All Chapters of เมื่อนางร้ายมือตบยุค90 ทะลุมิติมาเป็นนางเอกแสนดียุคโบราณ: Chapter 141 - Chapter 150

169 Chapters

บทที่140

นางมองตามแผ่นหลังของบุรุษทั้งสองที่เดินเคียงคู่กันออกจากศาลาไป เซียวเทียนอี้ยังคงหันกลับมาโบกมือให้นางเป็นระยะจนกระทั่งลับสายตาไปตรงหัวมุมทางเดิน หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หินอ่อนอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าของนางไม่ได้จางหายไปเลยแม้แต่น้อยแม้จะมีกุนซือจอมจับผิดมาคอยขัดจังหวะ และแม้ว่าภาระหน้าที่ของแม่ทัพใหญ่จะหนักหนาเพียงใด แต่นางกลับรู้สึกว่าชีวิตในจวนแม่ทัพแห่งนี้ ไม่ได้เป็นกรงขังอย่างที่นางเคยกังวล มันคือบ้าน บ้านที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และเสียงหัวเราะความสงบสุขที่พวกเขาต่อสู้แย่งชิงมาด้วยความยากลำบาก บัดนี้ได้ผลิบานอย่างงดงามแล้ว และนางก็พร้อมที่จะจับมือบุรุษผู้นี้ เผชิญหน้ากับทุกฤดูกาลที่กำลังจะมาเยือน ไม่ว่าจะเป็นพายุฝนหรือแสงแดดอันอบอุ่น ขอเพียงมีเขาอยู่เคียงข้าง โลกทั้งใบของนางก็สว่างไสวเพียงพอแล้วม้าสีนิลควบตะบึงฝ่าฝุ่นดินตลบอบอวล นำขบวนทหารผู้ติดตามเข้าสู่ค่ายทหารทิศทักษิณอย่างองอาจ ทันทีที่เซียวเทียนอี้ก้าวลงจากหลังม้า กลิ่นอายความอบอุ่นและท่าทีหยอกล้อที่เคยมีเมื่ออยู่กับภรรยาก็มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงรังสีความกดดันและแววตาดุดันของพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำคอศัตร
last updateLast Updated : 2026-11-18
Read more

บทที่141

ณ จวนแม่ทัพทิศทักษิณบรรยากาศยามบ่ายแก่ๆ ในจวนเงียบสงบและร่มรื่น จ้าวซินเยว่นั่งตรวจดูสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายของจวนอยู่ที่ศาลาริมน้ำ แม้นางจะเคยเป็นถึงองค์หญิง แต่การเรียนรู้เรื่องการจัดการดูแลจวนก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นนัก นางใช้ความละเอียดรอบคอบจัดสรรปันส่วนเงินทองและเสบียงอาหารสำหรับบ่าวไพร่ได้อย่างลงตัว“ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้วขอรับ”เสียงใสแจ๋วของเสี่ยวหยางดังขึ้นล่วงหน้ามาก่อนตัว เด็กน้อยในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนวิ่งเตาะแตะเข้ามาในศาลา บนแก้มยุ้ยมีรอยน้ำหมึกสีดำเปื้อนเป็นทางยาว ท่าทางซุกซนไม่เบาซินเยว่วางพู่กันลง ยิ้มกว้างรับลูกชายเข้าสู่อ้อมกอด นางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบหมึกบนแก้มให้เด็กน้อยอย่างเบามือ “ไปเรียนเขียนอักษรกับท่านอาจารย์มา ไฉนถึงได้เอาหมึกมาทาหน้าเล่นเช่นนี้เล่า เสี่ยวหยาง”“ข้าไม่ได้ทาเล่นนะขอรับ ข้าตั้งใจเขียนอักษรคำว่า ‘จงรักภักดี’ ตามที่ท่านอาจารย์สอนต่างหาก แต่พู่กันมันใหญ่เกินไป หมึกเลยกระเด็นใส่หน้าข้า” เด็กน้อยอธิบายเจื้อยแจ้ว แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “ท่านอาจารย์ชมข้าด้วยนะขอรับ ว่าข้าหัวไวเหมือนท่านพ่อเลย”คำว่า ‘เหมือนท่านพ่อ’ ทำให้ซินเยว่หัวเราะเบาๆ นาง
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more

