เมื่อนางร้ายมือตบยุค90 ทะลุมิติมาเป็นนางเอกแสนดียุคโบราณ

ความเจ็บปวดแล่นริ้วประหนึ่งถูกรถบรรทุกสิบล้อบดขยี้แล้วถอยหลังมาทับซ้ำ ความหนักอึ้งกดทับเปลือกตาจนแทบขยับไม่ได้ กลิ่นอับชื้นของเชื้อราผสมกับกลิ่นยาต้มราคาถูกลอยปะทะจมูกจนชวนให้คลื่นเหียน

หลินซีพยายามขยับนิ้วมือ แต่ร่างกายกลับร้าวระบมไปทุกสัดส่วน ในหัวของเธอมีภาพความทรงจำแปลกประหลาดไหลบ่าเข้ามาอย่างรุนแรงราวกับเขื่อนแตก ภาพของเด็กสาวสวมชุดโบราณสีซีดจางที่ถูกสตรีวัยกลางคนทุบตี ภาพของน้องสาวต่างมารดาที่แย่งชิงปิ่นปักผมไปต่อหน้าต่อตา ภาพของบิดาที่มองมาด้วยแววตารังเกียจ และสุดท้ายคือภาพเด็กสาวคนนั้นถูกผลักตกสระบัวในฤดูเหมันต์จนหนาวสั่นจับไข้ และสิ้นใจไปอย่างโดดเดี่ยวบนเตียงไม้ผุพังแห่งนี้

เสิ่นหลินซี คุณหนูใหญ่แห่งจวนราชครูเสิ่น นั่นคือชื่อของเจ้าของร่างนี้

หญิงสาวเจ้าของฉายา ‘มือตบแห่งยุค 90’ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืดสลัว เธอจำได้ว่าตนเองเพิ่งไปทวงหนี้เสี่ยร้านทองที่ตลาดเก่าจนเกิดการตะลุมบอน โดนไม้หน้าสามฟาดเข้าที่ท้ายทอยจนสติหลุดดับวูบไป พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ในนิยายหรือซีรีส์ย้อนยุคเสียแล้ว

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทบทวนเรื่องราวทะลุมิติอันสุดแสนจะพิลึกพิลั่น เสียงฝีเท้าของคนสองคนก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงผลักประตูไม้ที่ดังเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญ

“เจ้าว่านางตายหรือยังชุยเอ๋อร์ เมื่อคืนข้าได้ยินเสียงนางละเมอเพ้อพกทั้งคืน ซ้ำยังไอเป็นเลือดอีก ฮูหยินรองสั่งไว้ว่าห้ามไปตามหมอเด็ดขาด ปล่อยให้นางนอนรอความตายไปเงียบๆ”

เสียงแหลมเล็กของเด็กสาวนางหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับแสงจากตะเกียงน้ำมันที่สาดส่องเข้ามาในห้องแคบๆ

“ถ้าตายก็ดีสิจูเอ๋อร์ จวนนี้จะได้สงบสุขเสียที คุณหนูใหญ่ไร้ค่าผู้นี้อยู่ไปก็เปลืองข้าวสุก ฮูหยินรองจะได้ดันคุณหนูรองขึ้นเป็นฮูหยินเอกของจวนแทนตอนออกเรือน” เสียงของชุยเอ๋อร์ตอบกลับพร้อมเสียงหัวเราะเยาะหยัน “มาเถอะ รีบหาของกันดีกว่า ข้าได้ยินมาว่าตอนที่ฮูหยินเอกคนก่อนสิ้นใจ ได้แอบยัดปิ่นหยกหยกมันแกะชิ้นหนึ่งไว้ใต้หมอนของนาง หากเราหาเจอแล้วเอาไปขาย คงได้เงินตั้งตัวสบายไปหลายเดือน”

หลินซีที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงรับฟังบทสนทนานั้นด้วยความรู้สึกเย็นเยียบในอก ความทรงจำของร่างเดิมบอกเธอว่า สาวใช้สองคนนี้คือคนที่คอยรังแกและแอบขโมยของมีค่าในเรือนไปขายตลอดเวลา ซ้ำยังเป็นหูเป็นตาให้หวังซื่อ ฮูหยินรองใจยักษ์นั่นด้วย

หลินซีหลับตาลง นึกเวทนาเจ้าของร่างเดิมในใจ

เป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลขุนนาง แต่กลับถูกสาวใช้ชั้นต่ำเหยียบย่ำถึงเพียงนี้ ช่างอ่อนแอและโง่งมเสียจริง แต่น่าเสียดายนะเสิ่นหลินซีคนเดิม ตอนนี้วิญญาณในร่างของเธอคือเจ๊หลินซี แม่ค้าหน้าเลือดและนักทวงหนี้ระดับพระกาฬจากยุค 90 ขอบใจที่ทิ้งร่างนี้ไว้ให้ ฉันจะใช้มันทวงทุกอย่างคืนมาให้เธอเอง รวมทั้งดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบด้วย!

