All Chapters of เมื่อนางร้ายมือตบยุค90 ทะลุมิติมาเป็นนางเอกแสนดียุคโบราณ: Chapter 91 - Chapter 100

169 Chapters

บทที่90

“จับมือข้าไว้ให้แน่น อย่าปล่อยเด็ดขาด!” เขาตะโกนสั่ง เสียงหอบหายใจของเขาหนักหน่วง“เจ้า... เจ้าตามมาทำไม ปล่อยข้าไปเถอะ” นางสะอื้น ตัวสั่นเทาเป็นลูกนกตกน้ำ“หุบปาก! ข้าบอกแล้วไงว่าชีวิตเจ้าเป็นของข้า ถ้าข้าไม่อนุญาต เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ตาย!”เขากัดฟันกรอด พยายามออกแรงดึงร่างของนางขึ้นมา แต่น้ำหนักของคนสองคนบวกกับหินที่ลื่นชัน ทำให้มีดสั้นที่เขาปักไว้เพื่อรั้งน้ำหนักเริ่มครูดไปตามร่องหิน เศษหินร่วงกราวลงสู่เบื้องล่างแครก... เพล้ง!ใบมีดสั้นทนรับแรงกดดันไม่ไหว หักสะบั้นลง ร่างของคนทั้งสองร่วงดิ่งลงสู่หุบเหวเบื้องล่างทันที“กรี๊ดดดด!”ซินเยว่กรีดร้องหลับตาแน่น รอรับความเจ็บปวดแสนสาหัสที่กำลังจะพุ่งชน ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น เฮยหลางกลับกระตุกแขนนางอย่างแรง ดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอกกว้าง เขารวบตัวนางไว้แน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียว ก่อนจะพลิกตัวกลางอากาศ สลับเอาร่างของเขาลงด้านล่าง เพื่อใช้แผ่นหลังของตนเองเป็นเบาะรองรับแรงกระแทกทั้งหมดปึก! โครม!เสียงเนื้อกระทบโขดหินดังสนั่น ตามด้วยเสียงกิ่งไม้หักโค่น ร่างของทั้งคู่กลิ้งหล่นลงไปตามเนินดินด้านล่างของหุบเหว กระแทกเข้ากับ
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่91

หมอชราลงมือเย็บแผลอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกครั้งที่เข็มแทงทะลุผิวหนัง กล้ามเนื้อบนแผ่นหลังกว้างจะกระตุกเกร็งเบาๆ ตามสัญชาตญาณ แม้เจ้าตัวจะหมดสติไปแล้วก็ตาม ซินเยว่เผลอจิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเอง รู้สึกเจ็บปวดแทนจนต้องเบือนหน้าหนีเวลาผ่านไปเกือบชั่วยาม การรักษาเบื้องต้นจึงเสร็จสิ้นลงหมอชราปาดเหงื่อบนหน้าผาก ลุกขึ้นเก็บเครื่องมือพลางถอนหายใจยาว “แผลภายนอกข้าจัดการห้ามเลือดและเย็บปิดให้หมดแล้ว แต่ที่น่าห่วงคืออาการช้ำในและการเสียเลือดมาก คืนนี้นายท่านจะต้องจับไข้สูง หากพ้นคืนนี้ไปได้โดยที่ไข้ลดลง ก็ถือว่าพ้นขีดอันตราย”อาฉือพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะหันมามองซินเยว่ที่นั่งเงียบอยู่มุมห้อง “ฮูหยิน ท่านเองก็ตกระกำลำบากมาทั้งคืน กลับไปพักผ่อนที่ห้องข้างๆ เถิดขอรับ ทางนี้ข้ากับพวกพี่น้องจะผลัดเวรกันเฝ้านายท่านเอง”ซินเยว่มองไปที่ใบหน้าซีดเผือดของบุรุษบนเตียง หน้ากากหมาป่าที่แสนเกลียดชังหลุดหายไปตั้งแต่ตอนตกเหว เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่หลับสนิท คิ้วกระบี่เข้มพาดเฉียงเหนือเปลือกตาที่ปิดสนิท สันจมูกโด่งเป็นสันรับกับกรามแกร่งที่ขบเข้าหากันแน่นเพราะพิษไข้“ข้าจะอยู่ดูแลเขาเอง”คำพูดที่หล
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่92

