All Chapters of เมื่อนางร้ายมือตบยุค90 ทะลุมิติมาเป็นนางเอกแสนดียุคโบราณ: Chapter 101 - Chapter 110

169 Chapters

บทที่100

แต่เหตุใดเล่า หัวใจของนางถึงได้เจ็บปวดราวกับถูกควักออกไปเหยียบย่ำจนแหลกเหลวเช่นนี้“ข้าขอโทษ...” นางสะอื้นไห้แผ่วเบากับพื้นดินที่เปื้อนคราบน้ำตา “ข้าขอโทษจริงๆ เทียนอี้”สงครามประสาทที่เคยจบลงไปแล้ว บัดนี้ถูกจุดชนวนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง แต่มันไม่ใช่สงครามเพื่อเอาชนะกันและกัน ทว่าเป็นสงครามที่ซินเยว่สร้างขึ้นเพื่อทำร้ายตัวเอง เพื่อหวังให้บุรุษที่นางรักได้ก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางที่ถูกต้อง แม้ว่าเส้นทางนั้น... จะไม่มีนางเดินเคียงข้างอีกต่อไปก็ตามในคืนนั้น พายุฝนหลงฤดูพัดกระหน่ำเข้าใส่หุบเขาไร้รักอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องราวกับสวรรค์กำลังพิโรธ ซินเยว่นั่งกอดเข่าอยู่ท่ามกลางความมืดมิดในเรือนพัก นางรู้ดีว่า การสร้างกำแพงน้ำแข็งในครั้งนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของแผนการที่แท้จริงนางจะต้องหาทางหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนที่ความเข้มแข็งจอมปลอมนี้จะพังทลายลง และก่อนที่หัวใจของนางจะเรียกร้องให้เขากลับมาอิงแอบอีกครั้งพายุฝนหลงฤดูโหมกระหน่ำตลอดทั้งคืน เสียงอสนีบาตฟาดเปรี้ยงลงมากลางป่าลึกดังกึกก้อง ราวกับสวรรค์กำลังโกรธา หยาดน้ำฝนสาดกระทบหลังคาเรือนไม้ดังเปาะแปะไม่ขาดสาย อากาศภายในห
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่101

ขณะเดียวกัน สภาพร่างกายของซินเยว่ก็เริ่มทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด แม้จะแอบกินหมั่นโถวประทังหิว แต่ความเครียดและความกดดันทางจิตใจก็ส่งผลร้ายแรงกว่าที่คิด นางเริ่มมีอาการวิงเวียนศีรษะ หน้ามืดบ่อยครั้ง และรู้สึกคลื่นไส้จนกินอะไรแทบไม่ลง นางคิดเพียงว่าเป็นเพราะร่างกายอ่อนเพลียจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักค่ำคืนหนึ่ง ท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงดาว ลมหนาวพัดโชยมาตามซอกเขา ซินเยว่นั่งพิงหัวเตียง เหม่อมองเปลวเทียนที่สั่นไหว นางกำลังคำนวณวันและเวลาในการหลบหนี ช่วงนี้เวรยามหน้าเรือนพักของนางลดลงไปมาก เพราะทุกคนต่างคิดว่านางอ่อนแอจนไม่มีแรงแม้แต่จะเดินพ้นประตูค่ายปัง!บานประตูถูกเตะเปิดออกอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด ซินเยว่สะดุ้งสุดตัว หันไปมองผู้บุกรุกด้วยความตื่นตระหนกเซียวเทียนอี้ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นสุราคละคลุ้งลอยนำมาก่อนตัว สภาพของเขาดูไม่ได้เลย เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง นัยน์ตาคมกริบที่เคยมองนางด้วยความอ่อนโยน บัดนี้แดงก่ำและเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่น่าสะพรึงกลัว เขาไม่ได้สวมหน้ากากหมาป่า แต่ใบหน้าของเขาในยามนี้กลับดูดุดันและน่ากลัวยิ่งกว่าตอนสวมหน้ากากเสียอีก“เจ้า... เข้
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่102

