All Chapters of เมื่อนางร้ายมือตบยุค90 ทะลุมิติมาเป็นนางเอกแสนดียุคโบราณ: Chapter 151 - Chapter 160

169 Chapters

บทที่ 150

หว่านหนิงจำเขาไม่ได้ นางไม่รู้ว่าชายผู้นี้คือใคร แต่นางจดจำความช่วยเหลือที่ตรงไปตรงมานี้ไว้ การไม่พูดมาก ไม่สั่งสอน และลงมือทำทันที ทำให้นางรู้สึกขอบคุณนางค้อมศีรษะให้เขาเล็กน้อย เซียวจิ่งเหิงรับการคารวะนั้นด้วยสายตาสงบนิ่ง ก่อนจะเบือนหน้ากลับไปทางถนนหว่านหนิงหันกลับมาหาเยว่โหรว “ทางสะดวกแล้ว รบกวนเจ้านำทางด้วย”เยว่โหรวกัดริมฝีปากล่าง ต้องจำใจขยับหลีกทางให้รถม้าซอมซ่อและพี่สาวเดินผ่านประตูใหญ่เข้าไป ชาวบ้านที่มุงดูเริ่มเปลี่ยนหัวข้อซุบซิบมาเป็นเรื่องข้ออ้างของบุตรสาวบุญธรรมที่ฟังไม่ขึ้นเมื่อเข้ามาในจวน หว่านหนิงไม่รอให้เยว่โหรวพาไปที่ห้องโถงรับรอง นางหมุนตัวเดินตรงไปยังเส้นทางที่คุ้นเคย ชิงเถาและบ่าวขนหีบสมบัติตามหลังไปติดๆทางเดินปูด้วยหินแกรนิต สองข้างทางปลูกต้นไผ่ร่มรื่น ทุกตารางนิ้วในจวนนี้ยังเหมือนเดิมเรือนชิงเหอเรือนหลังใหญ่ที่สร้างจากเงินสินเดิมของเซี่ยอวิ๋น และเป็นที่พักของหว่านหนิงมาตั้งแต่เด็ก นางเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูเรือน ต้นอู๋ถงที่เคยมองเห็นจากหน้าต่างยังคงตั้งตระหง่าน แต่ป้ายไม้เหนือประตูถูกเปลี่ยนไปแล้วชื่อ ‘ชิงเหอ’ หายไป แทนที่ด้วยป้ายชื่อใหม่หว่านหนิงหรี่ตาล
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

บทที่ 151

“ข้าเพียงต้องการความชัดเจน เพื่อจะได้อธิบายกับตระกูลเซี่ยได้ถูกต้องเจ้าค่ะ” หว่านหนิงประสานมือค้อมศีรษะ ท่าทีนบนอบแต่คำพูดไม่มีทางถอยให้หลินเจิ้งหยวนรู้ดีว่าไม่อาจเขียนเอกสารนั้นได้ เขาหันไปตวาดใส่บุตรสาวคนรอง “เยว่โหรว สั่งคนของเจ้าให้ย้ายของออกไปให้หมดภายในวันนี้ คืนเรือนนี้ให้พี่สาวเจ้าไป”“แต่ท่านพ่อเจ้าคะ”“ทำตามที่ข้าสั่ง” เขาตัดบท ก่อนจะหันมาตำหนิหว่านหนิง “ส่วนเจ้า กลับมาก็ทำบ้านวุ่นวาย ไม่มีกิริยาของคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินแม้แต่น้อย ไปรอที่ห้องโถง จนกว่าของจะย้ายเสร็จ”หลินเจิ้งหยวนสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป หลิ่วอวี้เหนียงรีบก้าวตามไปปลอบโยน ส่วนเยว่โหรวยืนกำมือแน่น มองหว่านหนิงด้วยสายตาที่ซ่อนความไม่พอใจไว้ไม่มิด ก่อนจะกระแทกเท้าเดินเข้าไปสั่งสาวใช้ในเรือนหว่านหนิงรับคำตำหนิอย่างสงบ นางยืนรอจนเยว่โหรวเดินออกมาพร้อมสาวใช้ที่หอบหิ้วข้าวของ นางยื่นมือออกไปตรงหน้า“กุญแจเรือน”เยว่โหรวกัดริมฝีปาก ปลดพวงกุญแจออกจากเอว วางกระแทกลงบนมือของหว่านหนิง แล้วรีบเดินหนีไปชิงเถามองตามแผ่นหลังของคนเหล่านั้น ก่อนจะหันมามองนายตน หว่านหนิงกำพวงกุญแจในมือแน่น สาวใช้เริ่มเข้าใจแล้วว่า คุณหนูใหญ่ไม่
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

