หว่านหนิงจำเขาไม่ได้ นางไม่รู้ว่าชายผู้นี้คือใคร แต่นางจดจำความช่วยเหลือที่ตรงไปตรงมานี้ไว้ การไม่พูดมาก ไม่สั่งสอน และลงมือทำทันที ทำให้นางรู้สึกขอบคุณนางค้อมศีรษะให้เขาเล็กน้อย เซียวจิ่งเหิงรับการคารวะนั้นด้วยสายตาสงบนิ่ง ก่อนจะเบือนหน้ากลับไปทางถนนหว่านหนิงหันกลับมาหาเยว่โหรว “ทางสะดวกแล้ว รบกวนเจ้านำทางด้วย”เยว่โหรวกัดริมฝีปากล่าง ต้องจำใจขยับหลีกทางให้รถม้าซอมซ่อและพี่สาวเดินผ่านประตูใหญ่เข้าไป ชาวบ้านที่มุงดูเริ่มเปลี่ยนหัวข้อซุบซิบมาเป็นเรื่องข้ออ้างของบุตรสาวบุญธรรมที่ฟังไม่ขึ้นเมื่อเข้ามาในจวน หว่านหนิงไม่รอให้เยว่โหรวพาไปที่ห้องโถงรับรอง นางหมุนตัวเดินตรงไปยังเส้นทางที่คุ้นเคย ชิงเถาและบ่าวขนหีบสมบัติตามหลังไปติดๆทางเดินปูด้วยหินแกรนิต สองข้างทางปลูกต้นไผ่ร่มรื่น ทุกตารางนิ้วในจวนนี้ยังเหมือนเดิมเรือนชิงเหอเรือนหลังใหญ่ที่สร้างจากเงินสินเดิมของเซี่ยอวิ๋น และเป็นที่พักของหว่านหนิงมาตั้งแต่เด็ก นางเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูเรือน ต้นอู๋ถงที่เคยมองเห็นจากหน้าต่างยังคงตั้งตระหง่าน แต่ป้ายไม้เหนือประตูถูกเปลี่ยนไปแล้วชื่อ ‘ชิงเหอ’ หายไป แทนที่ด้วยป้ายชื่อใหม่หว่านหนิงหรี่ตาล
Last Updated : 2026-11-20 Read more