บททั้งหมดของ เมื่อนางร้ายมือตบยุค90 ทะลุมิติมาเป็นนางเอกแสนดียุคโบราณ: บทที่ 161 - บทที่ 169

169

บทที่160

หว่านหนิงพยักหน้า นางหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับแล้วเดินออกไปที่ห้องโถงเล็กด้านหน้า บริเวณมุมมืดมีร่างของหญิงชราคนหนึ่งยืนค้อมตัวอยู่ เมื่อแสงตะเกียงส่องกระทบใบหน้า หว่านหนิงก็จำได้ทันทีแม่นมซุน อดีตสาวใช้รุ่นใหญ่ที่เคยคอยปรนนิบัติรับใช้มารดาของนาง แต่เมื่อหลิ่วอวี้เหนียงเข้ามามีอำนาจ แม่นมซุนก็ถูกลดขั้นให้ไปซักล้างเสื้อผ้าอยู่ท้ายจวนจนแทบไม่มีใครจดจำได้หญิงชราทรุดตัวลงคุกเข่า น้ำตาเอ่อคลอเบ้า “คุณหนูใหญ่ บ่าวได้ยินเรื่องที่ท่านจัดการคนในเรือนวันนี้ บ่าวจึงกล้าลอบมาพบท่านเจ้าค่ะ”“แม่นมซุน ลุกขึ้นเถิด มีเรื่องอันใดจึงมาหาข้าในยามวิกาลเช่นนี้” หว่านหนิงเข้าไปประคองหญิงชราให้ลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้แม่นมซุนมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบถุงผ้าเก่าๆ ใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ“บ่าวเก็บซ่อนสิ่งนี้มาหลายปี ไม่กล้าบอกผู้ใดเพราะกลัวภัยจะถึงตัว แต่เห็นคุณหนูเติบโตและเข้มแข็งถึงเพียงนี้ บ่าวจึงคิดว่าถึงเวลาต้องพูดความจริงเสียที” หญิงชราสูดลมหายใจลึก แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดในอดีต“ก่อนที่ฮูหยินเซี่ยอวิ๋นจะสิ้นใจเพียงไม่กี่วัน อาการของนางทรุดหนักลงอย่างประหลาด วันหนึ่งฮูหยิน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-20
อ่านเพิ่มเติม

บทที่161

หว่านหนิงก้มมองมือที่เกาะกุมแขนเสื้อของตน ก่อนจะดึงมือออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด“หน้าตาของตระกูลเราอย่างนั้นหรือ” หว่านหนิงเลิกคิ้ว “ตอนที่เจ้าส่งเทียบเชิญ ข้าไม่เห็นมีชื่อข้าเป็นเจ้าภาพร่วมด้วยเลยสักตัวอักษรเดียว เวลารับหน้าตารับคำชม เจ้าเป็นคนรับไปเต็มๆ แต่พอถึงเวลาจ่ายเงิน กลับกลายเป็นเรื่องของตระกูลเสียอย่างนั้น ข้าไม่เคยได้ยินธรรมเนียมเช่นนี้มาก่อน”เยว่โหรวหน้าเจื่อน “แต่พี่ใหญ่ ท่านมีเงินสินเดิมของท่านแม่...”“เงินส่วนนั้นมีไว้เพื่อดูแลกิจการและเป็นทุนรอนของข้า ไม่ใช่ถุงเงินให้เจ้าควักไปถลุงเล่น” หว่านหนิงตอบเสียงเรียบ แววตาไม่มีความเห็นใจแม้แต่น้อย “ข้าพร้อมจ่ายในส่วนที่ข้ารับปาก แต่ข้าไม่เคยได้รับเชิญให้ร่วมจัดงานนี้ ไยข้าต้องรับผิดชอบหนี้สินที่เจ้าก่อขึ้นด้วย”หลินเจิ้งหยวนฟังแล้วก็พูดไม่ออก เหตุผลของหว่านหนิงหนักแน่นจนหาช่องโต้แย้งไม่ได้ เขาหันไปมองเยว่โหรวที่กำลังร้องไห้กระซิกๆ ความรักและความเอ็นดูที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรำคาญใจ เขาเพิ่งเห็นชัดๆ วันนี้เองว่าบุตรสาวที่เขาตามใจมาตลอด ใช้จ่ายเงินมือเติบเพียงใด“พอได้แล้ว! เลิกร้องไห้เสียที น่ารำคาญยิ่งนัก!” หลินเจิ้งหยว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-20
อ่านเพิ่มเติม

