All Chapters of เมื่อนางร้ายมือตบยุค90 ทะลุมิติมาเป็นนางเอกแสนดียุคโบราณ: Chapter 81 - Chapter 90

169 Chapters

บทที่81 บัลลังก์มังกรเคียงหงส์

“หม่อมฉันยังไม่ได้นับเงินใส่ซองสินสอดเลยนะเพคะ...” หลินซีพยายามหาข้ออ้างด้วยความเขวยเขิน เมื่อแววตาของนักล่าจดจ้องมองมา“บัญชีของตำหนักบูรพา พรุ่งนี้ค่อยให้เจ้าทำ” เขายกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ปลดสายคาดเอวชุดมงคลของนางออกอย่างชำนาญ “แต่คืนนี้ เจ้าต้องทำหน้าที่รับผลกำไรจากข้าเสียก่อน”ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงบนกลีบปากนุ่ม บดเบียดและเรียกร้องอย่างหนักหน่วง รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความโหยหาหลอมละลายสติสัมปชัญญะของอดีตเจ๊ใหญ่จนหมดสิ้น นางหลับตาพริ้ม ตอบรับการปรนนิบัติจากมังกรหนุ่มอย่างเต็มใจแสงเทียนในห้องหอวูบไหวสะท้อนเงาของคนสองคนที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เสียงกระซิบรักและเสียงหอบหายใจดังก้องกังวาน ค่ำคืนนี้ยาวนานและแสนหวาน ราวกับต้องการชดเชยเวลาทั้งหมดที่ทั้งสองเคยต้องยืนหยัดเผชิญหน้ากับอุปสรรคเพียงลำพังสงครามการค้าในเมืองหลวงอาจจบลงแล้ว แต่ตำนานรักขององค์รัชทายาทจอมเผด็จการและพระชายานักธุรกิจมือทอง เพิ่งจะเปิดฉากการลงทุนที่หวานล้ำที่สุดในชีวิตอย่างแท้จริง!กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านดังสายน้ำที่ไม่มีวันไหลย้อนกลับ สามปีล่วงเลยไปนับตั้งแต่งานอภิเษกสมรสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในปร
last updateLast Updated : 2026-10-27
Read more

บทที่82 เคยลั่นวาจาไว้

“ปกติบ้าบออันใด ข้าไม่สน!” เทียนอี้กดเสียงต่ำ รั้งเอวนางเข้ามากระชับแน่นขึ้น “ตอนที่เป็นรัชทายาท ข้าเคยลั่นวาจาไว้แล้วว่าชาตินี้จะมีเพียงเจ้าผู้เดียว บัดนี้เป็นฮ่องเต้ ข้าก็ยังยืนยันคำเดิม ข้าไม่มีวันยอมให้สตรีหน้าไหนมาก้าวร่วงพื้นที่ของเจ้าเด็ดขาด หากพวกมันยังกล้าถวายฎีกาเรื่องนี้อีก ข้าจะสั่งริบทรัพย์พวกมันให้หมด แล้วโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของเจ้าดีหรือไม่”หลินซียิ้มกว้างกับความคลั่งรักและเผด็จการที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงของบุรุษผู้นี้ นางยกมือขึ้นคล้องลำคอเขา “หากองค์รัชทายาททรงรับสนมเข้ามาจริงๆ หม่อมฉันก็ไม่ได้เดือดร้อนอันใดหรอกเพคะ หม่อมฉันก็แค่จะหอบสมบัติในท้องพระคลัง ถอนหุ้นทั้งหมด แล้วหนีกลับไปเปิดกิจการที่เป่ยฉีเสียเลย ปล่อยให้องค์รัชทายาทบริหารแคว้นล้มละลายไปคนเดียว”คำขู่ที่แสนคุ้นเคยทำเอาฮ่องเต้หนุ่มถึงกับต้องแค่นเสียงหัวเราะ เขาก้มลงจุมพิตที่ปลายจมูกรั้นของนางอย่างหมั่นเขี้ยว “เจ้ามันนางจิ้งจอกหน้าเงิน กล้าขู่โอรสสวรรค์เช่นนี้ มีเพียงเจ้าคนเดียวในใต้หล้าจริงๆ”ทันใดนั้นเอง เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากสดใสของเด็กน้อยก็ดังขึ้นจากหน้าประตู“เสด็จพ่อ! เสด็จแม่!”ร่างป้อมๆ ของเด็กชายวัยสอง
last updateLast Updated : 2026-10-27
Read more

