All Chapters of เมื่อนางร้ายมือตบยุค90 ทะลุมิติมาเป็นนางเอกแสนดียุคโบราณ : Chapter 1 - Chapter 10

ความเจ็บปวดแล่นริ้วประหนึ่งถูกรถบรรทุกสิบล้อบดขยี้แล้วถอยหลังมาทับซ้ำ ความหนักอึ้งกดทับเปลือกตาจนแทบขยับไม่ได้ กลิ่นอับชื้นของเชื้อราผสมกับกลิ่นยาต้มราคาถูกลอยปะทะจมูกจนชวนให้คลื่นเหียนหลินซีพยายามขยับนิ้วมือ แต่ร่างกายกลับร้าวระบมไปทุกสัดส่วน ในหัวของเธอมีภาพความทรงจำแปลกประหลาดไหลบ่าเข้ามาอย่างรุนแรงราวกับเขื่อนแตก ภาพของเด็กสาวสวมชุดโบราณสีซีดจางที่ถูกสตรีวัยกลางคนทุบตี ภาพของน้องสาวต่างมารดาที่แย่งชิงปิ่นปักผมไปต่อหน้าต่อตา ภาพของบิดาที่มองมาด้วยแววตารังเกียจ และสุดท้ายคือภาพเด็กสาวคนนั้นถูกผลักตกสระบัวในฤดูเหมันต์จนหนาวสั่นจับไข้ และสิ้นใจไปอย่างโดดเดี่ยวบนเตียงไม้ผุพังแห่งนี้เสิ่นหลินซี คุณหนูใหญ่แห่งจวนราชครูเสิ่น นั่นคือชื่อของเจ้าของร่างนี้หญิงสาวเจ้าของฉายา ‘มือตบแห่งยุค 90’ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืดสลัว เธอจำได้ว่าตนเองเพิ่งไปทวงหนี้เสี่ยร้านทองที่ตลาดเก่าจนเกิดการตะลุมบอน โดนไม้หน้าสามฟาดเข้าที่ท้ายทอยจนสติหลุดดับวูบไป พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ในนิยายหรือซีรีส์ย้อนยุคเสียแล้วยังไม่ทันที่เธอจะได้ทบทวนเรื่องราวทะลุมิติอันสุดแสนจะพิลึกพิลั่น เสียงฝีเท้าของคนสองคนก็ดังขึ้น

แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาเยือนจวนราชครูเสิ่นพร้อมกับอากาศเย็นเยียบในยามเช้าเสิ่นหลินซีลืมตาตื่นขึ้นมาตรู่ ร่างกายของนางยังคงร้าวระบมจากการถูกกลั่นแกล้งเมื่อวันวาน แต่จิตวิญญาณภายในกลับตื่นตัวเต็มที่ หญิงสาวยันตัวลุกจากเตียงไม้แข็งกระด้าง เดินไปตักน้ำในอ่างทองเหลืองบุบเบี้ยวมาล้างหน้าล้างตา คราบเขม่าและฝุ่นผงถูกชำระล้างออกไป เผยให้เห็นรอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำที่มุมปากและโหนกแก้มอย่างชัดเจนแทนที่จะหาวิธีปกปิดรอยแผลเหล่านั้น หลินซีกลับเลือกที่จะปล่อยมันไว้อย่างนั้น นางสวมชุดกระโปรงตัวเก่าสีซีดที่เนื้อผ้าหยาบกระด้างราวกับกระสอบ ขาดวิ่นตรงชายผ้าเล็กน้อย นี่คือชุดที่ดีที่สุดที่ฮูหยินรองเหลือไว้ให้คุณหนูใหญ่เช่นนางก่อนออกจากเรือนซอมซ่อ หลินซีเดินไปที่ลานซักล้างด้านหลัง สายตาจดจ้องไปยังท่อนไม้เนื้อแข็งความยาวประมาณหนึ่งช่วงแขนที่บ่าวรับใช้มักใช้สำหรับหาบน้ำหรือทุบผ้า นางหยิบมันขึ้นมาเดาะในมือเพื่อทดสอบน้ำหนัก รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากได้เวลาไปทักทายครอบครัวแสนดีของนางแล้วณ เรือนหลักของจวนราชครู บรรยากาศช่างแตกต่างจากเรือนท้ายจวนของหลินซีราวฟ้ากับเหว ภายในห้องโถงใหญ่โอ่

