LOGIN"ถูกใส่ร้าย? ถูกถอนหมั้น? ถูกขับไล่ออกจากตระกูล?" เชิญตามสบาย! เพราะสำหรับอดีตนักธุรกิจสาวสุดแกร่งยุค 90 ที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีที่ถูกคนทั้งเมืองชิงชัง เรื่องพวกนี้มันก็แค่เศษฝุ่น! คิดหรือว่าเธอจะยอมก้มหน้าร้องไห้ฟูมฟายและยอมรับชะตากรรม? ไม่มีทาง! ในเมื่อโลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและเงินตรา เธอก็จะใช้สติปัญญาและลูกคิดในมือนี่แหละ พลิกกระดานการค้าและฟาดพวกสวะให้จมดิน! แต่ยิ่งเธอก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดมากเท่าใด แผนการที่เคยวางไว้อย่างรัดกุมกลับต้องสั่นคลอน เมื่อสายตาของบุรุษผู้กุมอำนาจล้นฟ้าแห่งแคว้นเริ่มจับจ้องมาที่เธอ... เขาคือคนที่พร้อมจะสนับสนุน หรือเป็นพยัคฆ์ร้ายที่รอขย้ำเธอเมื่อเผลอกันแน่?
View Moreความเจ็บปวดแล่นริ้วประหนึ่งถูกรถบรรทุกสิบล้อบดขยี้แล้วถอยหลังมาทับซ้ำ ความหนักอึ้งกดทับเปลือกตาจนแทบขยับไม่ได้ กลิ่นอับชื้นของเชื้อราผสมกับกลิ่นยาต้มราคาถูกลอยปะทะจมูกจนชวนให้คลื่นเหียน
หลินซีพยายามขยับนิ้วมือ แต่ร่างกายกลับร้าวระบมไปทุกสัดส่วน ในหัวของเธอมีภาพความทรงจำแปลกประหลาดไหลบ่าเข้ามาอย่างรุนแรงราวกับเขื่อนแตก ภาพของเด็กสาวสวมชุดโบราณสีซีดจางที่ถูกสตรีวัยกลางคนทุบตี ภาพของน้องสาวต่างมารดาที่แย่งชิงปิ่นปักผมไปต่อหน้าต่อตา ภาพของบิดาที่มองมาด้วยแววตารังเกียจ และสุดท้ายคือภาพเด็กสาวคนนั้นถูกผลักตกสระบัวในฤดูเหมันต์จนหนาวสั่นจับไข้ และสิ้นใจไปอย่างโดดเดี่ยวบนเตียงไม้ผุพังแห่งนี้
เสิ่นหลินซี คุณหนูใหญ่แห่งจวนราชครูเสิ่น นั่นคือชื่อของเจ้าของร่างนี้
หญิงสาวเจ้าของฉายา ‘มือตบแห่งยุค 90’ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืดสลัว เธอจำได้ว่าตนเองเพิ่งไปทวงหนี้เสี่ยร้านทองที่ตลาดเก่าจนเกิดการตะลุมบอน โดนไม้หน้าสามฟาดเข้าที่ท้ายทอยจนสติหลุดดับวูบไป พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ในนิยายหรือซีรีส์ย้อนยุคเสียแล้ว
ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทบทวนเรื่องราวทะลุมิติอันสุดแสนจะพิลึกพิลั่น เสียงฝีเท้าของคนสองคนก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงผลักประตูไม้ที่ดังเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญ
“เจ้าว่านางตายหรือยังชุยเอ๋อร์ เมื่อคืนข้าได้ยินเสียงนางละเมอเพ้อพกทั้งคืน ซ้ำยังไอเป็นเลือดอีก ฮูหยินรองสั่งไว้ว่าห้ามไปตามหมอเด็ดขาด ปล่อยให้นางนอนรอความตายไปเงียบๆ”