เตียงไม้สั่นไหวเล็กน้อยเมื่อชุยเอ๋อร์และจูเอ๋อร์เดินเข้ามาใกล้ ฝ่ามือหยาบกระด้างของสาวใช้ยื่นเข้ามาใต้หมอนที่หลินซีหนุนอยู่ หวังจะล้วงหาปิ่นหยกตามที่ได้ยินมา

วินาทีนั้นเอง ดวงตาที่เคยหลับสนิทเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางความมืด แววตาที่เคยหวาดกลัวและยอมจำนนของเสิ่นหลินซีคนเก่ามลายหายไป สิ้นเหลือเพียงแววตาคมกริบดุจนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ

มือเรียวบางที่ดูไร้เรี่ยวแรงตวัดคว้าข้อมือของชุยเอ๋อร์เอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

“ว้าย” ชุยเอ๋อร์อุทานด้วยความตกใจเมื่อถูกจับได้ ดวงตาของสาวใช้เบิกกว้างเมื่อเห็นคุณหนูใหญ่ที่คิดว่าใกล้ตายกำลังจ้องมองมา “ปะ ปล่อยข้านะ นางคนชั้นต่ำ”

แทนที่หลินซีจะปล่อย เธอกลับออกแรงบิดข้อมือนั้นจนสุดแรงเกิด เสียงกระดูกลั่นกรอบดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของชุยเอ๋อร์

หลินซีผุดลุกขึ้นนั่ง แม้ร่างกายจะเจ็บปวดและหนักอึ้ง แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดของเธอกลับทำงานอย่างเต็มที่ มืออีกข้างที่ว่างอยู่คว้าแจกันกระเบื้องลายครามใบเก่าที่วางอยู่ตรงหัวเตียง ฟาดเข้ากับขอบเตียงไม้จนแตกกระจาย เสียงเพล้งดังสนั่นห้อง

เศษกระเบื้องปากฉลามที่แหลมคมถูกจ่อเข้าที่ลำคอของชุยเอ๋อร์อย่างรวดเร็ว แม่นยำ และไร้ความลังเล หยดเลือดสีแดงสดซึมออกมาจากผิวเนื้อที่ถูกบาดเพียงเล็กน้อย แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้สาวใช้ปากดีหยุดหายใจไปชั่วขณะ

“เมื่อกี้... เจ้าเรียกใครว่าคนชั้นต่ำนะ” น้ำเสียงของหลินซีราบเรียบ เย็นเยียบ และแฝงไปด้วยจิตสังหารที่ปิดไม่มิด

จูเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ตกตะลึงจนขาทรุดลงไปกองกับพื้น ตะเกียงในมือร่วงหล่นจนไฟเกือบดับ นางมองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด คุณหนูใหญ่ที่ปกติแค่มองหน้าก็ตัวสั่นร้องไห้ บัดนี้กลับถือเศษกระเบื้องจี้คอคนด้วยแววตาของมัจจุราช

“คะ คุณหนูใหญ่ ไว้ชีวิตบ่าวด้วย บ่าวผิดไปแล้ว” ชุยเอ๋อร์เสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัวตาย สัมผัสเย็นเฉียบของกระเบื้องที่ลำคอทำให้เธอรู้ว่าสตรีตรงหน้าไม่ได้ขู่เล่น หากเธอขยับเพียงนิดเดียว หลอดลมคงถูกตัดขาด

หลินซีแสยะยิ้ม มุมปากยกขึ้นอย่างร้ายกาจ “เมื่อครู่ยังเก่งกาจอยู่เลยไม่ใช่หรือ จะมาหาของใต้หมอนฉันงั้นสิ พวกแกคิดว่าฉันตายแล้วเลยจะมาฉกของไปขายล่ะสิ สันดานโจรจริงๆ”

ภาษาแปลกประหลาดที่หลินซีใช้ด่าทอทำให้สาวใช้ทั้งสองงุนงง แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมานั้นทำให้พวกนางไม่กล้าแม้แต่จะสงสัย

“บะ บ่าวไม่ได้ตั้งใจ ฮูหยินรอง ฮูหยินรองสั่งให้พวกบ่าวมาดูว่าคุณหนูสิ้นใจหรือยัง หากสิ้นใจแล้วให้นำปิ่นหยกไปมอบให้นาง” ชุยเอ๋อร์รีบโยนความผิดให้เจ้านายเบื้องหลังทันทีเพื่อเอาตัวรอด

“อ้อ หวังซื่อสินะ หญิงชั่วหน้าไหว้หลังหลอกนั่น” หลินซีแค่นเสียงหัวเราะ เธอจำได้ดีจากความทรงจำว่าหวังซื่อคืออดีตสาวใช้ห้องข้างที่ปีนเตียงบิดาของเธอจนได้ดี ซ้ำยังฮุบสมบัติสินเดิมของมารดาเธอไปจนหมด