บทที่152

นางตั้งใจจะเบี่ยงเบนประเด็นเพื่อไม่ให้สาวความยืดไปมากกว่านี้ ยังไม่ทันที่หว่านหนิงจะโต้ตอบ เสียงฝีเท้าของบ่าวรับใช้ก็ดังขึ้นหน้าประตู“นายท่านขอรับ” บ่าวเฝ้าประตูวิ่งหน้างามารายงาน “ใต้เท้าเซียวแห่งศาลต้าหลี่ขอเข้าพบขอรับ”หลินเจิ้งหยวนขมวดคิ้ว “ใต้เท้าเซียว ยามนี้เขามีธุระอันใด รีบเชิญเข้ามา”ครู่ต่อมา เซียวจิ่งเหิงก้าวเข้ามาในห้องโถง ชุดขุนนางสีเข้มทำให้ร่างสูงสง่าดูน่าเกรงขาม เขากวาดสายตามองผู้คนในห้องด้วยความสงบนิ่ง ก่อนจะหยุดสายตาที่หว่านหนิง“รบกวนเวลาอาหารของพวกท่านแล้ว” เซียวจิ่งเหิงกล่าว “ข้าเพียงนำของมาคืน”เขาหยิบถุงเงินใบเล็กที่ทำจากผ้าฝ้ายเนื้อหยาบออกมาจากแขนเสื้อ “สาวใช้ของคุณหนูใหญ่ทำตกไว้ที่หน้าประตูจวนตอนบ่าย ข้าเก็บได้จึงแวะนำมาให้”ชิงเถาที่ยืนอยู่ด้านหลังหว่านหนิงหน้าเสีย รีบคลำหาถุงเงินที่เอวตนเอง นางมัวแต่ไม่พอใจบ่าวเฝ้าประตูจนทำถุงเงินตกไว้จริงๆ“ขอบคุณใต้เท้าเซียว” หว่านหนิงลุกขึ้นยืน เดินไปรับถุงเงินมาจากมือเขาแทนที่จะเก็บเข้าอกเสื้อทันที หว่านหนิงกลับเปิดปากถุง เทเหรียญทองแดงลงบนฝ่ามือแล้วเริ่มนับต่อหน้าเขาหลินเจิ้งหยวนเห็นดังนั้นก็เบิกตากว้าง รีบเอ่ยตำหนิ
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

บทที่153

“นี่ไม่ใช่ลายมือของข้าเจ้าค่ะ” หว่านหนิงชี้ให้ดูรอยตวัดหางพู่กัน “ข้าเขียนตัวอักษร ‘หลิน’ หางตวัดขึ้นเล็กน้อย แต่คนเขียนจดหมายฉบับนี้จงใจลากหางตรง และตลอดสองปี ข้าส่งจดหมายถึงท่านยายเพียงสามฉบับในช่วงแรก เมื่อไม่มีผู้ใดตอบกลับ ข้าจึงคิดว่าท่านยายโกรธที่ข้าย้ายไปอยู่ชนบท จึงไม่ได้ส่งมาอีก”เซี่ยเหล่าฮูหยินหน้าตึง “ยายให้คนส่งจดหมายและเงินไปให้เจ้าทุกเดือน พร้อมกับผ้าตัดชุดและเครื่องประดับ คนของจวนหลินแจ้งว่าเจ้าตั้งใจถือศีลไว้ทุกข์ให้มารดา ไม่ประสงค์พบผู้ใด และขอร้องไม่ให้ยายไปหาเพราะกลัวจะผิดคำสาบาน”“ข้าไม่เคยกล่าวเช่นนั้นเจ้าค่ะ” หว่านหนิงตอบชัดเจน “เงินที่ข้าได้รับ มีเพียงน้อยนิด อาหารก็เป็นข้าวสารหยาบ ไม่เคยมีผ้าหรือเครื่องประดับใดๆ ตกถึงมือข้า”เซี่ยเฉิงอันทุบโต๊ะดังปัง “หลินเจิ้งหยวนกล้าหลอกลวงพวกเราถึงเพียงนี้ ลุงเดินทางไปค้าขายต่างเมืองเกือบสองปี เพิ่งกลับมาได้ไม่นาน จึงไม่ได้ไปตรวจสอบด้วยตนเอง เชื่อเพียงจดหมายปั้นน้ำเป็นตัวพวกนี้ เป็นความผิดของลุงเองที่สะเพร่า”“ไม่ใช่ความผิดของท่านลุงเจ้าค่ะ” หว่านหนิงส่ายหน้า “พวกเขาเตรียมการมาอย่างดี ตั้งใจตัดขาดข้าจากตระกูลเซี่ย เพื่อยึดค
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