เสียงแหลมเล็กของเด็กสาวนางหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับแสงจากตะเกียงน้ำมันที่สาดส่องเข้ามาในห้องแคบๆ
“ถ้าตายก็ดีสิจูเอ๋อร์ จวนนี้จะได้สงบสุขเสียที คุณหนูใหญ่ไร้ค่าผู้นี้อยู่ไปก็เปลืองข้าวสุก ฮูหยินรองจะได้ดันคุณหนูรองขึ้นเป็นฮูหยินเอกของจวนแทนตอนออกเรือน” เสียงของชุยเอ๋อร์ตอบกลับพร้อมเสียงหัวเราะเยาะหยัน “มาเถอะ รีบหาของกันดีกว่า ข้าได้ยินมาว่าตอนที่ฮูหยินเอกคนก่อนสิ้นใจ ได้แอบยัดปิ่นหยกหยกมันแกะชิ้นหนึ่งไว้ใต้หมอนของนาง หากเราหาเจอแล้วเอาไปขาย คงได้เงินตั้งตัวสบายไปหลายเดือน”
หลินซีที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงรับฟังบทสนทนานั้นด้วยความรู้สึกเย็นเยียบในอก ความทรงจำของร่างเดิมบอกเธอว่า สาวใช้สองคนนี้คือคนที่คอยรังแกและแอบขโมยของมีค่าในเรือนไปขายตลอดเวลา ซ้ำยังเป็นหูเป็นตาให้หวังซื่อ ฮูหยินรองใจยักษ์นั่นด้วย
หลินซีหลับตาลง นึกเวทนาเจ้าของร่างเดิมในใจ
เป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลขุนนาง แต่กลับถูกสาวใช้ชั้นต่ำเหยียบย่ำถึงเพียงนี้ ช่างอ่อนแอและโง่งมเสียจริง แต่น่าเสียดายนะเสิ่นหลินซีคนเดิม ตอนนี้วิญญาณในร่างของเธอคือเจ๊หลินซี แม่ค้าหน้าเลือดและนักทวงหนี้ระดับพระกาฬจากยุค 90 ขอบใจที่ทิ้งร่างนี้ไว้ให้ ฉันจะใช้มันทวงทุกอย่างคืนมาให้เธอเอง รวมทั้งดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบด้วย!
เตียงไม้สั่นไหวเล็กน้อยเมื่อชุยเอ๋อร์และจูเอ๋อร์เดินเข้ามาใกล้ ฝ่ามือหยาบกระด้างของสาวใช้ยื่นเข้ามาใต้หมอนที่หลินซีหนุนอยู่ หวังจะล้วงหาปิ่นหยกตามที่ได้ยินมา
วินาทีนั้นเอง ดวงตาที่เคยหลับสนิทเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางความมืด แววตาที่เคยหวาดกลัวและยอมจำนนของเสิ่นหลินซีคนเก่ามลายหายไป สิ้นเหลือเพียงแววตาคมกริบดุจนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ
มือเรียวบางที่ดูไร้เรี่ยวแรงตวัดคว้าข้อมือของชุยเอ๋อร์เอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก
“ว้าย” ชุยเอ๋อร์อุทานด้วยความตกใจเมื่อถูกจับได้ ดวงตาของสาวใช้เบิกกว้างเมื่อเห็นคุณหนูใหญ่ที่คิดว่าใกล้ตายกำลังจ้องมองมา “ปะ ปล่อยข้านะ นางคนชั้นต่ำ”
แทนที่หลินซีจะปล่อย เธอกลับออกแรงบิดข้อมือนั้นจนสุดแรงเกิด เสียงกระดูกลั่นกรอบดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของชุยเอ๋อร์