สิ่งที่ออกมามีเพียงน้ำขมๆ และเศษอาหารเล็กน้อย แต่นางกลับรู้สึกคลื่นไส้จนแทบหมดสติ หญิงสาวทรุดตัวลงนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นไม้เย็นเฉียบ ยกมือขึ้นกุมหน้าท้องที่ปวดเกร็ง แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น“ข้าจะตายไม่ได้... ข้าต้องไปจากที่นี่” นางบอกตัวเองเสียงแผ่ว พยายามพยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบากหากนางยังขืนอยู่ที่นี่ต่อไป นางจะต้องทนเห็นสายตาเกลียดชังของเขา ทนเห็นเขาต้องทนทุกข์ทรมานเพราะนาง และที่สำคัญ นางกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อนและสารภาพความจริงทั้งหมดออกไปคืนนี้เวรยามหน้าเรือนมีเพียงคนเดียว และคงกำลังหลับยามเพราะอากาศที่หนาวเย็น นางต้องใช้โอกาสนี้หลบหนี แม้สภาพร่างกายจะย่ำแย่เพียงใด นางก็ต้องฝืนทน นางจะไม่ยอมเป็นตราบาปในชีวิตของเซียวเทียนอี้อีกต่อไปองค์หญิงผู้สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง ค่อยๆ พยุงร่างที่บอบช้ำลุกขึ้นยืน นัยน์ตาคู่สวยที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาทอประกายเด็ดเดี่ยวขึ้นมาอีกครั้ง ท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาไร้รัก การหลบหนีครั้งสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น โดยที่นางไม่รู้ตัวเลยว่า ในครรภ์ของนางกำลังก่อกำเนิดสายเลือดใหม่ สายเลือดที่จะกลายเป็นสายใยผูกพันสองตระกูลที่เคียดแค้นกันมาเนิ่นนานให้
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่103

เมื่อเสียงฝีเท้าของทั้งสองคนจากไปไกลแล้ว ท่าทีเย่อหยิ่งของนางก็พังทลายลง ซินเยว่ทิ้งศีรษะพิงกับหมอนอย่างหมดแรง น้ำตารื้นขึ้นมาที่ขอบตา แต่นางรีบยกมือขึ้นเช็ดมันออกอย่างลวกๆนางล้มเหลวในการหลบหนีครั้งแรกเพราะร่างกายอ่อนแอเกินไป หากขืนหนีไปในสภาพนี้ นางคงไปได้ไม่พ้นตีนเขาและถูกจับกลับมาอีกแน่ซินเยว่ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง สมองเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว การล้มป่วยครั้งนี้ แม้จะเป็นอุปสรรค แต่มันก็เป็นอาวุธชั้นดีเช่นกันในเมื่อทุกคนในค่ายคิดว่านางกำลังตรอมใจตาย ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นนั่ง เวรยามที่เคยเฝ้าระวังอย่างแน่นหนาย่อมต้องหละหลวมลงอย่างแน่นอน พวกเขาคงคิดว่าคนป่วยใกล้ตายอย่างนางไม่มีปัญญาจะหนีไปไหนได้อีกนี่แหละคือโอกาส นางจะใช้ความป่วยไข้และความตายเป็นเกราะกำบัง เพื่อลดความระแวดระวังของทุกคนให้ถึงขีดสุดตกดึกคืนนั้น บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรดังระงม ซินเยว่ที่แกล้งนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ได้ยินเสียงบานพับประตูดังขึ้นแผ่วเบา ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยจังหวะการเดินที่หนักแน่นแต่มั่นคงนั้น นางจำได้ดีว่าเป็นของใครหญิงสาวกลั้นหายใจ นอนนิ่งไม่ไหวติง สัมผัสได้ว่
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่104