บทที่83 หนักแน่น

เซียวเทียนอี้กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เขาจับตัวนางให้หมุนกลับมาเผชิญหน้า สบตากับดวงตาหงส์ที่เขารักสุดหัวใจ นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าของนางออกอย่างเบามือ“ความยิ่งใหญ่ของข้า จะไม่มีความหมายเลยหากไม่มีเจ้าอยู่เคียงข้าง” เทียนอี้กระซิบเสียงพร่าแต่หนักแน่น “เจ้าคือหัวใจ คือแสงสว่าง และคือทรัพย์สมบัติที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตของข้า ข้าเซียวเทียนอี้ ขอสาบานต่อฟ้าดิน ว่าจะปกป้องดูแลเจ้า และรักเพียงเจ้า ตราบจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต”ถ้อยคำสัตย์สาบานที่หลุดออกมาจากปากของโอรสสวรรค์ ทำให้หัวใจของหลินซีเต้นระรัวและอบอุ่นจนน้ำตาแห่งความปีติรื้นขึ้นมาที่หางตา นางสวมกอดเขาตอบ แนบใบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่เปรียบเสมือนป้อมปราการที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกหล้า“หม่อมฉันก็ขอสาบานเพคะ ว่าจะใช้สมองและสองมือนี้ ช่วยพระองค์ปกครองแผ่นดินต้าเซี่ยให้มั่งคั่ง และจะอยู่เคียงข้างพระองค์ เป็นมังกรและหงส์ที่โบยบินคู่กันตลอดไป”ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประทับจุมพิตที่หน้าผากมน ก่อนจะเลื่อนลงมาครอบครองกลีบปากบางอย่างลึกซึ้งและอ่อนโยน รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ความผูกพัน และคำสัญญาแห่งนิรันดร์ หลอมรวมวิญญาณสองดวงให้กลาย
last updateLast Updated : 2026-10-27
Read more

บทที่84 จบ

“โอ๊ย!” เสิ่นเยว่ซินร้องลั่น มีดสนิมร่วงหล่นลงพื้น“เจ้าเป็นใคร บังอาจมาขัดจังหวะการนับเงินของเปิ่นกง ซ้ำยังทำตัวสกปรกมอมแมม หากลูกคิดทองคำของเปิ่นกงต้องเปื้อนคราบโคลน เจ้ามีปัญญาชดใช้หรือไม่!” หยูเจ๋อตัวน้อยยืนเท้าเอว ชี้หน้าด่าฉอดๆ ราวกับถอดแบบเจ๊ใหญ่ยุคเก้าศูนย์มาไม่มีผิดเสิ่นเยว่ซินหน้ามืดตามัว นางไม่สนสิ่งใดอีก กางกรงเล็บพุ่งเข้าไปหมายจะบีบคอเด็กชายให้ตายคามือแต่ก่อนที่ปลายนิ้วสกปรกจะได้แตะต้องแม้แต่ชายเสื้อขององค์รัชทายาท...เพียะ!!!ฝ่ามือเรียวที่อัดแน่นไปด้วยแรงโทสะ ฟาดเข้าที่ซีกหน้าของเสิ่นเยว่ซินอย่างเต็มแรงจนร่างผอมโซล้มกลิ้งกระแทกพื้นหิน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก ซีกหน้าซ้ายชาดิกจนไร้ความรู้สึก“ใครอนุญาตให้สวะเช่นเจ้า มาแตะต้องลูกชายของข้า!”สุรเสียงทรงอำนาจและเย็นเยียบดุจน้ำแข็งก้องสะท้อนไปทั่วสวน เสิ่นหลินซีในชุดฮองเฮาสีแดงสดปักลายหงส์ ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าของพญามัจจุราช แววตาที่จดจ้องมองไปยังผู้บุกรุกนั้น ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความเมตตา“เสด็จแม่!” หยูเจ๋อรีบวิ่งเข้าไปกอดเอวมารดา ซุกใบหน้าออดอ้อน “สตรีบ้าผู้นี้จะมาขโมยทองคำของลูกพ่ะย่ะค่ะ!”เสิ่นหลินซีลูบศี
last updateLast Updated : 2026-10-27
Read more