ภายใต้ท่าทีป่าเถื่อนและหน้ากากหมาป่าที่แสนดุดัน ซ่อนรอยแผลเป็นแห่งความเจ็บปวดไว้มากมายเพียงใดกันแน่ บุรุษผู้นี้ต้องแบกรับความแค้นและอดีตที่หนักอึ้งเพียงใด จึงต้องละทิ้งตัวตนเดิมมาซ่อนเร้นอยู่ในหุบเขาที่ตัดขาดจากโลกภายนอกเช่นนี้ยิ่งนางพยายามทำความเข้าใจเขามากเท่าใด กำแพงน้ำแข็งในใจของนางก็ดูเหมือนจะเริ่มละลายลงมากเท่านั้นเมื่อความหนาวเย็นบรรเทาลง ลมหายใจของชายหนุ่มก็เริ่มกลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง ร่างกายที่เคยสั่นเทาค่อยๆ สงบลง ซินเยว่ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก พิษไข้คงเริ่มลดลงแล้ว นางพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นเพื่อไปเปลี่ยนผ้าชุบน้ำ ทว่าวงแขนแกร่งที่โอบรัดเอวนางไว้กลับกระชับแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวในชีวิตกำลังจะหายไป“อย่าไป...” เขาละเมอเสียงแผ่วซินเยว่มองใบหน้ายามหลับที่ดูไร้พิษสงของเขา นางนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมล้มตัวลงนอนตามเดิม ปล่อยให้เขากอดนางไว้เช่นนั้น“ข้าไม่ไปไหนหรอก” นางตอบกลับเสียงเบา ทอดสายตามองแสงเทียนที่กำลังสั่นไหวในค่ำคืนที่แสนยาวนานนี้ องค์หญิงจ้าวซินเยว่ผู้เคยตั้งปณิธานว่าจะหนีจากเงื้อมมือโจรป่าให้จงได้ กลับเลือกที่จะนอนหลับตาลงในอ้อมกอดของศัตรู ค
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่93

ซินเยว่มองตามนิ้วของอาฉือไป เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำกำลังเหวี่ยงขวานผ่าฟืน แต่ขาซ้ายของเขากลับเป็นไม้ค้ำยัน“เขาเป็นทหารผ่านศึกที่ไปรบที่ชายแดน เมื่อบาดเจ็บจนพิการ ทางการก็ปลดประจำการ จ่ายเงินชดเชยให้เพียงน้อยนิด ไม่พอแม้แต่จะซื้อข้าวกินประทังชีวิตครอบครัว ซ้ำร้ายขุนนางท้องถิ่นยังรีดนาทาเร้นเก็บภาษีอย่างหนัก ชาวบ้านที่ไม่มีทางสู้ถูกยึดที่นา ถูกบีบให้เป็นหนี้สิน บางคนต้องขายลูกสาวไปเป็นทาสเพื่อแลกข้าวสาร”อาฉือถอนหายใจ “นายท่านเป็นคนรวบรวมคนหลงทางเหล่านี้มาสร้างที่พักพิงในหุบเขาแห่งนี้ พวกเราปล้นเฉพาะขบวนสินค้าของขุนนางกังฉินและคหบดีที่ขูดรีดราษฎร เพื่อนำเงินมาประทังชีวิตคนในค่าย ที่นี่ไม่มีโจรป่าหรอกขอรับ มีแต่คนที่ทางการทอดทิ้ง”คำพูดของอาฉือราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางใจของซินเยว่ นางยืนนิ่งงัน มองก้อนมันเผาในมือสลับกับรอยยิ้มของเด็กๆ ในลานกว้างโลกที่นางเคยรู้จัก โลกที่มีแต่ความงดงามในวังหลวง อาหารเลิศรส และการประจบสอพลอของขุนนาง แท้จริงแล้วมันถูกสร้างขึ้นบนหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาของราษฎรเหล่านี้นี่เอง เสด็จพ่อของนางทรงทราบเรื่องนี้หรือไม่ หรือเป็นเพราะอำนาจของเสนาบดีหลินที่บดบัง
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่94