บทที่142

ทว่าความสุขในครอบครัวกลับถูกขัดจังหวะอีกครั้ง เมื่อไป๋เจ๋อเดินหน้าง้ำหน้างอเข้ามาในห้องอาหาร ในมือของเขากอดม้วนเอกสารปึกใหญ่มาด้วย“ข้าขออภัยที่มารบกวนเวลาอาหารค่ำอันแสนหวานชื่นของพวกท่าน” ไป๋เจ๋อประชดประชัน วางปึกเอกสารลงบนโต๊ะว่างข้างๆ “แต่ท่านแม่ทัพ เอกสารรายนามการปูนบำเหน็จทหารที่รบชนะเผ่าอนารยชน ฝ่าบาททรงเร่งรัดให้ส่งคืนภายในพรุ่งนี้เช้า ข้าตรวจสอบเสร็จแล้ว เหลือแค่ให้ท่านลงนามและประทับตราเท่านั้น”เซียวเทียนอี้ชะงักตะเกียบ เขาถอนหายใจยาวอย่างขัดใจ “นี่เจ้าจงใจตามมาขัดขวางการกินข้าวของข้าใช่หรือไม่ ไป๋เจ๋อ จวนของข้ากับค่ายทหารมันห่างกันเป็นสิบลี้ เจ้ายอมขี่ม้ามาถึงนี่เพียงเพื่อให้ข้าเซ็นเอกสารแค่นี้เนี่ยนะ”“ก็ใครใช้ให้ท่านชิ่งหนีกลับบ้านก่อนเวลาเล่า ข้าก็ต้องถ่อมาตามงานสิ” กุนซือหนุ่มยักไหล่ ไม่สะทกสะท้าน “เซ็นเสียให้เรียบร้อย ข้าจะได้รีบกลับไปนอนค่าย ขัดจังหวะคนคลั่งรักนานๆ ประเดี๋ยวข้าจะอายุสั้นเอาได้”ซินเยว่มองบุรุษทั้งสองต่อปากต่อคำกันแล้วก็อดขำไม่ได้ นางรินน้ำชาส่งให้ไป๋เจ๋อ “ท่านกุนซือเดินทางมาเหนื่อยๆ นั่งร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันก่อนเถิด ประเดี๋ยวข้าจะให้คนเตรียมห้องพักไว้
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more

บทที่143

ผู้เฒ่าอวิ๋น หรือ ‘อวิ๋นเจี้ยน’ คือบุรุษวัยกลางคนที่เซียวเทียนอี้และลูกน้องบุกเข้าไปช่วยเหลือออกมาจากคุกใต้ดินลับของหลินกวนป๋อเมื่อหลายวันก่อน ชายผู้นี้ถูกจองจำทรมานมานานนับสิบแปดปี ร่างกายผ่ายผอมและเต็มไปด้วยบาดแผล ทว่ากลับมีวรยุทธ์ล้ำเลิศและกลิ่นอายความน่าเกรงขามที่ไม่ธรรมดา หลังจากได้รับการช่วยเหลือและพามารักษาตัวที่เรือนรับรองของจวนแม่ทัพ ซินเยว่ก็ขันอาสาเป็นผู้ดูแลต้มยาให้เขาทุกวันด้วยความรู้สึกผูกพันอย่างประหลาดอวิ๋นเจี้ยนเพิ่งจะฟื้นคืนสติและเริ่มพูดคุยได้เมื่อสองวันก่อน ซินเยว่จึงสวมผ้าคลุมหน้าไว้ตลอดเวลาที่เข้าไปดูแล เพราะนางไม่อยากให้ใบหน้าที่งดงามโดดเด่นของตนเองไปทำให้ผู้ป่วยที่เพิ่งฟื้นตัวต้องตกใจหรือเกิดความหวาดระแวงในฐานะของนาง“เอาล่ะๆ จะไปก็ไป แต่ห้ามเจ้าพูดจาข่มขู่หรือทำหน้าตาดุดันใส่เขาเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่” ซินเยว่ยอมแพ้ต่อความดื้อดึงของสามี นางเดินนำเขาออกจากห้องครัว มุ่งหน้าไปยังเรือนรับรองแขกที่ตั้งอยู่เงียบๆ ท้ายจวนเมื่อก้าวเข้ามาภายในห้องพักที่สะอาดสะอ้าน กลิ่นสมุนไพรจางๆ ลอยแตะจมูก บนเตียงไม้กว้างมีบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังนั่งพิงหมอนใบโต ดวงตาที่เคยฝ้าฟางจ
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more