หลินซีผุดลุกขึ้นนั่ง แม้ร่างกายจะเจ็บปวดและหนักอึ้ง แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดของเธอกลับทำงานอย่างเต็มที่ มืออีกข้างที่ว่างอยู่คว้าแจกันกระเบื้องลายครามใบเก่าที่วางอยู่ตรงหัวเตียง ฟาดเข้ากับขอบเตียงไม้จนแตกกระจาย เสียงเพล้งดังสนั่นห้อง
เศษกระเบื้องปากฉลามที่แหลมคมถูกจ่อเข้าที่ลำคอของชุยเอ๋อร์อย่างรวดเร็ว แม่นยำ และไร้ความลังเล หยดเลือดสีแดงสดซึมออกมาจากผิวเนื้อที่ถูกบาดเพียงเล็กน้อย แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้สาวใช้ปากดีหยุดหายใจไปชั่วขณะ
“เมื่อกี้... เจ้าเรียกใครว่าคนชั้นต่ำนะ” น้ำเสียงของหลินซีราบเรียบ เย็นเยียบ และแฝงไปด้วยจิตสังหารที่ปิดไม่มิด
จูเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ตกตะลึงจนขาทรุดลงไปกองกับพื้น ตะเกียงในมือร่วงหล่นจนไฟเกือบดับ นางมองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด คุณหนูใหญ่ที่ปกติแค่มองหน้าก็ตัวสั่นร้องไห้ บัดนี้กลับถือเศษกระเบื้องจี้คอคนด้วยแววตาของมัจจุราช
“คะ คุณหนูใหญ่ ไว้ชีวิตบ่าวด้วย บ่าวผิดไปแล้ว” ชุยเอ๋อร์เสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัวตาย สัมผัสเย็นเฉียบของกระเบื้องที่ลำคอทำให้เธอรู้ว่าสตรีตรงหน้าไม่ได้ขู่เล่น หากเธอขยับเพียงนิดเดียว หลอดลมคงถูกตัดขาด
หลินซีแสยะยิ้ม มุมปากยกขึ้นอย่างร้ายกาจ “เมื่อครู่ยังเก่งกาจอยู่เลยไม่ใช่หรือ จะมาหาของใต้หมอนฉันงั้นสิ พวกแกคิดว่าฉันตายแล้วเลยจะมาฉกของไปขายล่ะสิ สันดานโจรจริงๆ”
ภาษาแปลกประหลาดที่หลินซีใช้ด่าทอทำให้สาวใช้ทั้งสองงุนงง แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมานั้นทำให้พวกนางไม่กล้าแม้แต่จะสงสัย
“บะ บ่าวไม่ได้ตั้งใจ ฮูหยินรอง ฮูหยินรองสั่งให้พวกบ่าวมาดูว่าคุณหนูสิ้นใจหรือยัง หากสิ้นใจแล้วให้นำปิ่นหยกไปมอบให้นาง” ชุยเอ๋อร์รีบโยนความผิดให้เจ้านายเบื้องหลังทันทีเพื่อเอาตัวรอด
“อ้อ หวังซื่อสินะ หญิงชั่วหน้าไหว้หลังหลอกนั่น” หลินซีแค่นเสียงหัวเราะ เธอจำได้ดีจากความทรงจำว่าหวังซื่อคืออดีตสาวใช้ห้องข้างที่ปีนเตียงบิดาของเธอจนได้ดี ซ้ำยังฮุบสมบัติสินเดิมของมารดาเธอไปจนหมด