เฮยหลางโน้มตัวลงไปอุ้มเด็กชายขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าให้เด็กน้อยอย่างเบามือ ล้วงเอาขนมน้ำตาลปั้นรูปลิงออกจากแขนเสื้อส่งให้ “ลูกผู้ชายหกล้มแค่นี้ห้ามร้องไห้ เอานี่ไปกินแล้วไปวิ่งเล่นต่อซะ”เด็กชายเห็นขนมก็ตาโต รีบคว้ามาถือไว้พลางยิ้มแฉ่ง “ขอบคุณขอรับพี่ใหญ่” แล้วก็วิ่งตื๋อกลับไปหาเพื่อนทันทีซินเยว่มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในอก ท่าทางอ่อนโยนที่เป็นธรรมชาติของเขา ขัดแย้งกับภาพลักษณ์จอมโจรป่าเถื่อนอย่างสิ้นเชิง นางเผลอหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ กังวานใสราวกับกระดิ่งเงินเฮยหลางชะงัก เขาหันกลับมามองสตรีข้างกาย ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยภายใต้แสงจันทร์และแสงสลัวจากกองไฟ ใบหน้างดงามขององค์หญิงจ้าวซินเยว่ปรากฏรอยยิ้มที่ส่งไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากการเสแสร้ง ปราศจากความเย่อหยิ่ง มีเพียงความบริสุทธิ์และงดงามราวกับดอกมู่หลานที่เบ่งบานกลางหิมะ มันสว่างไสวเสียจนลมหายใจของเขาชะงักงันไปชั่วขณะ“เจ้าก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ปากว่าสักหน่อย เฮยหลาง” นางเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ นัยน์ตาสุกสกาวมองสบตาเขาตรงๆบุรุษผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับรู้สึกว่าก้อน
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่95

ซินเยว่มองม้าตัวโตสลับกับใบหน้าของเขา “ข้า... ข้าขี่ม้าไม่เป็น ตอนอยู่กระโจม... ตอนอยู่ในวัง ข้าเดินทางด้วยรถม้าตลอด” นางเกือบหลุดปากเรื่องกระโจมของพวกเผ่าอนารยชนออกไป“ข้ารู้” เฮยหลางไม่รอให้นางพูดพร่ำทำเพลง เขาสอดมือเข้าที่เอวบาง ก่อนจะออกแรงยกตัวนางลอยหวือขึ้นไปนั่งบนอานม้าอย่างง่ายดายราวกับนางเป็นเพียงตุ๊กตาผ้า“ว้าย” นางร้องอุทาน รีบคว้าแผงคอม้าไว้แน่นด้วยความตกใจชายหนุ่มตวัดตัวขึ้นคร่อมซ้อนอยู่ด้านหลังนางอย่างคล่องแคล่ว วงแขนแกร่งสอดผ่านสีข้างของนางเพื่อจับบังเหียน แผ่นหลังบางสัมผัสเข้ากับแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยลอยปะทะจมูก ซินเยว่ตัวแข็งทื่อ นางพยายามจะขยับตัวออกห่างเพื่อเว้นระยะ แต่พื้นที่บนอานม้าก็มีจำกัดเหลือเกิน“นั่งนิ่งๆ อย่าดิ้น ถ้าตกลงไปคราวนี้ข้าไม่รับประกันความปลอดภัยนะ” เขาเอ่ยชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนนางขนลุกซู่“เจ้าก็ถอยไปหน่อยสิ เบียดข้าจนหายใจไม่ออกแล้ว” นางบ่นอุบอิบ ดวงหน้าร้อนผ่าวเฮยหลางเพียงแค่กระตุกยิ้ม ไม่ได้ทำตามคำขอของนาง เขากระทุ้งสีข้างม้าเบาๆ เจ้าม้าสีนิลก็ก้าวเดินออกไปตามทางเดินดินมุ่งหน้าสู่ยอดเขาด้
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่96