พายุฝนโหมกระหน่ำราวกับฟากฟ้ากำลังร่ำไห้ หยาดน้ำเม็ดใหญ่สาดซัดกระทบใบหน้าและร่างกายของจ้าวซินเยว่จนเปียกปอนไปหมด หญิงสาววิ่งย่ำเท้าเปล่าลงบนพื้นดินที่กลายสภาพเป็นแอ่งโคลนเละเทะ ความลื่นทำให้เธอเสียหลักล้มลุกคลุกคลานนับครั้งไม่ถ้วน แต่ความเด็ดเดี่ยวในใจกลับผลักดันให้สองขาต้องก้าวต่อไปเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องกลบเสียงฝีเท้าและเสียงหอบหายใจของเธอจนสิ้น ซินเยว่อาศัยแสงสว่างวาบจากสายฟ้าในการจดจำเส้นทาง นางลัดเลาะผ่านแนวป่าทึบด้านหลังค่ายมาได้อย่างหวุดหวิด เวรยามที่เคยเฝ้าระวังต่างพากันหลบฝนเข้าไปอยู่ในเพิงพัก ไม่มีใครคาดคิดว่าฮูหยินที่นอนป่วยใกล้ตาย จะลุกขึ้นมาฝ่าพายุหนีออกจากค่ายในคืนวิกฤตเช่นนี้“อีกนิดเดียว...”นางพึมพำกับตัวเอง กัดริมฝีปากแน่นจนรับรู้ถึงรสฝาดเฝื่อนของเลือด เบื้องหน้าคือช่องเขาแคบๆ ที่เป็นปราการธรรมชาติด่านสุดท้าย หากพ้นช่องเขานี้ไปได้ ก็จะเข้าสู่เขตป่ากว้างที่เชื่อมต่อกับเส้นทางลงเขาลมกรรโชกแรงพัดเอาเสื้อคลุมที่เปียกชุ่มแนบสนิทไปกับรูปร่างบอบบาง ความหนาวเย็นเสียดกระดูกเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะ อาการคลื่นไส้และปวดมวนในท้องตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง แต่นางฝืนกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลง
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่105

คำโกหกคำโตถูกพ่นออกมาเพื่อสร้างบาดแผลให้ลึกที่สุด ซินเยว่ล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ ดึงปิ่นปักผมเงินปลายแหลมคมที่นางแอบขโมยมาจากป้าหวังออกมา ก่อนจะจ่อมันเข้าที่ลำคอของตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยวเซียวเทียนอี้เบิกตากว้าง ทะถลาเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “ซินเยว่ อย่านะ”“อย่าเข้ามา” นางตวาดลั่น กดปลายปิ่นลงบนผิวเนื้อขาวผ่องจนเลือดสีสดซึมออกมาหยดเป็นทางยาว ผสมกับน้ำฝนที่ไหลอาบหน้า “หลีกทางไปซะ ไม่อย่างนั้นเจ้าก็เตรียมตัวเอาศพข้ากลับไปให้ลูกน้องเจ้าดูได้เลย”ชายหนุ่มหยุดชะงัก สองมือของเขายกขึ้นในเชิงยอมแพ้ แววตาที่เคยมั่นคงบัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว เขาเห็นความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของนาง นางไม่ได้ขู่เล่น นางพร้อมที่จะตายจริงๆ หากเขาบังคับให้นางอยู่ต่อความเงียบอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมคนทั้งสอง มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงตกกระหน่ำไม่ขาดสายเซียวเทียนอี้จ้องมองเลือดสีแดงที่ไหลซึมจากลำคอของนาง ภาพนั้นบีบรัดหัวใจของเขาจนแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เขาเคยวาดฝันว่าความรักและความจริงใจของเขา จะสามารถทลายกำแพงอคติและลบล้างความแค้นระหว่างตระกูลได้ เขาเลือกที่จะปกป้องนาง เลือกที่จะหันหลังให้อดีตอันเจ็บปวด เพียงเพื
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่106

พายุฝนยังคงโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง เซียวเทียนอี้ยืนนิ่งอยู่กลางสายฝนเนิ่นนานจนกระทั่งแผ่นหลังของม้าสีนิลกลืนหายไปกับความมืดมิด เขาไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าใด รู้เพียงว่าความเย็นเยียบของน้ำฝนที่สาดซัดร่างกาย ไม่อาจเทียบได้กับความเหน็บหนาวที่เกาะกินหัวใจชายหนุ่มหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในค่าย ร่างสูงใหญ่เปียกปอนและเต็มไปด้วยคราบโคลน ทว่าแววตาที่เคยวูบไหวบัดนี้กลับแข็งกร้าวและเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี“นายท่าน!” อาฉือที่เพิ่งวิ่งฝ่าฝนออกมาจากเรือนพักร้องเรียกหน้าตาตื่น เมื่อเห็นเจ้านายเดินกลับมาเพียงลำพัง ลูกสมุนหนุ่มชะเง้อคอไปด้านหลัง “ฮูหยินเล่าขอรับ นางหนีไปแล้วหรือ เหตุใดท่านไม่พานางกลับมา”เซียวเทียนอี้ปรายตามองลูกน้องคนสนิท แววตาว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่น “นางไปแล้ว และจะไม่กลับมาอีก สั่งการลงไปให้ทุกคนเลิกตามหา ใครกล้าขัดคำสั่งข้าจะลงโทษตามกฎของค่าย”อาฉืออ้าปากค้าง “แต่ว่า...”“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น!” เสียงทุ้มตวาดกร้าวแข่งกับเสียงฟ้าร้อง “นางไม่ใช่ฮูหยินของที่นี่อีกต่อไป นางคือคนแปลกหน้า!”พูดจบเขาก็เดินกระแทกไหล่อาฉือตรงดิ่งไปยังเรือนพักของตนเอง ทิ้งให้ลูกสมุนยืนอึ้งอยู่ท่ามกลาง
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่107

ภายในห้อง ฮ่องเต้จ้าวเหวินตี้ประทับอยู่บนพระที่นั่ง ใบหน้าของพระองค์ดูชราลงไปหลายปีเมื่อเทียบกับครั้งสุดท้ายที่นางเห็น แต่สิ่งที่ทำให้ซินเยว่ต้องกำมือแน่นใต้แขนเสื้อ คือร่างของชายชราในชุดขุนนางเต็มยศที่ยืนประสานมืออยู่ด้านข้างอัครเสนาบดีหลินกวนป๋อ... ท่านตาของนาง“ซินเยว่...” จ้าวเหวินตี้ผุดลุกขึ้น แววตาของพระองค์มีความโล่งอกพาดผ่าน แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยความกังวลอย่างรวดเร็ว “เจ้ายังมีชีวิตอยู่ สวรรค์คุ้มครองจริงๆ พ่อคิดว่าพวกโจรป่ามัน...”“หม่อมฉันดวงแข็งเพคะ ฝ่าบาท” นางย่อเข่าถวายบังคมด้วยท่วงท่าสง่างาม ไร้ที่ติ “โชคดีที่หนีรอดออกมาได้ จึงรอนแรมกลับมาจนถึงเมืองหลวง”“กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว” ฮ่องเต้พึมพำ ทรงขยับพระวรกายทำท่าจะเดินเข้ามาหาพระธิดา“ฝ่าบาท โปรดระงับพระทัยก่อนพ่ะย่ะค่ะ”เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจของหลินกวนป๋อดังขัดขึ้น ชายชราก้าวออกมาขวางหน้าฮ่องเต้ สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองหลานสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตานั้นไม่มีความห่วงใยของสายเลือดเลยแม้แต่น้อย มีเพียงการประเมินราคาสินค้าที่ชำรุดซินเยว่เชิดหน้าขึ้น สบตากับท่านตาตรงๆ นางเพิ่งสังเกตเห็นวันนี้เอง ว่ารอยยิ้มของชาย
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่108