บทที่85 ท่านแม่ทัพ เลิกปีนกำแพงตำหนักข้าเสียที

"ข้าบอกแล้วว่าข้าเกลียดท่าน ไสหัวกลับไปเป็นแม่ทัพใหญ่ของท่านเสีย!""เกลียดก็ช่างปะไร ในเมื่อข้าหน้าหนาพอที่จะปีนกำแพงตำหนักร้างของเจ้าทุกคืน ขอเพียงได้นอนกอดเมีย ต่อให้ต้องปูเสื้อคลุมนอนบนพื้นไม้แข็งๆ ข้าก็ยอม!"สี่ปีก่อน ‘จ้าวซินเยว่’ ยอมสวมบทสตรีเลือดเย็น หักอก ‘เฮยหลาง’ โจรป่าที่นางมอบหัวใจให้เพียงเพื่อปกป้องเขาจากความแค้นของวงศ์ตระกูล นางยอมถูกเนรเทศไปตกระกำลำบากในตำหนักร้างชายแดนที่ผุพัง พร้อมกับอุ้มท้องสายเลือดของเขาไปเผชิญชะตากรรมเพียงลำพังสี่ปีต่อมา กงล้อโชคชะตาหมุนวน โจรป่าเดนตายในวันนั้น ผงาดขึ้นเป็น ‘เซียวเทียนอี้’ แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรแห่งแดนเหนือ เขากลับมาพร้อมไฟแค้นและอำนาจล้นมือ หวังจะมาดูจุดจบของสตรีที่เคยทอดทิ้งเขา ทว่าทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับ ‘ก้อนแป้งตัวน้อย’ ที่หน้าตาถอดแบบเขามาทุกกระเบียดนิ้ว ความแค้นที่สุมอกก็พังทลายลงไม่เป็นท่า!จากพยัคฆ์ร้ายที่ศัตรูทั่วหล้าขยาด กลายร่างเป็น ‘แม่ทัพหน้ามึน’ ผู้ไร้ยางอาย ภารกิจรบที่ว่าแน่ ยังแพ้ภารกิจ ‘ปีนกำแพงง้อเมีย’ ยามวิกาล! ต่อให้ฮูหยินจะใจแข็งตอกตะปูปิดหน้าต่าง หรือเอาไม้กวาดไล่ฟาด เขาก็พร้อมจะหน้าด้านยัดเยียดความเป็นสาม
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่86

“ปล่อยข้านะ เจ้าโจรชั่ว” นางดิ้นรนสุดแรง ทั้งเตะทั้งข่วน ทว่าเรี่ยวแรงของสตรีในห้องหอมีหรือจะสู้แรงของชายชาตรีที่ผ่านการจับดาบมานับไม่ถ้วน เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของนางไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดพวงแก้มเนียน“ดิ้นไปก็เปล่าประโยชน์ องค์หญิง” เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหู “นับแต่นี้ไป เจ้าคือของของข้า เฮยหลางแห่งหุบเขาไร้รัก”ซินเยว่เบิกตากว้าง ชื่อของเฮยหลาง หรือหมาป่าดำ เป็นที่เลื่องลือในฐานะจอมโจรผู้โหดเหี้ยมและเจ้าเล่ห์ที่สุดในแถบชายแดน ว่ากันว่าเขาปล้นชิงทุกอย่างที่ขวางหน้า ไม่เกรงกลัวกฎหมายบ้านเมือง“เจ้าต้องการอะไร เงินทองหรือ ข้าจะให้พวกเขามอบให้เจ้าจนหมด ขอเพียงเจ้าปล่อยข้าไป” นางพยายามเจรจา แม้จะรู้ว่าความหวังริบหรี่เพียงใดเฮยหลางหัวเราะเบาๆ ดวงตาคมกริบภายใต้หน้ากากหมาป่าหรี่ลง ทอดมองดวงหน้าจิ้มลิ้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาอย่างพิจารณา ก่อนจะไล่สายตาลงมายังอาภรณ์สีแดงสดที่ขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูเย้ายวนใจ“เงินทองข้ามีมากพอแล้ว” เขาตอบเสียงเรียบ “แต่ที่หุบเขาของข้า ยังขาดฮูหยินดูแลเรือนอยู่พอดี”พูดจบเขาก็ไม่รอให้นางได้ประท้วง ชายหนุ่มรวบร่างบางอุ้
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่87

