บททั้งหมดของ เมียหมอ: บทที่ 61 - บทที่ 70

"หนาว..."เสียงเรียกชื่อเล่นของเธอสั้นๆ เพียงคำเดียว...กลับสั่นสะเทือนแผ่นดินใต้ฝ่าเท้าของเดือนหนาวจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้อนผ่านแนวทิวเขาของอำเภอปากช่อง ลมพายุพัดพาละอองฝนสาดซัดเข้ามาตามแนวระเบียงไม้จนไอร้อนของดินปะทะเข้ากับความเย็นยะเยือกของบรรยากาศแต่เดือนหนาวกลับไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นของสายฝนเลยแม้แต่น้อยประสาทการรับรู้ทั้งหมดของเธอถูกตรึงอยู่กับร่างสูงใหญ่ที่ยืนเปียกโชกอยู่ตรงหน้าหยดน้ำไหลรินลงมาจากเส้นผมสีดำสนิทของเตติณห์ ไหลผ่านโครงหน้าคมสัน แนวกรามที่บดแน่น และหยดลงบนปกเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่ชุ่มน้ำจนแนบลู่ไปกับแผงอก เสื้อผ้าของเขาเปื้อนละอองโคลน รองเท้าหนังหรูเปียกชุ่ม แว่นตากรอบเงินฝ้าฟางไปด้วยไอน้ำจนแทบมองไม่เห็นดวงตาด้านในแต่สิ่งที่ทำให้เดือนหนาวรู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบขั้วหัวใจจนแทบหยุดหายใจ...คือสภาพร่างกายของเขาเตติณห์ผอมลงจนน่าใจหาย สองสัปดาห์ที่ไม่ได้เจอกัน โครงหน้าหล่อเหลาที่เคยดูภูมิฐานและคมคาย ยามนี้ซูบตอบลงจนเห็นสันกระดูกชัด

มือเรียวเล็กที่เคยทิ้งอยู่ข้างลำตัว ค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบแผ่นหลังกว้างที่เปียกชื้นของเขาเธอสอดปลายนิ้วเข้าไปใต้เส้นผมเปียกน้ำของเขา ลูบไล้ท้ายทอยและแผ่นหลังที่สั่นสะท้านอย่างอ่อนโยน สัมผัสถึงความร้อนรุ่มของร่างกายที่กำลังเสียสมดุล และอัตราการเต้นของหัวใจที่บ้าคลั่งใต้แผงอกของเขา"หมอ..." เธอเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว "แล้วไหนหมอบอกว่า หมอจัดการชีวิตตัวเองได้ไงคะ... ไหนบอกว่าการไม่ผูกมัดคือทางออกที่ดีที่สุด..."คำพูดตัดพ้อของเธอ ทำให้เตติณห์ส่ายหน้าไปมาบนซอกคอของเธออย่างทุรนทุราย"กูโกหก..." เขาเค้นเสียงตอบ ลมหายใจสะดุด "กูมันขี้ขลาด... กูเห็นพ่อแม่กูแต่งงานแล้วบ้านเย็นชาเหมือนนรก กูเห็นอาจารย์หมอที่กูเคารพโดนเมียทิ้งเพราะไม่มีเวลาให้... กูเลยกลัว กลัวว่าถ้ากูบอกว่ารักมึง แล้ววันหนึ่งกูทำงานหนักจนไม่มีเวลาให้ มึงก็จะทิ้งกูไปเหมือนกัน..."เตติณห์ค่อยๆ ดันร่างขึ้นช้าๆ ผละใบหน้าออกจากซอกคอของเธอฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างที่สั่นเทา เลื่อนขึ้นมาประคองกรอบหน้าหวานของเดือนหนาวไว้ ปลายนิ้วโป้งที่ด้านสากเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำตาบนแก้มเนียนของเธออย่างสั่นระริกและทะนุถนอมท