แสงแดดยามสายเริ่มสาดส่องแรงขึ้น แต่ความร้อนรุ่มนั้นไม่อาจเทียบได้กับเพลิงโทสะที่เพิ่งมอดลงในเรือนหลัก เสิ่นหลินซีเดินกลับมาถึงเรือนท้ายจวนของตนเองด้วยท่วงท่าที่เปลี่ยนไปจากเดิม แผ่นหลังของนางตั้งตรง ฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง ไร้ซึ่งคราบของคุณหนูผู้ขี้ขลาดหวาดกลัวเพิ่งจะก้าวพ้นประตูเรือน ร่างเล็กๆ ของเด็กสาววัยสิบห้าปีก็ถลันเข้ามากอดขานางไว้แน่น เสียงร้องไห้โฮดังลั่นจนหลินซีต้องขมวดคิ้ว“คุณหนูใหญ่ ท่านกลับมาแล้ว บ่าวได้ยินพวกบ่าวรับใช้คุยกันว่าท่านไปอาละวาดที่เรือนหลัก ซ้ำยังทำลายข้าวของจนนายท่านโกรธจัด บ่าวกลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ กลัวว่าพวกเขาจะจับท่านไปโบยตีอีก”เสี่ยวเถา สาวใช้คนสนิทเพียงคนเดียวที่ยังภักดีต่อร่างเดิม ร้องไห้จนดวงตาบวมเป่ง น้ำตาเปรอะเปื้อนกระโปรงตัวเก่าของหลินซีไปหมดหลินซีถอนหายใจยาว นางก้มลงมองสาวใช้ที่ซื่อสัตย์แต่ขี้ขลาดผู้นี้ มือเรียวเอื้อมไปจับไหล่เสี่ยวเถาแล้วดึงให้ลุกขึ้นยืน“หยุดร้องไห้ได้แล้วเสี่ยวเถา น้ำตาของเจ้าไม่ได้ช่วยให้ท้องเราอิ่ม หรือทำให้พวกคนพาลมันสงสารเราหรอกนะ” น้ำเสียงของหลินซีราบเรียบแต่มิได้ดุดันเสี่ยวเถาสะอึกสะอื้น พยายามกลั้นน้ำตาขณะเงยหน้ามองเจ้

“ไปกันเถอะเสี่ยวเถา หมดเรื่องสนุกแล้ว”“ค... คุณหนู เราจะไปไหนกันต่อหรือเจ้าคะ” สาวใช้รีบเดินตามเจ้านายออกมาจากศาลา ทิ้งให้คุณหนูรองกรีดร้องด่าทออยู่เบื้องหลัง“ไปนอกจวนน่ะสิ” หลินซีตอบหน้าตาเฉย “ร่างกายข้ายังต้องการยาบำรุงอีกมาก เสื้อผ้าก็ต้องซื้อใหม่ ของหมั้นเก่าๆ พวกนี้เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์ สู้เอาไปเปลี่ยนเป็นเงินตรามาต่อยอดดีกว่า”“เปลี่ยนเป็นเงิน... คุณหนูจะเอาปิ่นของนายหญิงไปจำนำหรือเจ้าคะ” เสี่ยวเถาเบิกตากว้าง“ไม่ใช่จำนำ แต่คือการระดมทุนต่างหาก” หลินซียิ้มกริ่ม นึกถึงร้านรับจำนำและกิจการเงินกู้ที่นางคุ้นเคยดีในชาติก่อน “ข้าจะทำให้ฮูหยินรองรู้ว่า การลงทุนที่มีความเสี่ยงสูงที่สุด คือการริอ่านมาขโมยเงินของคนอย่างเสิ่นหลินซี”สองนายบ่าวเดินลัดเลาะมุ่งหน้าสู่ประตูหลังของจวนราชครู โดยไม่รู้เลยว่าการก้าวเท้าออกจากเขตปลอดภัยในครั้งนี้ จะนำพาพวกนางไปสู่ความวุ่นวายครั้งใหญ่ และการพานพบกับบุรุษปากร้ายผู้หนึ่ง ที่จะเข้ามาพลิกผันชะตาชีวิตของมือตบยุค 90 ไปตลอดกาลแสงตะวันยามสายอาบไล้ถนนหินชนวนของเมืองหลวง บรรยากาศสองข้างทางคลาคล่ำไปด้วยพ่อค้าแม่ขายและผู้คนที่เดินขวักไขว่ เสิ่นหลินซีและเสี่ยว

หลินซีเดินเชิดหน้าฝ่าวงล้อมของชาวบ้านออกไป แผ่นหลังของนางตั้งตรงสง่างาม ไม่มีแม้แต่การหันกลับมามองเหลียวหลัง หรือส่งสายตาอาลัยอาวรณ์ให้บุรุษบนรถม้าเลยแม้แต่นิดเดียวเซียวเทียนอี้นั่งนิ่งงันอยู่บนเบาะไม้จันทน์ มือหนาหยิบถุงเงินใบเล็กบนตักขึ้นมาดู ภายในมีเศษเงินก้อนสกปรกๆ ไม่กี่ชิ้น แต่สำหรับเขา มันราวกับหินผาที่พุ่งมาหล่นทับศักดิ์ศรีขององค์รัชทายาทจนแหลกละเอียด“พระองค์... จะให้กระหม่อมตามไปจับตัวนางมาลงโทษหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” อิงคง องครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่หลังคารถม้าโรยตัวลงมาคุกเข่ารอรับคำสั่ง แม้ใบหน้าจะราบเรียบ แต่ในใจของอิงคงกลับลอบกลืนน้ำลาย สตรีผู้นี้กล้าเอาเงินฟาดหัวรัชทายาท ช่างเป็นสตรีที่รนหาที่ตายได้อย่างห้าวหาญที่สุดเซียวเทียนอี้บีบถุงเงินในมือแน่นจนข้อขาว แต่ริมฝีปากที่เคยมองนางด้วยความรังเกียจกลับค่อยๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้องครักษ์รอบกายรู้สึกเสียวสันหลังวาบ“ไม่ต้อง” เทียนอี้เอ่ยเสียงแผ่วเบา ดวงตาคมกริบยังคงทอดมองตามแผ่นหลังบางที่กลืนหายไปในฝูงชน “ปล่อยนางไป”เสิ่นหลินซี... เจ้าเปลี่ยนไปมากจริงๆ จากสตรีโง่งมที่วิ่งไล่ตามเงาของข้า บัดนี้กลับกลายเป็นสตรีที่กล้