หว่านหนิงไม่รอให้ผู้ใดซักถาม นางหันไปพยักหน้าให้คนของตระกูลเซี่ยพาตัวพยานเข้ามาแม่เฒ่าฟางก้าวเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับหีบไม้ใบเล็ก หญิงชราตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นขุนนางและผู้ดีนั่งอยู่เต็มห้อง แต่เมื่อเซียวจิ่งเหิงปรายตามองมา นางก็สูดลมหายใจและยืดหลังขึ้น“แม่เฒ่าฟาง เล่าให้ทุกท่านฟังเถิด ว่าสิบเจ็ดปีก่อน ท่านไปทำคลอดให้ผู้ใดที่เรือนเช่านอกเมือง” หว่านหนิงเอ่ยเสียงเรียบหลินเจิ้งหยวนผุดลุกขึ้นทันที “นี่มันเรื่องไร้สาระอันใด! หว่านหนิง เจ้ากล้าพาคนจรจัดเข้ามาปั้นน้ำเป็นตัวในจวนขุนนางเชียวหรือ!”“หากเป็นเรื่องปั้นน้ำเป็นตัว ท่านพ่อจะร้อนตัวไปไยเจ้าคะ” หว่านหนิงตอกกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย “ให้แม่เฒ่าฟางพูดจบก่อนเถิด หากนางพูดเท็จ ใต้เท้าเซียวที่นั่งอยู่ตรงนี้ ย่อมลงโทษนางตามกฎหมายแน่นอน”หลินเจิ้งหยวนอ้าปากค้าง เมื่อเห็นเซียวจิ่งเหิงพยักหน้ารับ เขาจึงต้องทิ้งตัวลงนั่งด้วยความกระวนกระวายแม่เฒ่าฟางเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่การทำคลอดให้หลิ่วอวี้เหนียง ไปจนถึงการปรากฏตัวของหลินเจิ้งหยวนที่อุ้มทารกน้อยด้วยความดีใจ และการยัดเงินปิดปากก้อนโตผู้อาวุโสตระกูลหลินเบิกตากว้าง หันมามองหลินเจิ้ง
“ข้าไม่เป็นไร” หว่านหนิงโบกมือปฏิเสธ “เตรียมรถม้า ข้าจะไปที่ร้านน้ำชา ท่านลุงนัดคนสำคัญไว้ที่นั่น”ร้านน้ำชาตั้งอยู่ย่านการค้า บรรยากาศค่อนข้างเป็นส่วนตัว หว่านหนิงเดินตามหลงจู๊ขึ้นไปยังห้องสี่เหลี่ยมชั้นสอง เมื่อเปิดประตูเข้าไป นางก็พบเซี่ยเฉิงอันนั่งรออยู่ก่อนแล้ว และฝั่งตรงข้ามคือเซียวจิ่งเหิงในชุดลำลองสีเข้มเขามาทำไม? เสียงความคิดในใจของหว่านหนิงดังขึ้น แต่นางก็ไม่ได้เอ่ยถามให้เสียมารยาท นางเพียงประสานมือคารวะทักทายผู้ใหญ่ทั้งสองเซียวจิ่งเหิงมองใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาว เขาเลื่อนจานขนมเปี๊ยะไส้เนื้อและน้ำชาอุ่น ๆ ไปตรงหน้านาง “กินเสียก่อน หากร่างกายไม่มีแรง เจ้าจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปสู้รบตบมือกับคนพวกนั้น”น้ำเสียงของเขาเรียบง่ายแต่แฝงความห่วงใย หว่านหนิงมองอาหารบนโต๊ะ ความรู้สึกอยากอาหารหดหายไปหมดแล้ว นางส่ายหน้า “ข้ากินไม่ลงเจ้าค่ะ แค่คิดว่าเงินทุกอีแปะของท่านแม่ ถูกคนพวกนั้นเอาไปใช้เลี้ยงดูลูกชู้ ข้าก็ขยะแขยงจนแทบอาเจียน”เซียวจิ่งเหิงไม่คะยั้นคะยอ เขาเพียงรินน้ำชาอุ่น ๆ ให้นางอีกถ้วย “ความโกรธทำให้คนตาบอด แต่ความหิวทำให้คนขาดสติ เจ้าต้องแยกแยะให้ได้ วันนี้เจ้ารู้ความจริงแล้ว