บทที่ 154

เซียวจิ่งเหิงพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นบางเบาจนแทบมองไม่เห็นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารดำเนินไปอย่างสงบ จนกระทั่งบ่าวรับใช้หน้าประตูวิ่งเข้ามารายงาน“นายท่านขอรับ นายท่านหลินแห่งจวนหลินมาขอพบขอรับ”เซี่ยเฉิงอันแค่นเสียงหัวเราะ “มาไวกว่าที่คิด”หลินเจิ้งหยวนก้าวเข้ามาในห้องโถงด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เมื่อเห็นเซียวจิ่งเหิงนั่งอยู่ร่วมโต๊ะ เขาก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าประสานมือคารวะ“ใต้เท้าเซียว ไม่คิดว่าจะพบท่านที่นี่”“ข้าเพียงนำเอกสารมาส่งให้ท่านเซี่ย ไม่รบกวนเวลาครอบครัวของพวกท่านแล้ว ข้าขอตัว” เซียวจิ่งเหิงลุกขึ้นยืน ประสานมือตอบคารวะทุกคน ก่อนจะเดินออกจากห้องโถงไปเมื่อคล้อยหลังขุนนางหนุ่ม หลินเจิ้งหยวนก็หันมาเผชิญหน้ากับหว่านหนิงทันที“หว่านหนิง!” เขาตวาดเสียงกร้าว “เจ้าทำบ้าอะไรลงไป รู้หรือไม่ว่าจดหมายของท่านลุงเจ้า ทำให้สกุลหวังถอนหมั้นทันที เจ้าทำให้ข้าเสียคำพูดต่อผู้อื่น เสื่อมเสียหน้าตาไปหมดแล้ว!”หว่านหนิงวางตะเกียบลงอย่างใจเย็น นางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับบิดา“ท่านพ่อตกลงเรื่องแต่งงานโดยที่ข้ายังไม่เคย
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

บทที่155

จวนของรองเสนาบดีกรมคลังจัดงานชมดอกไม้ในช่วงสายของวัน เหล่าฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลขุนนางมารวมตัวกันที่ศาลาใหญ่ริมสระบัว เสียงพูดคุยทักทายดังแว่วมาเป็นระยะเซี่ยเหล่าฮูหยินพาหลินหว่านหนิงมาร่วมงานในฐานะหลานสาวตระกูลเซี่ย หว่านหนิงสวมชุดกระโปรงสีฟ้าหม่นปักลายดอกไม้เล็กๆ ที่ชายกระโปรง เครื่องหน้าหมดจดไม่ได้แต่งแต้มสีสันมากนัก นางเดินประคองท่านยายเข้ามาในงานด้วยท่วงท่าสงบเสงี่ยม ไม่ได้แสดงความประหม่าแม้จะห่างหายจากวงสังคมเมืองหลวงไปถึงสองปีอีกด้านหนึ่งของศาลา หลินเยว่โหรวอยู่ในวงล้อมของคุณหนูตระกูลอื่น นางสวมชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนที่หลิ่วอวี้เหนียงเตรียมไว้ให้ ท่าทีอ่อนหวานและรอยยิ้มพิมพ์ใจทำให้นางเป็นที่ชื่นชมของเหล่าฮูหยินผู้ใหญ่มาตลอดช่วงเวลาที่หว่านหนิงไม่อยู่เมื่อเห็นหว่านหนิงเดินเข้ามา เยว่โหรวรีบก้าวออกมารับหน้า นางยกมือขึ้นทำท่าจะจับแขนเสื้อพี่สาว จังหวะนั้นแขนเสื้อผ้าไหมร่นลง เผยให้เห็นกำไลหยกสีเขียวมรกตบนข้อมือขาวกระจ่างอย่างจงใจ“พี่ใหญ่ ท่านยาย เชิญนั่งทางนี้เจ้าค่ะ” เยว่โหรวเอ่ยเสียงใสฮูหยินท่านหนึ่งที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เอ่ยทักขึ้นตามที่เยว่โหรวคาดหวัง “กำไลหยกวงนั้นงดงามนัก เนื้
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

