บททั้งหมดของ เมียหมอ: บทที่ 71 - บทที่ 80

ศัลยแพทย์หนุ่มยืนอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังกว้างเหยียดตรงอย่างสง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เสื้อเชิ้ตทำงานสีฟ้าอ่อนตัวเดิมที่แม้จะผ่านศึกหนักและสายฝนเมื่อคืนมา แต่บัดนี้กลับถูกสะบัดจนตึงและสวมใส่ไว้อย่างเรียบกริบ กระดุมคอถูกปลดออกเพียงเม็ดบนสุด เผยให้เห็นลำคอแกร่งที่มีรอยข่วนสีแดงจางๆ ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อ แขนเสื้อเชิ้ตถูกพับขึ้นมาอย่างประณีตถึงระดับข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนเป็นรอยนูน แว่นตากรอบเงินบางเฉียบสวมอยู่อย่างเที่ยงตรงบนสันจมูกโด่งดวงตาคมกริบสีดำสนิทหลังเลนส์ใส นิ่งสนิท เย็นเยียบ และไร้ระลอกคลื่นแห่งความลังเลไม่มีเค้าโครงของซอมบี้ที่เปียกปอนและแหลกสลายจากเมื่อคืนหลงเหลืออยู่อีกต่อไปเหลือเพียงอาจารย์แพทย์ผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของความมั่นใจในตัวเอง ผู้ชายที่เพิ่งได้กรรมสิทธิ์ในพื้นที่หัวใจของเขากลับคืนมาอย่างสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์แม็คถึงกับชะงักกึก กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รอยยิ้มบนใบหน้าหดหายไปในพริบตา"คุณ..." แม็คเค้นเสียงพูดออกมา ลมหายใจสะดุด "คุณหมอ... เมื่อคืนคุณยังไม่ได้กลับไปอีกเหรอครับ"เตติณห์ไม่ตอบค

"ค่ะ..." เดือนหนาวส่งยิ้มหวานให้เขาเตติณห์ปิดประตูด้านข้างลงอย่างนุ่มนวล เดินอ้อมกลับมาขึ้นฝั่งคนขับ สตาร์ตเครื่องยนต์หกสูบที่คำรามอย่างนุ่มนวล ระบบปรับอากาศอัตโนมัติเริ่มทำงาน ปรับอุณหภูมิในห้องโดยสารไว้ที่ระดับยี่สิบสามองศาเซลเซียส—อุณหภูมิที่เขาปรับเพิ่มขึ้นจากเดิม เพื่อไม่ให้เธอรู้สึกหนาวเหน็บเหมือนที่ผ่านมารถยนต์ยุโรปสีดำเคลื่อนตัวออกจากโครงการรีสอร์ตหรู มุ่งหน้าสู่ถนนมิตรภาพ ทางหลวงหมายเลขสอง เพื่อมุ่งหน้ากลับสู่กรุงเทพมหานครตลอดเส้นทางการขับรถผ่านเนินเขามวกเหล็กและทิวทัศน์สองข้างทางของจังหวัดสระบุรีแสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกหน้ารถเข้ามา ทาบทับลงบนใบหน้าหวานของเดือนหนาวที่ค่อยๆ ผล็อยหลับไป ศีรษะเล็กของเธอเอียงซบลงกับหมอนรองคอ ลมหายใจเข้าออกสองวินาที ออกสามวินาทีที่สม่ำเสมอและมั่นคงของเธอดังแว่วคลอเคลียไปกับเสียงเพลงแจ๊สนุ่มๆ ที่เปิดเบาๆ ในห้องโดยสารเตติณห์ขับรถด้วยความเร็วที่นิ่งสนิทและปลอดภัยอาการปวดตึบที่ขมับขวา... หายไปจนหมดสิ้นเสียงหวีดแหลมในหูที่เคยดังก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะ... เงียบสงบอย่างสมบูรณ์แบบก