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงลงดอนอย่างแน่นหนา ซินเยว่สะดุ้งสุดตัว ท่าทีเย่อหยิ่งเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา นางรีบหันไปทุบประตูไม้เนื้อแข็งอย่างบ้าคลั่ง“เปิดประตู เปิดเดี๋ยวนี้ ปล่อยข้าออกไป”ไม่มีเสียงตอบรับจากภายนอก มีเพียงเสียงลมพัดอื้ออึง หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ความหวาดกลัวที่พยายามสะกดกลั้นไว้ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก น้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วรินไหลลงมาอีกครั้ง นางกอดเข่าตัวเองแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเงียบงันในความมืดเมื่อเวลาผ่านไปจนอารมณ์เริ่มสงบลง ซินเยว่จึงค่อยๆ ลุกขึ้นสำรวจที่คุมขังของตน ภายในเรือนไม้ไม่ได้มืดมิดเสียทีเดียว มีแสงจากตะเกียงน้ำมันดวงเล็กๆ วางอยู่บนโต๊ะกลางห้อง แสงสลัวๆ บ่งบอกว่าที่นี่ไม่ใช่คุกใต้ดินสกปรกอย่างที่คิด มันเป็นห้องพักที่ค่อนข้างกว้างขวาง มีเตียงไม้ปูด้วยฟูกหนานุ่ม มีมุมสำหรับชำระล้างร่างกาย และมีเตาผิงเล็กๆ ที่เพิ่งจุดไฟให้ความอบอุ่นของใช้ทุกอย่างสะอาดสะอ้าน ราวกับถูกเตรียมไว้ล่วงหน้าเพื่อรอรับแขกคนสำคัญช่างน่าขันนัก โจรป่าจับตัวองค์หญิงมาเรียกค่าไถ่ หรือจับมาเป็นฮูหยินอย่างที่ปากว่าจริงๆ นางส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เดินไปสำรวจหน้าต
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่88

เขาจ้องมองนางอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะยอมปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดแจงเสื้อผ้าของตนเองให้เข้าที่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นหญิงสาวรีบกระถดตัวหนีไปจนชิดหัวเตียง กอดเข่าตัวเองแน่น สายตายังคงจ้องมองเขาอย่างไม่วางตาเฮยหลางเดินไปที่โต๊ะไม้ เขาหยิบเสื้อคลุมขนสัตว์ผืนหนาที่วางพาดอยู่บนเก้าอี้ขึ้นมา ก่อนจะโยนมันไปคลุมทับร่างที่สั่นเทาของนาง“อากาศบนเขานี้หนาวเย็นนัก ใส่เสื้อคลุมซะ เดี๋ยวจะจับไข้ตายไปเสียก่อน” น้ำเสียงของเขากลับมาเรียบเฉยและเย็นชาดุจเดิม “คืนนี้ข้าหมดอารมณ์แล้ว ร่างกายผอมแห้งราวกับกิ่งไม้แห้งของเจ้า ไม่ทำให้ข้าเกิดอารมณ์พิศวาสได้หรอก”พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินไปที่ประตู ซินเยว่มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความสับสนงุนงง ในหัวเต็มไปด้วยคำถามมากมาย โจรป่าที่จับตัวผู้หญิงมาถึงเตียงแล้ว แต่กลับปล่อยไปง่ายๆ เพียงเพราะหมดอารมณ์หรือ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน“เดี๋ยว” นางเผลอส่งเสียงเรียกออกไปชายหนุ่มหยุดชะงักที่หน้าประตู แต่ไม่ได้หันกลับมามอง“เจ้า... เจ้าจับข้ามาทำไมกันแน่”เฮยหลางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อยู่ที่นี่ หุบปากให้สนิท และอย่าคิ
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่89

