All Chapters of เมื่อนางร้ายมือตบยุค90 ทะลุมิติมาเป็นนางเอกแสนดียุคโบราณ: Chapter 111 - Chapter 120

169 Chapters

บทที่110

ทว่าในความสงบสุขที่ดูเหมือนจะดำเนินต่อไปอย่างเรียบง่ายนั้น ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า กงล้อแห่งโชคชะตากำลังหมุนวนกลับมาบรรจบกันอีกครั้ง ข่าวคราวการศึกที่ชายแดนเริ่มร้อนระอุ และชื่อของแม่ทัพหนุ่มผู้ห้าวหาญที่ไต่เต้าขึ้นมาจากพลทหารธรรมดา กำลังเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งแคว้นพายุลูกใหม่กำลังจะพัดพาอดีตที่ถูกฝังกลบให้หวนคืนสู่ตำหนักชายแดนหานโจวอีกครั้ง และคราวนี้ มันจะไม่ได้มาเพียงเพื่อรื้อฟื้นความทรงจำ แต่มันจะมาเพื่อทวงคืนทุกสิ่งที่เคยสูญเสียไปลมวสันต์พัดโชยมาปะทะใบหน้า หอบเอากลิ่นดินและกลิ่นหญ้าสดชื่นมาด้วย ตลาดชายแดนหานโจวยามเช้าคึกคักไปด้วยพ่อค้าแม่ขายและชาวบ้านที่ออกมาจับจ่ายใช้สอย แม้จะเป็นเมืองชายแดนที่ห่างไกลความเจริญ แต่เพราะเป็นจุดแวะพักของกองคาราวาน จึงทำให้ที่นี่มีชีวิตชีวาไม่น้อยที่มุมหนึ่งของตลาด จ้าวซินเยว่ในชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินหม่นกำลังนั่งจัดเรียงตะกร้าผักสดและสมุนไพรป่าที่เพิ่งเก็บมาเมื่อเช้าตรู่ ใบหน้างดงามถูกบิดบังไว้ครึ่งหนึ่งด้วยหมวกปีกกว้างและผ้าคลุมหน้า เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาแทะโลมของพวกอันธพาลและพ่อค้าต่างถิ่น“ท่านแม่ ข้าจัดหัวไชเท้าเสร็จแล้วขอรับ กองเบ้อเริ่มเลย”เสี
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่111

สิ่งแรกที่เขาเห็นคือชายกระโปรงสีน้ำเงินหม่นที่สะบัดหายเข้าไปในเงามืด และเสี้ยววินาทีนั้น สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยที่ชะโงกหน้าออกมามองเขาด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนที่เด็กคนนั้นจะถูกดึงตัวกลับเข้าไปอย่างรวดเร็วใบหน้าของเด็กคนนั้น...หัวใจของแม่ทัพหนุ่มกระตุกวูบอย่างรุนแรง เลือดในกายสูบฉีดจนปวดขมับ แม้จะเห็นเพียงชั่วพริบตา แต่เครื่องหน้าของเด็กชายคนนั้นกลับตราตรึงอยู่ในหัว คิ้วพาดเฉียง ดวงตาดุดันแฝงความดื้อรั้น มันช่างคุ้นตาเหลือเกิน คุ้นตาราวกับกำลังมองดูเงาสะท้อนของตนเองในวัยเยาว์“ท่านแม่ทัพ มีอะไรผิดปกติหรือขอรับ” อาฉือที่ควบม้าตามมาติดๆ เอ่ยถามเมื่อเห็นเจ้านายหยุดม้ากะทันหันและจ้องมองไปที่ตรอกแคบๆเซียวเทียนอี้นิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขาหลับตาลงแน่น พยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว นี่เขาคงทำศึกหนักจนสติฟั่นเฟือนไปแล้วกระมัง ถึงได้เห็นเด็กชาวบ้านหน้าตาคล้ายตัวเอง แล้วกลิ่นดอกมู่หลานนั่นอีก นางผู้เป็นเจ้าของกลิ่นนั้น ป่านนี้คงเสวยสุขอยู่ในวังหลวง หรือไม่ก็แต่งงานไปกับขุนนางใหญ่สักคนแล้ว ไม่มีทางที่นางจะมาโผล่ในเมืองชายแดนที่แห้งแล้งเช่นนี้ได้หรอก“ไม่มีอะไร เราเด
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่112