บทที่162

หว่านหนิงชะงัก นางรู้สึกผิดที่ทำให้เขาต้องมาลำบากเช่นนี้ หญิงสาวรีบหันไปสั่งหลงจู๊โรงเตี๊ยม “ขอห้องส่วนตัวหนึ่งห้อง เตรียมน้ำร้อนและผ้าสะอาดมาด้วย แล้วก็รบกวนให้เด็กรับใช้ไปซื้อชุดลำลองบุรุษจากร้านผ้าข้างๆ มาให้ข้าหนึ่งชุด ข้าจะจ่ายเงินให้เป็นสองเท่า”เซียวจิ่งเหิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “ข้าไม่เป็นไร ประเดี๋ยวฝนซาก็กลับไปเปลี่ยนที่จวนได้”“ท่านถอดเสื้อคลุมให้ข้าจนต้องตากฝน หากปล่อยให้ท่านนั่งหนาวจนป่วยไข้ ข้าคงรู้สึกแย่ไปตลอดชีวิต” หว่านหนิงตอบเสียงจริงจัง นางดันแขนเขาเบาๆ ให้เดินตามเด็กรับใช้ขึ้นไปยังห้องพักชั้นสองครู่ต่อมา หลังจากจัดการเช็ดผมและเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว เซียวจิ่งเหิงก็เดินออกมาในชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบๆ แม้จะไม่หรูหราเหมือนชุดขุนนาง แต่ก็ทำให้เขาดูผ่อนคลายและเข้าถึงง่ายขึ้นมาก หว่านหนิงนั่งรออยู่ที่โต๊ะกลางห้อง นางรินน้ำชาอุ่นๆ เลื่อนไปตรงหน้าเขา“ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ ทั้งเรื่องเสื้อคลุมและเรื่องรถม้า” นางเอ่ยเสียงนุ่มนวลเขารับถ้วยชาไปจิบ “ฝนตกหนักเช่นนี้ เจ้ากำลังจะรีบไปที่ใดหรือ”หว่านหนิงลังเลเล็กน้อย มือของนางลูบกล่องไม้ที่วางอยู่บนตัก นางไม่อยากให้เวลาที่นั่งอยู่ด้วยกั
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-20
อ่านเพิ่มเติม

บทที่163

“ดวงชะตาชงกับผู้นำตระกูล... ประโยคนี้คุ้นหูนัก สองปีก่อนท่านก็พูดเช่นนี้กับข้ากลางจวนตระกูลหลิน”ซินแสอู๋สะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวในชุดกระโปรงสีเรียบที่ยืนค้ำศีรษะตนอยู่ ใบหน้าหมดจดนั้นเขาย่อมจำได้แม่นยำ คุณหนูใหญ่ตระกูลหลินที่เขาเคยรับเงินเพื่อใส่ความนาง!เฒ่าเจ้าเล่ห์ผุดลุกขึ้นเตรียมจะวิ่งหนี แต่บ่าวร่างกำยำของตระกูลเซี่ยสองคนก้าวมาขนาบข้าง ซ้ายขวาปิดทางหนีไว้สนิท“รับเงินจ้างวานเพื่อใส่ร้ายบุตรสาวขุนนาง โทษทัณฑ์คือโบยห้าสิบไม้และส่งไปใช้แรงงานที่เหมืองหิน” หว่านหนิงกางสำเนาบัญชีรายจ่ายที่มีชื่อของเขาลงบนโต๊ะ “ท่านจะไปชี้แจงเรื่องยี่สิบตำลึงนี่ที่ศาลรับฟ้อง หรือจะคุยกับข้าดีๆ ตรงนี้”ซินแสอู๋เข่าอ่อน ทรุดลงนั่งกับเก้าอี้ตามเดิม ฮูหยินร่างท้วมเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเก็บตั๋วเงินแล้วลุกหนีไปทันที ทิ้งให้เฒ่าต้มตุ๋นเผชิญหน้ากับความจริงเขาไม่มีทางเลือก เมื่อเห็นหลักฐานการรับเงินชัดเจน ซินแสอู๋จึงยอมรับสารภาพจนหมดเปลือก เขาเล่าว่าหลิ่วอวี้เหนียงให้คนไปติดต่อเขา มอบเงินยี่สิบตำลึง แลกกับการท่องบทคำทำนายที่นางเตรียมไว้ให้ เพื่อป้ายสีว่าหว่านหนิงเป็นดาวอัปมงคลหว่านหนิงสั่งให้คนนำกระดาษ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-20
อ่านเพิ่มเติม