จ้าวเหวินตี้ทอดพระเนตรมองพระธิดาด้วยความปวดร้าว พระองค์ทรงรู้ดีว่าซินเยว่ต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายเพียงใด ทรงอยากจะกางปีกปกป้องนาง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเสนาบดีหลิน พระองค์กลับไร้ซึ่งพระราชอำนาจ“เรื่องอัปยศเช่นนี้ ปล่อยไว้ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!” หลินกวนป๋อรีบฉวยโอกาส “ต้องประหารองค์หญิงและมารหัวขนในท้องทิ้ง เพื่อไม่ให้เป็นที่ครหาของแคว้นอื่น”“พอได้แล้ว!” ฮ่องเต้ตวาดลั่นเป็นครั้งแรก พระเนตรแดงก่ำ “นางคือลูกของข้า สายเลือดของข้า! ท่านจะให้ข้าสั่งฆ่าลูกตัวเองหรืออย่างไร”“แต่ว่า...”“ข้าบอกว่าพอ” จ้าวเหวินตี้สะบัดแขนเสื้อ ทรงหันหลังให้ทั้งสองคน สูบพระปัสสาสะลึกเพื่อระงับอารมณ์ “ราชโองการ... องค์หญิงจ้าวซินเยว่ ประพฤติตัวเสื่อมเสีย ทำให้ราชวงศ์มัวหมอง ให้ถอดพระยศองค์หญิง ริบทรัพย์สินทั้งหมด และเนรเทศให้ไปถูกกักบริเวณที่ตำหนักร้างชายแดนหานโจวตลอดชีวิต ห้ามผู้ใดเข้าเยี่ยมเยียนเด็ดขาด หากฝ่าฝืน... ประหาร!”ตำหนักร้างชายแดนหานโจว... สถานที่ที่กันดารและหนาวเหน็บที่สุด เป็นที่สำหรับกักขังนักโทษการเมืองที่รอวันตายหลินกวนป๋อขัดใจที่ไม่สามารถสั่งประหารนางได้ แต่เมื่อคิดดูแล้ว การส่งนางไปกักบริเวณท
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่109

คืนแรกในตำหนักร้างช่างหนาวเหน็บ ซินเยว่ไม่มีผ้าห่มหนาๆ มีเพียงเสื้อผ้าเก่าๆ ที่นำมาปูนอนและห่มทับร่างกาย นางนอนขดตัวสั่นเทาอยู่มุมเตียง ในยามที่ความหนาวเย็นกัดกินกระดูก สัมผัสอบอุ่นจากเสื้อคลุมขนสัตว์และอ้อมกอดของใครบางคนก็มักจะผุดขึ้นมาหลอกหลอนเสมอ แต่นางก็พยายามสลัดมันทิ้งไป บังคับตัวเองให้หลับตาลงเพื่อเก็บแรงไว้สู้งานในวันพรุ่งนี้วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง องค์หญิงผู้เคยมีคนคอยปรนนิบัติพัดวี บัดนี้ต้องเรียนรู้ที่จะหยิบจับทุกอย่างด้วยสองมือของตนเองเมื่ออาหารแห้งที่แอบพกติดตัวมาหมดลง ซินเยว่ก็ต้องหาทางเอาชีวิตรอด นางค้นพบว่าหลังกำแพงตำหนักร้าง มีหมู่บ้านเล็กๆ ของชาวชายแดนตั้งอยู่ นางจึงนำปิ่นไม้และเศษผ้าไหมที่พอจะซุกซ่อนมาได้ ไปแลกเปลี่ยนเป็นเมล็ดพันธุ์ผัก ข้าวสาร และผ้าฝ้ายหยาบๆ จากชาวบ้าน โดยอ้างว่าตนเองเป็นหญิงม่ายที่ถูกครอบครัวสามีขับไล่ชาวบ้านที่นี่มีน้ำใจและซื่อสัตย์ พวกเขาไม่สนใจเรื่องการเมืองในเมืองหลวง จึงไม่มีใครสงสัยในตัวตนของนางเลย แถมป้าจาง หญิงชราบ้านใกล้เคียงยังเวทนาที่เห็นนางกำลังตั้งครรภ์ จึงมักจะนำไข่ไก่หรือผักสดมาแบ่งปันให้เสมอซินเยว่ใช้พื้นที่ลานกว้า
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
PREV
1
...
910111213
...
17
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status