แม่ทัพผู้ผ่านสมรภูมิเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน ผู้มีจิตใจแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า บัดนี้กลับรู้สึกว่าก้อนเนื้อในอกซ้ายกำลังเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง เขามองรอยยิ้มนั้นด้วยความสิเน่หาที่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป ความรู้สึกมากมายที่เขาพยายามกดทับไว้เบื้องลึกกำลังทะลักทลายออกมาหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่แค่เชลยที่เขาวางแผนชิงตัวมาเพื่อปกป้องจากความตายอีกต่อไป แต่นางคือดวงจันทร์ที่ลอยเข้ามาส่องสว่างในดินแดนอันมืดมิดของเขาโดยไม่รู้ตัว มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับดาบก็เอื้อมออกไป ปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของนางไปทัดไว้ที่ใบหูอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาอ่อนโยนราวกับกำลังทะนุถนอมเครื่องเบญจรงค์ที่เปราะบางที่สุดในโลกซินเยว่ชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าค้างเติ่ง ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคมกริบของเขาอย่างจัง ในแววตาของบุรุษผู้นี้ไม่ได้มีความดุดันหรือความเย็นชาเหมือนเช่นเคย มันมีเพียงความลึกซึ้งและกระแสความอบอุ่นบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมารัดรึงหัวใจของนางเอาไว้แน่น“เจ้าต่างหาก...” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและทุ้มต่ำกว่าปกติ ฝ่ามือหนาเลื่อนลงมาประคองพวงแก้มเนียนของนางไว้ ปลายนิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่97

เฮยหลางรู้สึกราวกับมีกระแสไฟแล่นปราดไปทั่วร่างกาย ความโหยหาและความปรารถนาที่เขาพยายามสะกดกลั้นมาตลอดนับตั้งแต่ลักพาตัวนางมา บัดนี้ถูกปลดปล่อยออกมาราวกับเขื่อนพังทลาย เขาเคยสัญญากับตนเองว่าจะไม่ล่วงเกินนางจนกว่านางจะเต็มใจ และค่ำคืนนี้ แววตาของนางก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้วชายหนุ่มดึงร่างบอบบางเข้ามากอดรัดไว้แน่น กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้ป่าจากตัวนางทำให้สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มพร่ามัว “ข้ารักเจ้า ซินเยว่ รักตั้งแต่แรกเห็น รักจนไม่กลัวว่าสวรรค์จะลงทัณฑ์คนบาปหนาเช่นข้าอย่างไร ข้าขอสาบานด้วยชีวิต ว่าข้าจะปกป้องเจ้าและรักเจ้าเพียงผู้เดียวตลอดไป”ซินเยว่หลับตาลง ซึมซับความอบอุ่นและคำสาบานที่หนักแน่นดุจขุนเขา นางยกแขนเรียวขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง เป็นฝ่ายโน้มใบหน้าเข้าไปประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากหยักลึกของเขาก่อนสัมผัสที่เริ่มต้นจากความนุ่มนวลและเงอะงะของสตรีที่ไม่เคยผ่านชายใด ทำให้สติของหัวหน้าโจรหนุ่มขาดสะบั้น เฮยหลางรับช่วงต่ออย่างรวดเร็ว เขาบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน เรียกร้องความหอมหวานจากริมฝีปากอิ่มอย่างหิวกระหาย ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายใน โพลงปากของนา
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่98