ม้าสีนิลควบตะบึงฝ่าความมืด มุ่งหน้าสู่ทิศทางที่ตั้งของตำหนักร้างชายแดนหานโจว ปฏิบัติการง้อภรรยาของแม่ทัพใหญ่ผู้หน้าด้านหน้าทน กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ช้า และคราวนี้ เขาจะไม่ยอมถอยหลังกลับไปมือเปล่าอย่างเด็ดขาดเสียงกีบเท้าม้ากระทบพื้นดินดังก้องไปทั่วความมืดมิด เซียวเทียนอี้ควบตะบึงม้าสีนิลคู่ใจฝ่าลมหนาวของยามราตรีมาอย่างไม่คิดชีวิต เส้นทางจากค่ายทหารหลักมุ่งหน้าสู่เขตชายแดนหานโจวที่ใช้เวลาเดินทางกว่าสองชั่วยาม ถูกเขาย่นระยะเวลาลงเหลือเพียงครึ่งเดียวในหัวของแม่ทัพหนุ่มมีเพียงภาพใบหน้าของสตรีผู้หนึ่งและเด็กชายตัวน้อยในตรอกแคบๆ วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา ลมหายใจของเขาหอบลึก ความรู้สึกผิดและความรวดร้าวบีบรัดหัวใจจนแทบจะแหลกเป็นเสี่ยงๆสี่ปีเต็มที่เขาปล่อยให้นางต้องเผชิญชะตากรรมอย่างโดดเดี่ยว สี่ปีที่เขาหลงคิดว่านางรังเกียจสายเลือดของเขาจนต้องแสร้งทำเป็นสตรีไร้หัวใจ แท้จริงแล้วนางกลับแบกรับทุกอย่างไว้บนบ่าบอบบางของตนเอง ยอมถูกเนรเทศ ยอมตกระกำลำบาก เพียงเพื่อปกป้องเขาและลูก“ข้ามันโง่เง่าที่สุด” เขาเค้นเสียงด่าทอตัวเองผ่านไรฟันที่ขบกันแน่นเมื่อม้าสีนิลวิ่งผ่านแนวป่ารกชัฏเข้าสู่เขตชายแดนที่ห่างไ
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่113

เซียวเทียนอี้ถอยหลังออกห่างจากหน้าต่าง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้ มือหนายกขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายที่ปวดหนึบราวกับถูกบีบขยี้ ความจริงกระจ่างชัดอยู่ตรงหน้า เด็กชายคนนั้นคือลูกของเขาจริงๆ ลูกที่เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ทารกที่ต้องเกิดมาท่ามกลางความหนาวเหน็บและยากไร้ในตำหนักร้าง โดยที่ผู้เป็นพ่ออย่างเขาไม่เคยได้รับรู้เลยเขากัดฟันกรอด ข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านจนดวงตาแดงก่ำ ชายหนุ่มก้าวเท้าไปข้างหน้า มือเอื้อมไปแตะบานประตูไม้ เขาอยากจะผลักมันเข้าไป อยากจะรวบร่างของสตรีผู้นั้นและลูกชายเข้ามากอดไว้ให้แน่นที่สุด อยากจะคุกเข่าขอโทษนางเป็นพันเป็นหมื่นครั้งที่ปล่อยให้นางต้องทนทุกข์ทรมานแต่ทว่า... ฝ่ามือหนากลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศหากเขาบุกเข้าไปตอนนี้ นางจะทำอย่างไร นางตั้งใจผลักไสเขาเพื่อไม่ให้เขาต้องลำบากใจเรื่องความแค้นของตระกูล หากเขาโผล่ไปในสภาพแม่ทัพใหญ่เต็มยศเช่นนี้ นางคงตกใจกลัวและอาจจะสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาผลักไสเขาอีกครั้ง ซ้ำร้าย เสี่ยวหยางที่เพิ่งหลับไปก็จะตื่นตระหนกตกใจเมื่อเห็นคนแปลกหน้าบุกรุกเข้ามาในยามวิกาลซินเยว่เป็นสตรีที่ดื้อรั้นและเด็ดเดี่ยว หากเขาใช้กำ
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่114