บทที่164

“ผู้ที่ประเคนสมบัติของภรรยาเอกให้คนนอก น่าจะเป็นท่านพ่อมากกว่านะเจ้าคะ” หว่านหนิงสวนกลับเสียงเรียบ “ตลอดสองปีที่ผ่านมา ท่านพ่อและน้าหลิ่วก็นำเงินสินเดิมของท่านแม่ไปใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่าย ซ้ำยังแอบนำไปซื้อของฟุ่มเฟือยให้เยว่โหรว หากข้ายอมมอบอำนาจให้ท่านพ่อจัดการ ทรัพย์สินเหล่านั้นคงตกไปอยู่ในมือของคนอื่นจนหมดสิ้น”หลินเจิ้งหยวนโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เขาชี้หน้าบุตรสาว “เจ้า... เจ้ามันลูกเนรคุณ! พ่อเลี้ยงดูเจ้ามาจนโต เจ้ากลับมาเนรคุณด้วยการฉีกหน้าพ่อต่อหน้าคนนอกเช่นนี้!”“แล้วท่านพ่อเคยทำหน้าที่บิดาอย่างแท้จริงบ้างหรือไม่!” หว่านหนิงตอกกลับ น้ำเสียงของนางเจือความปวดร้าวที่ถูกกดทับมานาน “ตอนที่ข้าลำบากอยู่ที่ชนบท ท่านพ่อเคยส่งคนไปดูแลข้าบ้างหรือไม่ ตอนที่ข้าถูกใส่ร้ายว่าเป็นดาวอัปมงคล ท่านพ่อเคยปกป้องข้าบ้างหรือไม่ ท่านพ่อรักแต่ตัวเอง รักแต่หน้าตาและชื่อเสียง ไม่เคยรักข้าเลยสักนิด!”คำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากใจของหว่านหนิง ทำให้หลินเจิ้งหยวนชะงักไป เขาพยายามหาคำโต้แย้ง แต่กลับพูดไม่ออกเพราะสิ่งที่นางพูดคือความจริง“พ่อ... พ่อก็ลำบากเหมือนกัน” หลินเจิ้งหยวนพยายามหาข้ออ้าง “พ่อต้องทำงานหนักเพื
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-20
อ่านเพิ่มเติม

