All Chapters of เมียหมอ: Chapter 81 - Chapter 90

"หนาว... หนาวสั่น..." เดือนหนาวครางแผ่วเมื่อผ้าเปียกสัมผัสผิวเนื้อ"ทนหน่อย" เตติณห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด มือใหญ่ลูบศีรษะเธอเบาๆ ปลอบประโลม "ต้องเช็ดระบายความร้อนออก ไม่อย่างนั้นไข้จะไม่ลง... หายใจเข้าลึกๆ"เขาเช็ดตัวให้เธออย่างละเอียดลออ เปลี่ยนน้ำไปถึงสองรอบ จนกระทั่งผิวเนื้อที่เคยร้อนจัดเริ่มคลายความร้อนลง กลายเป็นความอุ่นชื้นที่ผ่อนคลายเตติณห์ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเธอใหม่ จากนั้นเขาเดินออกไปที่ห้องครัวสิบห้านาทีต่อมา เขาก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารสแตนเลสบนถาด มีชามกระเบื้องสีขาวบรรจุข้าวต้มหมูสับส่งควันกรุ่น พร้อมแก้วน้ำอุ่น และยาเม็ดหลากสีจัดวางใส่ตลับยาอย่างเป็นระเบียบเตติณห์วางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง ประคองร่างบางของเดือนหนาวให้ลุกขึ้นนั่งพิงกับพนักหัวเตียง เอาหมอนสองใบมาหนุนหลังให้เธออย่างสบาย"กินข้าวต้มก่อน แล้วค่อยกินยา" เขาสั่งสั้นๆเดือนหนาวมองดูชามข้าวต้มตรงหน้ามันคือข้าวต้มข้าวกล้องผสมฟักทองบดละเอียด ใส่หมูสับไร้มันก้อนเล็กๆ และโรยด้วยต้นหอมซอยเพียงเล็กน้อย ไม่มีกระเทียมเจียว

"เออ... พูดถึงเรื่องครอบครัว" เขตต์เปิดประเด็นใหม่ "แต่งงานกันมาสองปีเต็มแล้วนะเว้ยพวกมึง... เมื่อไหร่จะมีไอ้ตัวเล็กมาวิ่งเล่นในห้องนี้สักทีวะ? หรือว่าอาจารย์หมอกระดูกระดับประเทศ... น้ำยาไม่ดีวะไอ้เติร์ก?"คำถามนั้นทำให้บรรยากาศบนโต๊ะเงียบกริบลงไปชั่วขณะพวงแก้มเนียนของเดือนหนาวขึ้นสีแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอสำลักน้ำเก๊กฮวยจนไอค็อกแคก ก้มหน้าลงมองจานข้าวด้วยความเขินอายเตติณห์ชะงักคีมคีบเนื้อในมือสายตาคมกริบใต้กรอบแว่นตวัดมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างดุจัด รังสีอำมหิตผุดขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาทีฟึ่บ!เตติณห์คีบเนื้อหมูสามชั้นชิ้นใหญ่ที่เพิ่งสุกร้อนๆ จากเตา จุ่มน้ำจิ้มจนชุ่ม แล้วยื่นข้ามโต๊ะไปยัดใส่ปากที่กำลังจะอ้าแซวต่อของหมอเขตต์อย่างแม่นยำระดับมิลลิเมตร!"อื้อ! ร้อน! ไอ้เติร์ก...!" เขตต์ตาเหลือก อ้าปากพะงาบๆ เคี้ยวหมูร้อนลวกปากอย่างทุลักทุเล ท่ามกลางเสียงหัวเราะลั่นของป่านและเดือนหนาว"กินเข้าไป จะได้หุบปาก" เตติณห์เอ่ยเสียงเรียบ วางคีมลงบนจานรองจากนั้น อาจารย์แพทย์หนุ่มก็เลื่อนมือซ้ายลงไปใต้โต๊ะอาหารฝ่ามือใหญ่แ

ตึง... ตึง... ตึง...เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่เหยียบย่ำลงบนไม้กระดานเรือนชาน ดังก้องขึ้นจากทางเดินด้านหลังร่างสูงใหญ่กำยำของชายวัยหกสิบปี ผิวคล้ำแดดจากการทำสวนผลไม้มาทั้งชีวิต กล้ามเนื้อแขนและไหล่ตึงแน่นไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน นุ่งกางเกงขาก๊วยสีเข้ม สวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตเก่าๆ ปลดกระดุม และคาดผ้าขาวม้าไว้ที่เอว เดินก้าวขึ้นมาบนเรือนชาน'พ่อสนอง' หรือที่ชาวบ้านเรียกติดปากว่า ผู้ใหญ่สนอง พ่อตาของอาจารย์แพทย์เตติณห์พ่อของเดือนหนาว... อดีตผู้ใหญ่บ้านผู้หวงลูกสาวคนเล็กยิ่งกว่าไข่ในหิน และเป็นคนที่มองว่า "หมอไฮโซหน้าขาวจากกรุงเทพฯ คงเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ" ตั้งแต่วันที่เตติณห์ยกขันหมากมาสู่ขอในมือขวาของพ่อตา ถือขวานเหล็กด้ามไม้ขนาดใหญ่ ส่วนมือซ้ายถือเชือกไนลอนเส้นหนาสายตาคมดุตามแบบฉบับคนใต้รุ่นเก่า ตวัดมองลูกเขยเมืองกรุงตั้งแต่หัวจรดเท้า หยุดมองที่เสื้อยืดสีขาวไร้รอยยับ และแว่นตากรอบเงินที่ดูบอบบาง"อ้าว... ตื่นแล้วเรอะคุณหมอ" เสียงห้าวทุ้มทรงอำนาจเอ่ยทัก "เห็นนอนซมอยู่บนฟูกตั้งแต่สาย นึกว่าโดนลมร้อนเมืองใต้เป่าจนละลายไปแล้ว"