ร่างหนาทิ้งตัวลงนอนทาบทับอยู่บนตัวนาง หอบหายใจหนักหน่วง ซบใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อลงบนซอกคอหอมละมุน เขาพลิกตัวตะแคงข้างโดยไม่ยอมถอดถอนความแข็งแกร่งออก ดึงร่างบางเข้ามากอดรัดไว้แนบอกอย่างหวงแหนซินเยว่นอนซบหน้าอยู่กับแผงอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วของเขาซึ่งประสานไปกับจังหวะหัวใจของนาง ความเหนื่อยล้าจากการร่วมรักทำให้นางแทบจะขยับตัวไม่ไหว ทว่าในใจกลับเต็มอิ่มไปด้วยความสุขและความอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน“เจ้าเป็นของข้าแล้ว ซินเยว่ เป็นฮูหยินของข้าอย่างสมบูรณ์” เขากระซิบเสียงนุ่ม ประทับจุมพิตลงบนกระหม่อมบาง “ชีวิตนี้ ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปไหนอีก”“ข้าก็เป็นของท่าน” นางตอบกลับเสียงแผ่วเบา ซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากร่างกายเขา “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันข้างหน้า ข้าจะยืนอยู่เคียงข้างท่านเสมอ”ค่ำคืนที่ยาวนานดำเนินต่อไปพร้อมกับพายุแห่งความปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นอีกครั้งและอีกครั้ง เฮยหลางพิสูจน์ให้เห็นว่าความรักของเขาที่มีต่อนางนั้นลึกซึ้งและเร่าร้อนเพียงใด เขาสอนให้นางรู้จักกับความสุขสมที่แท้จริงของการเป็นสตรี และนางก็ตอบรับสัมผัสของเขาด้วยความเต็มใจเมื่อแสงเงินแสงทองของรุ่งอรุณเร
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่99

แล้วเหตุใดเขาถึงไม่ฆ่านางทิ้งเสียตั้งแต่แรก เหตุใดถึงต้องยอมเจ็บตัวกระโดดลงเหวไปช่วยชีวิตนาง เหตุใดถึงต้องอ่อนโยนและทะนุถนอมนางถึงเพียงนี้...คำตอบเดียวที่ผุดขึ้นมาในใจทำให้นางยิ่งเจ็บปวดจนแทบขาดใจ เขาเลือกที่จะแยกแยะความแค้นออกจากความรัก เขาปกป้องนางจากการถูกส่งไปแต่งงานต่างเผ่า ยอมละทิ้งความเกลียดชังที่มีต่อตระกูลหลิน เพียงเพื่อรักษานางไว้ข้างกายความรักของเขายิ่งใหญ่และบริสุทธิ์ถึงเพียงนั้น แต่ตัวนางเล่า... นางมีสายเลือดของฆาตกรที่พรากชีวิตบิดามารดาของเขาไหลเวียนอยู่ในกาย ทุกครั้งที่เขามองหน้านาง เขาจะลืมใบหน้าของคนในตระกูลที่นอนจมกองเลือดได้อย่างไร นางไม่คู่ควรกับความรักของเขาเลยแม้แต่น้อย นางคือตราบาป คือตัวแทนของความแค้นที่จะคอยทิ่มแทงหัวใจของเขาไปตลอดชีวิต“ข้าอยู่ที่นี่ไม่ได้...” นางสะอื้นฮัก ส่ายหน้าไปมาอย่างคนเสียสติ “ข้าอยู่กับเขาไม่ได้”หากนางดึงดันที่จะอยู่ข้างกายเขาต่อไป วันหนึ่งความแค้นที่ถูกกดทับไว้ก็อาจจะปะทุขึ้นมา หรือหากเขาเลือกที่จะทิ้งความแค้นเพื่อปกป้องนาง เขาก็จะกลายเป็นลูกอกตัญญูที่ละทิ้งความยุติธรรมของวงศ์ตระกูล นางจะยอมให้บุรุษที่นางรักต้องตกอยู่ในสภาพกลืนไม่
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
PREV
1
...
89101112
...
17
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status