บทที่165

หว่านหนิงหันไปมองเซียวจิ่งเหิง การขออนุญาตผู้ใหญ่พาหญิงสาวออกไปข้างนอกอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ในธรรมเนียมของเมืองหลวงย่อมมีความหมายลึกซึ้งแฝงอยู่“ใต้เท้าเซียวคงมีธุระ ข้าเกรงว่าจะรบกวนเวลาของท่าน” หว่านหนิงเอ่ยแบ่งรับแบ่งสู้เซียวจิ่งเหิงลุกขึ้นยืนประสานมือ “ข้าลาพักครึ่งวัน ธุระของข้าวันนี้คือพาเจ้าไปเลือกหนังสือ ไม่ถือว่าเป็นการรบกวน”น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและตรงไปตรงมาจนท่านลุงเซี่ยเฉิงอันหัวเราะชอบใจ “เอาล่ะ ไปเถิด ลุงอนุญาต พาชิงเถาไปด้วยจะได้มีคนช่วยถือของ”ถนนตะวันออกคึกคักไปด้วยพ่อค้าแม่ขายและผู้คนที่มาเดินจับจ่ายซื้อของ หว่านหนิงเดินเคียงคู่ไปกับเซียวจิ่งเหิง โดยมีชิงเถาเดินตามอยู่ห่างๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองกำลังพอดี ไม่ใกล้จนน่าเกลียดแต่ก็ไม่ห่างจนดูเหินห่างเซียวจิ่งเหิงเดินชะลอฝีเท้าลงอย่างเป็นธรรมชาติเพื่อให้ก้าวทันนางที่ก้าวสั้นกว่า“เจ้าหลบหน้าข้ามาสองวัน” เซียวจิ่งเหิงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “เพราะคำพูดของข้าในวันนั้นใช่หรือไม่”หว่านหนิงชะงัก นางไม่คิดว่าเขาจะเปิดประเด็นตรงๆ กลางถนนเช่นนี้ “ข้า... ข้าเพียงแต่ยุ่งอยู่กับบัญชีร้านค้า”“หากเจ้าคิดว่าข้าพูดเพราะสงสาร ข
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-20
อ่านเพิ่มเติม

บทที่166

หว่านหนิงกวาดสายตามองเยว่โหรว ก่อนจะหันไปหาบิดา “ท่านพ่อเชื่อข่าวลือไร้สาระพวกนี้หรือเจ้าคะ”“ถ้าไม่มีมูล หมามันจะขี้หรือ!” หลินเจิ้งหยวนตวาด “มีคนเห็นเจ้าเดินคลอเคลียกับเซียวจิ่งเหิงที่ตลาดตะวันออกเมื่อหลายวันก่อน เจ้าจะปฏิเสธหรือว่าไม่ได้ไป!”“ข้าไปจริงเจ้าค่ะ” หว่านหนิงตอบอย่างราบเรียบ ไม่มีท่าทีปิดบัง “แต่ข้าไม่ได้ไปตามลำพัง และไม่ได้ลอบพบผู้ใดอย่างลับๆ”นางล้วงเทียบเชิญใบเล็กออกมาจากแขนเสื้อ วางลงบนโต๊ะ “นี่คือเทียบเชิญที่ใต้เท้าเซียวส่งมาให้ท่านลุงเซี่ยเฉิงอัน เพื่อขออนุญาตพาข้าไปเลือกซื้อหนังสือที่ตลาด และวันนั้นข้าก็ไปพร้อมกับชิงเถา เดินจับจ่ายซื้อของอย่างเปิดเผยท่ามกลางผู้คนมากมาย ไม่มีเรื่องบัดสีบัดเถลิงอย่างที่เขาลือกันแม้แต่น้อย”เยว่โหรวหน้าเจื่อน นางไม่คิดว่าเซียวจิ่งเหิงจะทำเรื่องขออนุญาตอย่างเป็นทางการเช่นนี้ นางรีบแก้ต่าง “แต่... แต่บ่าวไพร่ลือกันให้แซ่ดว่า ท่านหลอกล่อให้เขามาช่วยเรื่องคดีสมบัติ”“บ่าวไพร่ลือกัน หรือเจ้าเป็นคนสั่งให้ลือกันแน่ เยว่โหรว” หว่านหนิงสวนกลับเสียงเย็น“ท่านหมายความว่าอย่างไร ข้าเปล่านะเจ้าคะ!” เยว่โหรวปฏิเสธเสียงหลงหว่านหนิงพยักหน้าให้ชิงเถ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-21
อ่านเพิ่มเติม