ความเงียบสงัดของยามราตรีแผ่ปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณตำหนักร้างชายแดนหานโจว จ้าวซินเยว่นั่งเย็บชุนเสื้อผ้าอยู่ริมหน้าต่างไม้บานเก่า อาศัยเพียงแสงสว่างสลัวจากตะเกียงน้ำมันดวงเล็กในการมองเห็น คืนนี้อากาศเย็นลงกว่าหลายวันที่ผ่านมา แต่น่าแปลกที่ลมหนาวไม่ได้พัดลอดเข้ามาทางรอยแตกของกำแพงและช่องหน้าต่างเหมือนเช่นเคยเมื่อตอนรุ่งสางที่ตื่นขึ้นมา นางพบว่ารอยแตกตามผนังห้องถูกอุดด้วยดินเหนียวจนมิดชิด บานพับหน้าต่างที่เคยหลวมโพรกก็ถูกดามด้วยกิ่งไม้และมัดเชือกอย่างแน่นหนา ตอนแรกนางคิดว่าเป็นฝีมือของป้าจางหรือชาวบ้านใจดีแวะมาช่วยซ่อมแซมให้ แต่เมื่อสอบถามก็ไม่มีใครรู้เรื่องเลยสักคนหญิงสาวละสายตาจากเข็มและด้าย ทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ภาพของทัพทหารม้าและแม่ทัพในชุดเกราะสีนิลเมื่อตอนกลางวันยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในห้วงความคิดนางส่ายหน้าเบาๆ ขับไล่ความฟุ้งซ่าน เขาเพิ่งกลับมาจากการศึก คงมีเรื่องให้ต้องจัดการมากมายในค่ายทหาร ไม่มีทางที่เขาจะรู้ว่านางอยู่ที่นี่ และยิ่งไม่มีทางที่เขาจะแวะเวียนมาทำเรื่องไร้สาระเช่นการซ่อมหน้าต่างให
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่115

คำพูดนั้นทำเอาหัวใจของซินเยว่สั่นคลอนอย่างรุนแรง กำแพงน้ำแข็งที่นางพยายามสร้างขึ้นแทบจะละลายลงในพริบตา นางเม้มริมฝีปากแน่น บังคับตัวเองไม่ให้ใจอ่อน นางจะยอมแพ้ไม่ได้ หากเขารู้ว่านางยังรักเขา เขาจะต้องลำบากใจเรื่องความแค้นของตระกูลแน่ๆ“ข้าไม่ได้ใจแข็ง ข้าแค่เกลียดเจ้า” นางฝืนพูดคำโกหกออกไปอีกครั้ง แม้เสียงจะสั่นพร่า “เจ้ามีอำนาจล้นมือแล้ว จะหาหญิงงามที่เพียบพร้อมสักกี่ร้อยคนก็ได้ เหตุใดต้องมาวอแวกับข้า ปล่อยข้าเถอะ”“งึม... ท่านแม่... เสียงดังอะไรขอรับ”บทสนทนาที่กำลังตึงเครียดถูกขัดจังหวะด้วยเสียงงัวเงียของเด็กน้อยบนเตียง ซินเยว่สะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกเซียวเทียนอี้ออกสุดแรง ซึ่งคราวนี้เขายอมคลายอ้อมแขนออกอย่างว่าง่าย สายตาของแม่ทัพหนุ่มเลื่อนจากใบหน้างดงามของสตรีตรงหน้า ไปหยุดอยู่ที่ร่างอวบอ้วนบนฟูกนอนทันทีเสี่ยวหยางขยี้ตางัวเงีย ลุกขึ้นนั่งจุ้มปุ๊กบนเตียง ผมม้าที่ถูกตัดหน้าม้าเต่อชี้ฟูไม่เป็นทรง เด็กน้อยกะพริบตาปริบๆ ปรับสายตาให้เข้ากับแสงตะเกียง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นบุรุษแปลกหน้าร่างยักษ์ยืนอยู่กลางห้อง“ท่านแม่ ลุงยักษ์นี่ใครขอรับ” เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น นิ
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่116