บทที่156

รถม้าของตระกูลเซี่ยจอดเทียบหน้าจวนหลินในยามบ่ายคล้อย หลินหว่านหนิงก้าวลงจากรถพร้อมท่านลุงเซี่ยเฉิงอันที่เดินทางมาด้วยเพื่อเป็นพยานเรื่องทรัพย์สิน เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ หลินเจิ้งหยวนยืนรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าของเขาถมึงทึง บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความกดดัน หลินเยว่โหรวยืนใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาอยู่ข้างหลิ่วอวี้เหนียงที่คอยลูบหลังปลอบโยน“หลินหว่านหนิง ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้” หลินเจิ้งหยวนออกคำสั่งทันทีที่นางก้าวพ้นธรณีประตู “เจ้าทำให้น้องอับอายต่อหน้าผู้คนมากมายในงานเลี้ยง วันนี้หากเจ้าไม่ขอโทษ ก็อย่าหวังว่าเรื่องนี้จะจบลงง่ายๆ”หว่านหนิงไม่สะดุ้งสะเทือน นางไม่ได้โวยวายแก้ตัว หรือแสดงท่าทีตื่นตระหนกเหมือนในอดีต หญิงสาวเพียงล้วงสมุดบัญชีปกสีน้ำเงินเข้มออกมาจากแขนเสื้อ วางลงบนโต๊ะไม้กึ่งกลางห้องโถง“ก่อนที่ข้าจะขอโทษผู้ใด รบกวนท่านพ่อตรวจดูบัญชีเล่มนี้ก่อน”นางเปิดหน้าบัญชีที่คั่นไว้ เลื่อนไปตรงหน้าเขา “นี่คือรายการเครื่องประดับในสินเดิมของท่านแม่ ข้าอยากให้ท่านพ่อดูด้วยตาตนเอง ว่าท่านเคยมอบของของท่านแม่ให้เยว่โหรวไปอีกกี่ชิ้น”หลินเจิ้งหยวนหน้าตึง เขาเพิ่งสังเกตเห็นเซี่ยเฉิงอันที่ยืนเอามื
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

บทที่157

โรงรับจำนำตระกูลเฉินตั้งอยู่สุดถนนสายการค้าซึ่งมีผู้คนพลุกพล่าน หลินหว่านหนิงก้าวเข้าไปด้านในพร้อมหลงจู๊ผู้ดูแลทรัพย์สินของตระกูลเซี่ย เถ้าแก่โรงรับจำนำเห็นตราประจำตระกูลเซี่ยก็รีบออกมาต้อนรับด้วยตนเอง เมื่อหลงจู๊แจ้งความประสงค์และบอกรูปพรรณสัณฐานของเครื่องประดับ เถ้าแก่จึงสั่งให้คนงานนำของออกมาให้ตรวจสอบปิ่นทองฝังทับทิม สร้อยไข่มุก และแหวนหยก ถูกวางเรียงบนโต๊ะไม้“ของทั้งสามชิ้นนี้ สาวใช้ชื่อชุนเถาเป็นผู้นำมาจำนำเมื่อเดือนก่อนขอรับ” เถ้าแก่พลิกสมุดบันทึกและยืนยันชื่อผู้มาทำรายการ “นางลงนามและประทับลายนิ้วมือไว้ชัดเจน”หลงจู๊ตระกูลเซี่ยหยิบเครื่องประดับขึ้นมาตรวจสอบทีละชิ้น ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้หว่านหนิง “เป็นของในรายการสินเดิมไม่ผิดแน่ คุณหนูใหญ่ จะให้ข้าจ่ายเงินไถ่ถอนเลยหรือไม่ขอรับ ข้าเตรียมตั๋วเงินมาพร้อมแล้ว”“ไม่ต้อง” หว่านหนิงตอบเสียงเรียบ นางไม่ได้ยื่นมือไปแตะต้องเครื่องประดับเหล่านั้น “ผู้ใดเป็นคนนำมาจำนำ ผู้นั้นต้องรับผิดชอบนำเงินมาซื้อกลับไป ข้ามาที่นี่เพียงเพื่อยืนยันว่าของอยู่ที่ใด และต้องการคัดลอกตั๋วจำนำกลับไปเป็นหลักฐานเท่านั้น”เถ้าแก่โรงรับจำนำไม่ขัดข้อง รีบจัดการค
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