บทที่167

“ข้าไม่เป็นไร” หว่านหนิงโบกมือปฏิเสธ “เตรียมรถม้า ข้าจะไปที่ร้านน้ำชา ท่านลุงนัดคนสำคัญไว้ที่นั่น”ร้านน้ำชาตั้งอยู่ย่านการค้า บรรยากาศค่อนข้างเป็นส่วนตัว หว่านหนิงเดินตามหลงจู๊ขึ้นไปยังห้องสี่เหลี่ยมชั้นสอง เมื่อเปิดประตูเข้าไป นางก็พบเซี่ยเฉิงอันนั่งรออยู่ก่อนแล้ว และฝั่งตรงข้ามคือเซียวจิ่งเหิงในชุดลำลองสีเข้มเขามาทำไม? เสียงความคิดในใจของหว่านหนิงดังขึ้น แต่นางก็ไม่ได้เอ่ยถามให้เสียมารยาท นางเพียงประสานมือคารวะทักทายผู้ใหญ่ทั้งสองเซียวจิ่งเหิงมองใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาว เขาเลื่อนจานขนมเปี๊ยะไส้เนื้อและน้ำชาอุ่น ๆ ไปตรงหน้านาง “กินเสียก่อน หากร่างกายไม่มีแรง เจ้าจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปสู้รบตบมือกับคนพวกนั้น”น้ำเสียงของเขาเรียบง่ายแต่แฝงความห่วงใย หว่านหนิงมองอาหารบนโต๊ะ ความรู้สึกอยากอาหารหดหายไปหมดแล้ว นางส่ายหน้า “ข้ากินไม่ลงเจ้าค่ะ แค่คิดว่าเงินทุกอีแปะของท่านแม่ ถูกคนพวกนั้นเอาไปใช้เลี้ยงดูลูกชู้ ข้าก็ขยะแขยงจนแทบอาเจียน”เซียวจิ่งเหิงไม่คะยั้นคะยอ เขาเพียงรินน้ำชาอุ่น ๆ ให้นางอีกถ้วย “ความโกรธทำให้คนตาบอด แต่ความหิวทำให้คนขาดสติ เจ้าต้องแยกแยะให้ได้ วันนี้เจ้ารู้ความจริงแล้ว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-21
อ่านเพิ่มเติม

บทที่168

หว่านหนิงไม่รอให้ผู้ใดซักถาม นางหันไปพยักหน้าให้คนของตระกูลเซี่ยพาตัวพยานเข้ามาแม่เฒ่าฟางก้าวเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับหีบไม้ใบเล็ก หญิงชราตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นขุนนางและผู้ดีนั่งอยู่เต็มห้อง แต่เมื่อเซียวจิ่งเหิงปรายตามองมา นางก็สูดลมหายใจและยืดหลังขึ้น“แม่เฒ่าฟาง เล่าให้ทุกท่านฟังเถิด ว่าสิบเจ็ดปีก่อน ท่านไปทำคลอดให้ผู้ใดที่เรือนเช่านอกเมือง” หว่านหนิงเอ่ยเสียงเรียบหลินเจิ้งหยวนผุดลุกขึ้นทันที “นี่มันเรื่องไร้สาระอันใด! หว่านหนิง เจ้ากล้าพาคนจรจัดเข้ามาปั้นน้ำเป็นตัวในจวนขุนนางเชียวหรือ!”“หากเป็นเรื่องปั้นน้ำเป็นตัว ท่านพ่อจะร้อนตัวไปไยเจ้าคะ” หว่านหนิงตอกกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย “ให้แม่เฒ่าฟางพูดจบก่อนเถิด หากนางพูดเท็จ ใต้เท้าเซียวที่นั่งอยู่ตรงนี้ ย่อมลงโทษนางตามกฎหมายแน่นอน”หลินเจิ้งหยวนอ้าปากค้าง เมื่อเห็นเซียวจิ่งเหิงพยักหน้ารับ เขาจึงต้องทิ้งตัวลงนั่งด้วยความกระวนกระวายแม่เฒ่าฟางเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่การทำคลอดให้หลิ่วอวี้เหนียง ไปจนถึงการปรากฏตัวของหลินเจิ้งหยวนที่อุ้มทารกน้อยด้วยความดีใจ และการยัดเงินปิดปากก้อนโตผู้อาวุโสตระกูลหลินเบิกตากว้าง หันมามองหลินเจิ้ง
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-21
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
121314151617
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status