แต่ความประหลาดใจยังไม่หมดเพียงแค่นั้นเตติณห์เอื้อมมือไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ในอุ้งมือซ้าย นิ้วหัวแม่มือของเขาค่อยๆ ดันเปิดฝากล่องออกช้าๆคลิกภายในกล่องกำมะหยี่สีขาวสะอาดตามีแหวนโลหะสีเงินวาววับวงหนึ่งนอนสงบนิ่งอยู่ตรงกลางมันไม่ใช่แหวนเพชรเม็ดโตชูเด่นราคาหลายกะรัตที่ดูฟู่ฟ่าหรือเทอะทะแต่มันคือ แหวนทองคำขาว เกลี้ยงเกลา หน้าตัดโค้งมน ดีไซน์มินิมอล เรียบง่าย ไร้หัวเพชรเกะกะ ขัดเงาอย่างประณีตจนสะท้อนแสงไฟวอร์มไวท์เป็นประกายนุ่มนวลแหวนที่ออกแบบมาอย่างสมบูรณ์แบบ... เพื่อให้คนที่ต้องทำงานหยิบจับวัสดุ เขียนแบบ หรือตรวจไซต์งานก่อสร้าง สามารถสวมใส่ติดนิ้วไว้ได้ตลอดเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงโดยไม่ต้องกลัวว่าจะไปขูดขีดกับสิ่งใดเตติณห์หยิบแหวนวงนั้นออกมาจากกล่องเขาจับมือซ้ายของเดือนหนาวขึ้นมา ประคองปลายนิ้วเรียวที่กำลังสั่นระริกไว้ด้วยความทะนุถนอมที่สุดดวงตาคมกริบสีดำสนิทหลังเลนส์แว่นเงิน จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่โตของเธอ"ผมไม่ชอบแหวนเพชรเม็ดโตๆ" เตติณห์เอ่ยด้วยน้

"ยกเลิกไป" เตติณห์ออกคำสั่งหน้าตาย แววตาคมกริบฉายประกายเผด็จการ "โทรบอกป่านว่าวันนี้คาเฟ่ไม่ต้องมีพายแอปเปิล""ได้ยังไงล่ะคะ นัดกันไว้แล้วนะ คนนิสัยไม่ดี ปล่อยเลยค่ะ หนาวจะลุกไปอาบน้ำแล้ว" เธอพยายามยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งที่แน่นตึงไปด้วยกล้ามเนื้อ แต่แรงของเธอกลับทำได้เพียงแค่สัมผัสความร้อนผ่าวของผิวเนื้อเขาเท่านั้นเตติณห์กระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีดำสนิททอดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับบ่นพึมพำ"วันนี้วันอะไร เดือนหนาว" เขาถามเสียงนุ่ม"วันอาทิตย์ไงคะ""แล้ววันอาทิตย์ เป็นวันอะไรของผม"คำถามนั้นทำให้เดือนหนาวชะงักไปเล็กน้อย พวงแก้มเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อนึกถึง 'ข้อตกลงหลังแต่งงาน' ที่เขาเป็นคนร่างขึ้นมาด้วยลายมือแพทย์และแปะไว้บนตู้เย็นวันจันทร์ถึงศุกร์: เวลาเป็นของโรงพยาบาลและคนไข้ วันเสาร์: เคลียร์งานวิจัยและงานเคสฉุกเฉิน วันอาทิตย์: เวลาทั้งหมดของ นพ. เตติณห์ เป็นกรรมสิทธิ์ผูกขาดของ นางเดือนหนาว... และเวลาของเดือนหนาว ก็เป็นกรรมสิทธิ์ของเตติณห์ร้อยเปอร์เซ็นต์"วันอาทิตย์... วันหยุดของหมอค่ะ" เธอตอบ

"เติร์ก... ไม่ไหวแล้ว... จะเสร็จ... อ๊าาา!" เดือนหนาวหวีดร้องออกมา ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ช่องทางรักบีบรัดแกนกายของเขาถี่ระรัว ปลดปล่อยคลื่นความสุขสมทะลักล้นออกมาท่วมท้นเตติณห์ขบฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขากระหน่ำกระแทกกระทั้นสะโพกสอบเข้าไปอีกห้าครั้งสุดท้ายอย่างลึกที่สุด ก่อนจะกดสะโพกแช่ค้างไว้จนมิดความยาว ปลดปล่อยหยาดน้ำรักอุ่นจัดจำนวนมหาศาลเข้าไปในกายเธอจนล้นทะลัก"ซี๊ด... หนาว... เมียจ๋า..."เสียงครางต่ำที่หลุดออกมาจากลำคอของศัลยแพทย์หนุ่มเต็มไปด้วยความรักและความสุขสมที่ไม่มีวันสิ้นสุดร่างสูงกระตุกเกร็งค้างอยู่นานหลายวินาที ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนแรงลง ทิ้งน้ำหนักตัวท่อนบนลงมาทับร่างของเธอ ซบหน้าผากที่ชุ่มเหงื่อลงกับซอกคอขาวเนียน หอบหายใจหนักหน่วงจนแผงอกกระเพื่อมไหวสอดประสานกับจังหวะหายใจของเธอความเงียบสงบอันแสนหวานกลับคืนสู่ห้องนอนอีกครั้งเตติณห์ยังคงนอนแช่ค้างกายไว้ในตัวเธอ ไม่ยอมถอนออก แขนแกร่งทั้งสองข้างตวัดรวบเอวคอดของเดือนหนาวเข้ามากอดแนบอกแน่น ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของคนทั้งคู่จนถึงอกเดือนหนาวนอนหอบห