หว่านหนิงกวาดสายตามองเยว่โหรว ก่อนจะหันไปหาบิดา “ท่านพ่อเชื่อข่าวลือไร้สาระพวกนี้หรือเจ้าคะ”“ถ้าไม่มีมูล หมามันจะขี้หรือ!” หลินเจิ้งหยวนตวาด “มีคนเห็นเจ้าเดินคลอเคลียกับเซียวจิ่งเหิงที่ตลาดตะวันออกเมื่อหลายวันก่อน เจ้าจะปฏิเสธหรือว่าไม่ได้ไป!”“ข้าไปจริงเจ้าค่ะ” หว่านหนิงตอบอย่างราบเรียบ ไม่มีท่าทีปิดบัง “แต่ข้าไม่ได้ไปตามลำพัง และไม่ได้ลอบพบผู้ใดอย่างลับๆ”นางล้วงเทียบเชิญใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อ วางลงบนโต๊ะ “นี่คือเทียบเชิญที่ใต้เท้าเซียวส่งมาให้ท่านลุงเซี่ยเฉิงอัน เพื่อขออนุญาตพาข้าไปเลือกซื้อหนังสือที่ตลาด และวันนั้นข้าก็ไปพร้อมกับชิงเถา เดินจับจ่ายซื้อของอย่างเปิดเผยท่ามกลางผู้คนมากมาย ไม่มีเรื่องบัดสีบัดเถลิงอย่างที่เขาลือกันแม้แต่น้อย”เยว่โหรวหน้าเจื่อน นางไม่คิดว่าเซียวจิ่งเหิงจะทำเรื่องขออนุญาตอย่างเป็นทางการเช่นนี้ นางรีบแก้ต่าง “แต่... แต่บ่าวไพร่ลือกันให้แซ่ดว่า ท่านหลอกล่อให้เขามาช่วยเรื่องคดีสมบัติ”“บ่าวไพร่ลือกัน หรือเจ้าเป็นคนสั่งให้ลือกันแน่ เยว่โหรว” หว่านหนิงสวนกลับเสียงเย็น“ท่านหมายความว่าอย่างไร ข้าเปล่านะเจ้าคะ!” เยว่โหรวปฏิเสธเสียงหลงหว่านหนิงพยักหน้าให้ชิงเถ
หว่านหนิงหันไปมองเซียวจิ่งเหิง การขออนุญาตผู้ใหญ่พาหญิงสาวออกไปข้างนอกอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ในธรรมเนียมของเมืองหลวงย่อมมีความหมายลึกซึ้งแฝงอยู่“ใต้เท้าเซียวคงมีธุระ ข้าเกรงว่าจะรบกวนเวลาของท่าน” หว่านหนิงเอ่ยแบ่งรับแบ่งสู้เซียวจิ่งเหิงลุกขึ้นยืนประสานมือ “ข้าลาพักครึ่งวัน ธุระของข้าวันนี้คือพาเจ้าไปเลือกหนังสือ ไม่ถือว่าเป็นการรบกวน”น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและตรงไปตรงมาจนท่านลุงเซี่ยเฉิงอันหัวเราะชอบใจ “เอาล่ะ ไปเถิด ลุงอนุญาต พาชิงเถาไปด้วยจะได้มีคนช่วยถือของ”ถนนตะวันออกคึกคักไปด้วยพ่อค้าแม่ขายและผู้คนที่มาเดินจับจ่ายซื้อของ หว่านหนิงเดินเคียงคู่ไปกับเซียวจิ่งเหิง โดยมีชิงเถาเดินตามอยู่ห่างๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองกำลังพอดี ไม่ใกล้จนน่าเกลียดแต่ก็ไม่ห่างจนดูเหินห่างเซียวจิ่งเหิงเดินชะลอฝีเท้าลงอย่างเป็นธรรมชาติเพื่อให้ก้าวทันนางที่ก้าวสั้นกว่า“เจ้าหลบหน้าข้ามาสองวัน” เซียวจิ่งเหิงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “เพราะคำพูดของข้าในวันนั้นใช่หรือไม่”หว่านหนิงชะงัก นางไม่คิดว่าเขาจะเปิดประเด็นตรงๆ กลางถนนเช่นนี้ “ข้า... ข้าเพียงแต่ยุ่งอยู่กับบัญชีร้านค้า”“หากเจ้าคิดว่าข้าพูดเพราะสงสาร ข

















