไม่หวานตอนทุ่มกว่าๆ แบบนี้ คืนนี้จะนอนหลับเหรอครับ"คำถามของแม็ค... เหมือนฟ้าผ่าลงกลางแสกหน้าของเดือนหนาวอย่างจังร่างบางแข็งทื่อไปในวินาทีนั้นลมหายใจของเธอสะดุดกึก ดวงตาคู่โตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงในสิ่งที่ตัวเองเพิ่งสั่งออกไปอเมริกาโน่เย็นไม่หวานนั่นมันไม่ใช่เครื่องดื่มของเธอ...แต่มันคือเครื่องดื่มประจำตัวของ นพ. เตติณห์ผู้ชายที่ดื่มกาแฟดำคั่วเข้มไร้น้ำตาลทุกเช้า ผู้ชายที่สั่งกาแฟรสขมปร่ามาวางไว้ข้างกล่องข้าวกล้องคลีนๆ ในโรงพยาบาล และผู้ชายที่เคยยื่นแก้วกาแฟดำของเขาให้เธอลองจิบตอนเช้า แล้วเธอก็ทำหน้ายู่ใส่เขาเพราะความขมเธอดื่มมันไม่ได้ด้วยซ้ำ... แต่ทำไม ปากของเธอถึงได้สั่งมันออกมาอย่างหน้าตาเฉย?ความจริงอันน่าหวาดกลัวแล่นริ้วเข้ามาบีบรัดหัวใจของเดือนหนาวจนเจ็บแปลบแม้ตัวเธอจะก้าวอ

"แต่มึงดูผลลัพธ์ของความฉลาดของมึงตอนนี้สิไอ้เติร์ก! มึงกลัวจะเป็นผัวที่ล้มเหลวในอนาคต... แต่วันนี้ มึงกำลังจะกลายเป็นหมอที่ล้มเหลวและทำลายวิชาชีพตัวเองในปัจจุบัน! มึงรักษาตัวเองยังไม่ได้เลย แล้วมึงจะมีปัญญาไปรักษาใครได้วะ!"ประโยคนั้น... กรีดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเตติณห์จนแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดีเกราะตรรกะ เกราะความรู้ และเกราะความเย่อหยิ่งที่เขาสร้างมาตลอดชีวิตสามสิบห้าปี... พังทลายลงมาทับร่างของเขาจนจมดิ่งลงสู่ความจริงอันโหดร้ายเขาแพ้แล้วเขาพ่ายแพ้ให้กับความรักที่เขาพยายามปฏิเสธมาโดยตลอดเขาคิดว่าเขาสามารถควบคุมทุกอย่างได้ด้วยเหตุผล เขาคิดว่าเงินทองและการจัดการสามารถทดแทนความรู้สึกได้... แต่ในความเป็นจริง เขาเป็นเพียงผู้ชายขี้ขลาดคนหนึ่งที่กลัวความเจ็บปวดจนยอมทำลายความสุขเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของตัวเองทิ้งไป"กู... กูไม่ไหวแล้วว่ะเขตต์..."เสียงทุ้มต่ำที่เคยสุขุมและราบเรียบ บัดนี้แตกพร่าและสั่นเครืออย่างไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไปหยาดน้ำตาเม็ดร้อนจัดไหลรินทะลักออกมาจากดวงตาคมกริบ อาบสองแก้มที่ซูบตอบ เตติณห์ก้มหน้าลง ยกมือทั้งส