เมื่อดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ความมืดมิดเข้าปกคลุมหุบเขา บรรยากาศรอบนอกเริ่มเย็นยะเยือก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคุ้นหูดังขึ้นที่หน้าประตู ก่อนที่บานประตูจะถูกเตะเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่นเฮยหลางก้าวเข้ามาในห้อง รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศในห้องดูคับแคบไปถนัดตา เขายังคงสวมหน้ากากหมาป่าครึ่งหน้า แต่ดวงตาที่วาวโรจน์อยู่เบื้องหลังนั้นดุดันราวกับสัตว์ป่าที่กำลังกราดเกรี้ยว ในมือของเขาถือชามข้าวและตะเกียบมาด้วยชายหนุ่มก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวนางที่นั่งอยู่บนเตียง ซินเยว่ตกใจจนต้องกระถดตัวหนีไปชิดมุมผนัง“ได้ยินว่าเจ้าเล่นแง่ ไม่ยอมกินข้าวกินน้ำ” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงแววคุกคามจนน่าขนลุก“ข้าบอกลูกน้องเจ้าไปแล้ว ว่าข้าไม่กินอาหารของพวกโจรชั่ว” นางเชิดหน้าตอบ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น แม้ในใจจะหวาดกลัวท่าทีคุกคามของเขามากเพียงใดก็ตามเฮยหลางแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน เขาวางชามข้าวลงบนโต๊ะข้างเตียงกระแทกเสียงดัง ก่อนจะโน้มตัวลงมาใช้สองแขนกักขังร่างบางไว้ตรงกลาง ซินเยว่เบิกตากว้าง กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกับความดุดันลอยปะทะจมูกจนนางแทบหายใจไม่ออก“คิดว่าเอาความต
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more

บทที่89

ยามซื่อ (09.00-10.59 น.) อาฉือมาเคาะประตูเรือนไม้ตามที่เจ้านายของตนลั่นวาจาไว้จริงๆ วันนี้เขายกถาดอาหารที่หน้าตาดูดีกว่าเมื่อวานมาให้ ซินเยว่ไม่ได้แผลงฤทธิ์ปัดถาดทิ้งอีก นางนั่งกินข้าวอย่างเงียบๆ จนหมดชาม ท่าทีว่าง่ายนี้ทำเอาอาฉือถึงกับลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก“นายท่านสั่งให้ข้าพาท่านออกไปเดินเล่นยืดเส้นยืดสาย ฮูหยิน เชิญด้านนอกเถิดขอรับ”ซินเยว่เดินตามหลังลูกสมุนโจรป่าออกไปสูดอากาศภายนอกเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ถูกจับตัวมา แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบผิวให้ความอบอุ่นไล่ความหนาวเหน็บ นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ค่ายอย่างระแวดระวังหุบเขาไร้รักแห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ในปราการธรรมชาติอย่างแท้จริง ด้านหน้าเป็นหุบเหวแคบที่มีทางเข้าออกเพียงทางเดียวและมีการวางกำลังเวรยามอย่างแน่นหนา ทว่าเมื่อนางทอดสายตาไปทางด้านหลังค่าย มันคือแนวป่าทึบที่ทอดยาวขึ้นไปบนภูเขาสูงชัน แม้จะดูรกชัฏและอันตราย แต่เวรยามฝั่งนั้นกลับหละหลวมกว่าด้านหน้ามากนัก คงเพราะพวกมันชะล่าใจคิดว่าไม่มีใครบ้าพอจะฝ่าป่าดิบชื้นในยามวิกาลหญิงสาวแสร้งทำเป็นเดินชมกอไผ่และดอกหญ้า ซักถามอาฉือเรื่องสัพเพเหระด้วยน้ำเสียงใสซื่อ เพื่อลดความระแวดระวังของอี
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
PREV
1
...
7891011
...
17
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status