เซียวเทียนอี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองสตรีตรงหน้าที่พยายามทำตัวเข้มแข็งเหมือนเม่นพองขน ทั้งที่แววตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาอยากจะดึงนางเข้ามากอด ปลอบประโลมให้นางคลายความกังวล แต่เขาก็รู้ดีว่าต้องค่อยเป็นค่อยไป“ข้าไม่เคยคิดจะแย่งลูกไปจากเจ้า” เขากดเสียงต่ำ น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย “และข้าก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อเยาะเย้ยเจ้าด้วย ซินเยว่... ข้าแค่...”“ข้าไม่อยากฟัง” นางตัดบท ปิดหูไม่รับฟังสิ่งใด “กลับไปซะ เซียวเทียนอี้ กลับไปเสวยสุขกับยศถาบรรดาศักดิ์ของเจ้า แล้วลืมพวกเราแม่ลูกไปซะ ถือเสียว่าเราไม่เคยพบกัน”แม่ทัพหนุ่มถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่ากำแพงน้ำแข็งของนางหนาเกินกว่าจะทลายลงได้ในคืนเดียว วันนี้เขาได้เห็นหน้าลูก ได้กวนประสาทนางจนนางหลุดมาดองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ แค่นี้ก็นับว่าคุ้มค่ามากแล้ว“เอาล่ะๆ ข้ายอมแพ้แล้ว” เขายกมือขึ้นระดับอกเป็นเชิงยอมจำนน “คืนนี้ข้าจะกลับไปก่อน ปล่อยให้ฮูหยินได้พักผ่อน แต่จำไว้ให้ดีล่ะ...”เขาก้าวถอยหลังไปที่ช่องหน้าต่างบานเดิม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง“พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่ และข้าจะมาซ่อมหลังคาให้เจ้าตามที่รับปากลูกไว้ ต่อให้เจ้าจ
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่117

ปัง ปัง ปังเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงยียวน “ซินเยว่ ข้าซ่อมหลังคาให้เสร็จแล้ว เปิดประตูให้ข้าเข้าไปดื่มน้ำชาแก้หนาวสักจอกเถิด”“กลับไปซะ” นางตะโกนตอบผ่านบานประตู “ที่นี่ไม่มีชาต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ”“โธ่ ฮูหยิน ข้าอุตส่าห์ตากลมหนาวซ่อมหลังคาให้จนมือแข็งไปหมด เจ้าจะใจจืดใจดำปล่อยให้สามีหนาวตายอยู่หน้าประตูจริงๆ หรือ” เซียวเทียนอี้ทอดเสียงอ่อน แสร้งทำเป็นหนาวสั่นอย่างน่าหมั่นไส้“ใครเป็นฮูหยินของเจ้า ข้าบอกให้ไสหัวไปอย่างไรเล่า ถ้ายังไม่ไป ข้าจะตะโกนเรียกชาวบ้านจริงๆ ด้วย”ความเงียบก่อตัวขึ้นชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำจะดังลอดเข้ามา “เอาสิ ตะโกนเลย ข้าจะยืนรออยู่ตรงนี้แหละ พอชาวบ้านมา ข้าก็จะบอกพวกเขาว่าเมียข้าโกรธที่ข้ากลับบ้านดึก เลยไล่ให้มานอนหน้าห้อง ดูสิว่าชาวบ้านจะสงสารข้าหรือจะต่อว่าเจ้า”ซินเยว่กำท่อนไม้ในมือแน่นจนข้อขาว คนผู้นี้ช่างหน้าหนาเกินเยียวยา นางสูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจใช้วิธีนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว ไม่โต้ตอบ ไม่ต่อล้อต่อเถียง ปล่อยให้เขายืนหนาวตายอยู่ตรงนั้นแหละทว่านางประเมินความสามารถของ ‘ไส้ศึก’ ในห้องต่ำเกินไป“ท่านพ่อ!”จู่ๆ ร่างอวบอ้วนขอ
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่118

คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ทำให้กำแพงน้ำแข็งในใจของซินเยว่พังครืนลงมาอย่างสมบูรณ์แบบ นางเงยหน้าขึ้นมองเขาผ่านม่านน้ำตา แววตาของแม่ทัพผู้เกรียงไกรในเวลานี้ มีเพียงความเว้าวอนและจริงใจอย่างถึงที่สุดเขายอมทิ้งทิฐิ ยอมมองข้ามความแค้นของตระกูล เพียงเพื่อดึงนางกลับมาสู่อ้อมกอดนางจะยังใจแข็งผลักไสบุรุษผู้นี้ได้อย่างไร“ท่านแม่ร้องไห้ทำไมขอรับ”เสียงเล็กๆ ของเสี่ยวหยางที่เดินถือขาเป็ดย่างมาใกล้ ทำให้บรรยากาศอันตึงเครียดผ่อนคลายลง เด็กน้อยดึงชายเสื้อของเซียวเทียนอี้ “ท่านพ่อแกล้งท่านแม่หรือ ข้าไม่ยอมนะ”เซียวเทียนอี้หัวเราะเบาๆ เขาผละออกจากซินเยว่เพียงเล็กน้อย ยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเนียนให้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันไปตอบลูกชาย “พ่อไม่ได้แกล้งมารดาของเจ้า พ่อแค่กำลังขอร้องให้นางเลิกโกรธพ่อต่างหาก เสี่ยวหยาง เจ้าช่วยพ่อพูดหน่อยสิ บอกให้ท่านแม่มากินข้าวได้แล้ว อาหารจะเย็นหมด”เด็กน้อยหันมาดึงมือมารดา “ท่านแม่ มากินข้าวกันเถิด เป็ดย่างอร่อยมากเลยขอรับ”ซินเยว่มองลูกชายสลับกับบุรุษร่างสูงที่ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ ความอบอุ่นที่ห่างหายไปนานแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ นางสูดลมหายใจเข้า
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่119

“ใครทำเผื่อเจ้า ข้าทำให้เสี่ยวหยางกินต่างหาก!” นางเถียงคอเป็นเอ็น หน้าแดงก่ำไปถึงใบหู “ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นข้าจะเอาทัพพีเคาะหัวเจ้าจริงๆ ด้วย”“ตีเลย ข้ายอมเจ็บตัว แลกกับการได้กอดเจ้าแบบนี้ คุ้มจะตายไป” แม่ทัพหน้ามึนตอบกลับอย่างยียวน ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย ซ้ำยังกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด“เจ้า... เจ้าคนหน้าหนา!”ซินเยว่จนด้วยเกล้า นางไม่รู้จะสรรหาคำไหนด่าบุรุษผู้นี้แล้ว ตอนเป็นโจรป่าว่าร้ายกาจแล้ว ตอนเป็นแม่ทัพกลับร้ายกาจยิ่งกว่า นางกระทุ้งศอกใส่หน้าท้องเขาเบาๆ เป็นเชิงปราม “ถอยไปเลย ข้าวต้มจะไหม้แล้ว ไปล้างหน้าล้างตาแล้วมาช่วยข้ายกชามไปที่โต๊ะ อย่ามาทำตัวเกะกะ”เซียวเทียนอี้หัวเราะร่วน ยอมปล่อยมือจากเอวบางอย่างว่าง่าย เขารู้ว่าถ้าแหย่มากไปเดี๋ยวนางจะกางเล็บข่วนเอาจริงๆ “รับบัญชาขอรับ ฮูหยิน”เขาหมุนตัวเดินไปตักน้ำล้างหน้าล้างตาที่บ่อน้ำหลังเรือน ท่าทางกระฉับกระเฉงเบิกบานใจราวกับเด็กหนุ่มที่เพิ่งมีความรักครั้งแรก ซินเยว่มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป ลอบส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มที่ปิดไม่มิดมื้อเช้าในตำหนักร้างเต็มไปด้วยความคึกคัก เสี่ยวหยางตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย แต่พอเ
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more
PREV
1
...
1011121314
...
17
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status