สวบ..."อ๊ะ...!"เสียงครางหวานหูดังหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม เดือนหนาวนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อความคับแน่นและร้อนระอุแหวกผ่านกลีบเนื้อนุ่มเข้าไปทีละมิลลิเมตร ผนังเนื้อภายในตอดรัดแกนกายของเขาถี่ระรัวด้วยความคุ้นชินที่โหยหามานานเตติณห์ขบกรามแน่น สูดปากครางต่ำในลำคอ เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน แต่เขาข่มสัญชาตญาณดิบไว้ ไม่กระแทกสวนเข้าไปอย่างเอาแต่ใจ เขาดันสะโพกเข้าไปอย่างเชื่องช้า ลึกซึ้ง และมั่นคง จนกระทั่งแกนกายแทรกตัวเข้าไปจนสุดความยาว... มิดโคนเนื้อแนบเนื้อเสียดสีกันอย่างแนบแน่น ไร้ช่องว่างให้อากาศผ่านหน้าท้องของเธอหดเกร็งรับการเติมเต็มที่สมบูรณ์แบบเตติณห์หยุดแช่ค้างไว้ เขาก้มหน้าลงไป บดจูบซับเหงื่อบนหน้าผากมน ไล่ลงมาตามพวงแก้ม และบดจูบลงบนริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ม ปล่อยให้ร่างกายของเธอค่อยๆ คลายตัวและโอบรัดเขาไว้ด้วยความอบอุ่น"แน่นเหลือเกินคนดี..." เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ "ตอดฉันแน่นขนาดนี้... คิดถึงฉันใช่ไหม""คิดถึง... อื้อ... คิดถึงจะตายอยู่แล้ว..." เดือนหนาวสารภาพออกมาทั้งน้ำตา ยกสองแขนขึ้นกอดรอบคอเขาไว้แน่น

"จะไปไหน..."เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าและงัวเงียดังขึ้นชิดใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนขนลุกซู่เดือนหนาวนอนนิ่งไปสองวินาที หัวใจในอกเต้นกระหน่ำขึ้นมาตามความเคยชิน แต่จิตสำนึกฝ่ายเหตุผลสั่งให้เธอต้องใจแข็ง เธอเอื้อมมือไปจับท่อนแขนที่รัดเอวเธอไว้ พยายามจะดึงออก"ปล่อยค่ะหมอ... ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ราบเรียบที่สุดเตติณห์ไม่ยอมปล่อย เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก ฝังปลายคางลงบนบ่าบอบบางของเธอ ปลายนิ้วมือใหญ่ที่ด้านสากเกลี่ยไล้หน้าท้องแบนราบของเธอผ่านผ้าห่มนวมไปมาอย่างเกียจคร้าน"ยังไม่แปดโมงเลย..." เขาพึมพำ น้ำเสียงเจือความออดอ้อนที่ไม่เคยมีใครในโลกได้ยิน "นอนต่ออีกนิดไม่ได้เหรอ""ไม่ได้ค่ะ" เดือนหนาวตอบเสียงแข็ง เธอใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ดันตัวพลิกกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ยกสองมือขึ้นยันแผงอกแกร่งที่ตึงแน่นไว้เพื่อเว้นระยะห่าง "ตื่นเดี๋ยวนี้ค่ะหมอเติร์ก เรามีเรื่องต้องคุยกัน"สัมผัสที่ผลักไสและน้ำเสียงที่จริงจัง ทำให้เตติณห์ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้าดวงตาคมกริบสีดำสนิทที่ปราศจากแ

"เติร์ก...""กลับไปอยู่ในฐานะที่ถูกต้อง" เตติณห์เอ่ยประโยคที่ทำลายกำแพงทั้งหมดในใจของเดือนหนาวจนพังทลายเป็นผุยผง "ไม่ใช่คนแชร์ห้อง... ไม่ใช่คู่นอนชั่วคราว... แต่เป็นภรรยาของผม... เป็น 'เมียหมอเติร์ก' คนเดียวในชีวิตนี้"คำว่า 'ภรรยาของผม... เป็นเมียหมอเติร์ก' ดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเดือนหนาว ราวกับเสียงระฆังแก้วที่กังวานไปทั่วโลกทั้งใบความเจ็บปวด ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความหวาดระแวงทั้งหมดที่เธอแบกรับมาตลอดหลายเดือน ละลายหายไปในพริบตาเดียวรอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดในรอบปี ค่อยๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากอิ่มที่เปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาคู่โตหยีลงเป็นรูปสระอิที่แสนน่ารัก"แล้วถ้าฉันบอกว่า... ฉันไม่อยากเป็นเมียหมอล่ะคะ" เธอแกล้งเอ่ยเย้า น้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงประกายความสุข "ชีวิตเมียหมอมันน่าเบื่อจะตาย ต้องคอยนั่งรอคนไม่มีเวลา...""คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธแล้ว เดือนหนาว" เตติณห์กระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และเผด็จการที่เธอคุ้นเคยกลับคืนมาอีกครั้ง เขาโน้มตัวลงมา กักขังร่างบางไว้ใต้เงาของเขา "เพราะเมื่อคืน... คุณตอบรั