แต่วงข้าวในค่ำคืนนี้..."เอ้าคุณหมอ! กินเยอะๆ นะลูกนะ ผอมไปหน่อยแล้ว ทำงานผ่าตัดเหนื่อยทั้งวัน" แม่ของเดือนหนาวใช้ทัพพีตักทอดมันกุ้งชิ้นโตสามชิ้นใส่ลงในจานข้าวของเตติณห์ไม่หยุด"กินนี่ด้วยไอ้เติร์ก ยอดมะพร้าวอ่อนหวานกรอบ ปลากะพงนี่กูเพิ่งไปตกมาจากคลองเมื่อเช้า สดกว่าปลาในห้างมึงแน่นอน!" พ่อตาสนองตักเนื้อปลาชิ้นใหญ่ใส่จานเขาอีกทัพพีใหญ่"พ่อคะ แม่คะ พอแล้วค่ะ! จานพี่เติร์กจะพูนเป็นภูเขาไฟแล้วนะเนี่ย เดี๋ยวเขาก็กินไม่หมดหรอกค่ะ" เดือนหนาวรีบส่งเสียงปราม หัวเราะร่า"ไม่เป็นไรครับหนาว" เตติณห์เอ่ยขัดขึ้นมาเบาๆเขาก้มมองจานข้าวของตัวเองที่อัดแน่นไปด้วยกับข้าวที่พ่อและแม่ของเธอช่วยกันตักประเคนให้ด้วยความรักและความจริงใจที่บริสุทธิ์ก้อนสะอื้นอุ่นๆ ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอของศัลยแพทย์หนุ่มอย่างกะทันหันเขารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาเติมเต็มความว่างเปล่าในจิตวิญญาณ... ช่องว่างในวัยเด็กที่เขาไม่เคยได้รับจากครอบครัวของตัวเอง บัดนี้กลับถูกเยียวยาด้วยบ้านสวนหลังเล็กๆ และผู้คนธรรมดาๆ เหล่านี้เตติณห์ตักข้าวและเนื้อปลาเข้าปาก เคี้ยว

หญิงสาวหันมาเผชิญหน้ากับกลุ่มคุณหญิงคุณนายด้วยรอยยิ้มที่สงบ มั่นคง และสง่างาม"ใช่ค่ะคุณหญิง หนาวเป็นมัณฑนากรและผู้ก่อตั้งบริษัท Deun Design Studio ค่ะ" เดือนหนาวตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ฉะฉาน และมั่นใจ "ตอนนี้บริษัทของหนาวรับหน้าที่เป็นที่ปรึกษาด้านการออกแบบสถาปัตยกรรมภายในและสรีรศาสตร์ ให้กับโรงพยาบาลเอกชนเครือเมดิคอลพลัส เพื่อปรับปรุงพื้นที่ห้องผ่าตัดและวอร์ดผู้ป่วยวิกฤตให้เอื้อต่อการทำงานของแพทย์และลดความเสี่ยงต่อการติดเชื้อของคนไข้ค่ะ"คำตอบที่เปี่ยมไปด้วยความเป็นมืออาชีพ และระบุชื่อเครือโรงพยาบาลยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ... ทำเอาคุณหญิงรัศมีและพวกถึงกับหน้าชาไปเสี้ยววินาที!แต่คุณหญิงรัศมียังไม่ยอมแพ้ สายตาของนางเหลือบไปเห็นนิ้วนางข้างซ้ายของเดือนหนาว"แหม... ฟังดูงานยุ่งน่าดูเลยนะคะ" คุณหญิงกรีดนิ้วที่เต็มไปด้วยแหวนเพชรเม็ดโตห้ากะรัตขึ้นลูบคางตัวเอง แกล้งทำเสียงตกใจ "แต่นี่... แหวนแต่งงานของคุณน้อง ทำไมถึงเรียบเกลี้ยงแบบนั้นล่ะคะอาจารย์เติร์ก? ไม่มีเพชรชูสักเม็ดเลยเหรอคะ แหม... ระดับตระกูลเตติณห์ น่าจะซื้อเพชรสิบกะรัตน้ำหนึ่งร้อยให้ภรรยาได้สบา