บทที่158

แสงแดดยามสายทาบทับลงบนพื้นหินภายในจวนตระกูลหลิน หว่านหนิงนั่งทบทวนสมุดบัญชีเก่าของมารดาที่วางอยู่ตรงหน้า รายชื่อยาจากร้านถงซินยังคงสะดุดตา นางรู้เพียงว่ามารดาเสียชีวิตอย่างกะทันหันในช่วงนางกำลังวัยเยาว์ และความตายนั้นไม่ได้เกิดขึ้นจากอาการเจ็บป่วยตามธรรมชาติ แต่เป็นผลจากแผนการชั่วร้ายของหลิ่วอวี้เหนียงและบิดาทว่าหลักฐานในมือยังมีเพียงรายชื่อร้านยาและตัวเลขการจ่ายเงิน ยังไม่มีสิ่งใดเชื่อมโยงไปถึงตัวยาหรือวิธีการลงมือได้อย่างชัดเจนเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ชิงเถากับสาวใช้จะยกอ่างน้ำเข้ามาให้ นางล้างหน้าล้างตาแล้วเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีเรียบเตรียมออกไปข้างนอก ในเมื่อเอกสารในจวนให้คำตอบได้ไม่หมด นางก็ต้องออกไปสืบหาความจริงด้วยตนเองยามเฉิน หว่านหนิงนั่งรถม้ามาหยุดอยู่หน้าตรอกแคบๆ ท้ายตลาด ที่ตั้งของร้านยาถงซิน บรรยากาศรอบด้านเงียบเหงาต่างจากถนนสายการค้า ร้านรวงแถบนี้ค่อนข้างทรุดโทรม ป้ายชื่อร้านทำจากไม้เก่าจนสีลอกหลุด เหลือเพียงตัวอักษรสีดำจางๆนางก้าวลงจากรถม้า เดินนำชิงเถาเข้าไปด้านใน กลิ่นสมุนไพรแห้งและกลิ่นอับชื้นลอยปะทะจมูก ชายชราคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่ากำลังนั่งจัดเที
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

บทที่159

กลับจากร้านยาถงซิน หว่านหนิงไม่ได้เร่งร้อนตีฆ้องร้องป่าว นางจำคำพูดของเซียวจิ่งเหิงได้ขึ้นใจ การแยกแยะความสงสัยออกจากสิ่งที่พิสูจน์ได้คือเรื่องสำคัญ ระหว่างที่รอให้คนของท่านลุงเซี่ยเฉิงอันสืบหาตัวหญิงรับใช้หน้าแปลกผู้นั้น นางเลือกที่จะจัดการหน้าบ้านของตนเองให้สะอาดเสียก่อนแสงตะวันยามบ่ายคล้อยสาดส่องเข้ามาในเรือนชิงเหอ หว่านหนิงนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้ มือหนึ่งถือถ้วยชาอุ่น อีกมือพลิกสมุดบัญชีรายชื่อบ่าวไพร่ประจำเรือน“ชิงเถา” นางเอ่ยทำลายความเงียบ “ตามบันทึกบัญชีสินเดิมของท่านแม่ เรือนชิงเหอมีบ่าวรับใช้กี่คน”ชิงเถาที่กำลังขัดเช็ดแจกันอยู่มุมห้องเงยหน้าขึ้นตอบทันที “หากนับตามรายชื่อ มีสาวใช้รุ่นใหญ่สองคน สาวใช้รุ่นเล็กสี่คน และบ่าวทำความสะอาดปัดกวาดอีกสี่คน รวมเป็นสิบคนเจ้าค่ะ”หว่านหนิงกวาดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ลานกว้างหน้าเรือนมีเพียงบ่าวหญิงสูงวัยสองคนกำลังกวาดใบไม้แห้งอย่างเชื่องช้า “แล้วอีกแปดคนหายไปที่ใด”ชิงเถาเม้มปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัด “บ่าวไปสืบดูแล้วเจ้าค่ะ พวกนางล้วนไปขลุกอยู่ที่เรือนของคุณหนูรอง คอยปรนนิบัติพัดวี จัดเตรียมเสื้อผ้าและอาหารให้ทางนั้นทั้งหมด”
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more
PREV
1
...
121314151617
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status