บทที่144

ซินเยว่กอดตอบบิดาบังเกิดเกล้า น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม นางซุกหน้าลงกับไหล่กว้างที่สั่นเทา สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของสายเลือดที่ตัดกันไม่ขาด ความอ้างว้างที่ต้องเติบโตมาในวังหลวงอย่างโดดเดี่ยว บัดนี้ได้รับการเติมเต็มอย่างสมบูรณ์แบบแล้วการพบพานที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขดำเนินไปอย่างยาวนาน ทว่าบรรยากาศซาบซึ้งใจกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงกระแอมไอดังลั่นจากบุรุษที่ยืนหน้าตึงอยู่ตรงประตู“อะแฮ่ม!”เซียวเทียนอี้ก้าวอาดๆ เข้ามาในห้อง แววตาขี้หวงแผ่ซ่านออกมากดดันจนอวิ๋นเจี้ยนต้องผละออกจากลูกสาว ชายวัยกลางคนปาดน้ำตา หันมามองแม่ทัพหนุ่มด้วยความงุนงง“เอ่อ ท่านแม่ทัพ...”“ในเมื่อความจริงเปิดเผยแล้ว ข้าก็ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการเสียที” เซียวเทียนอี้ยืดหลังตรง เชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทีเย่อหยิ่งทว่าแฝงไปด้วยความกวนประสาท เขายกมือขึ้นประสานกันแล้วค้อมศีรษะลงเล็กน้อย “ข้าน้อยเซียวเทียนอี้ ขอคารวะท่านพ่อตา!”อวิ๋นเจี้ยนเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง “พะ... พ่อตางั้นหรือ นี่หมายความว่า ซินเยว่คือ...”“ถูกต้อง! นางคือฮูหยินเอกของข้า ภรรยาที่ข้าตบแต่งอย่างถูกต้องตามประเพณี” แม่ทัพหนุ่มประกาศกร้าวพลางดึงตัวซินเยว่เข้า
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more

บทที่145

“ฮ่องเต้มีรับสั่ง... พ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีประกาศเสียงดังกังวาน “แม่ทัพเซียวเทียนอี้ ทำความดีความชอบใหญ่หลวง กวาดล้างเครือข่ายกบฏของหลินกวนป๋อจนสิ้นซาก ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งให้เป็น ‘เจิ้นกั๋วกง’ (กั๋วกงพิทักษ์แคว้น) มีอำนาจบัญชาการทหารทั่วหล้า และพระราชทานป้ายอาญาสิทธิ์ทองคำ สามารถเข้าเฝ้าโดยไม่ต้องคุกเข่า จบราชโองการ!”เซียวเทียนอี้ยืนนิ่งรับฟังราชโองการด้วยท่าทีสงบ ไม่มีอาการตื่นเต้นดีใจจนเกินเหตุ เขารับม้วนผ้าไหมมาถือไว้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบอำนาจสูงสุดทางการทหารบัดนี้ตกอยู่ในมือของเขาอย่างเบ็ดเสร็จ ราชสำนักที่เคยเน่าเฟะถูกชำระล้าง และไม่มีผู้ใดกล้ากังขาในตัวเขาอีกต่อไป หมากกระดานนี้ เขาคือผู้ชนะอย่างแท้จริงชายหนุ่มหันกลับไปมองซินเยว่ที่ยืนยิ้มอยู่หน้าประตูเรือนรับรอง โดยมีอวิ๋นเจี้ยนและไป๋เจ๋อยืนขนาบข้าง เขาเดินกลับไปหานาง รวบตัวนางเข้ามากอดแน่นท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อย ไม่สนใจแม้กระทั่งสายตาเขียวปั๊ดของพ่อตาที่ยืนจ้องอยู่“จากนี้ไป ข้าคือเจิ้นกั๋วกงผู้ทรงอำนาจที่สุดในแคว้น” เขากระซิบชิดใบหูของนาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด “แต่ต่อให้ข้าจะมีอำนา
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more

บทที่146

“สวรรค์ นี่ข้าเดินเข้ามาในจวนเจิ้นกั๋วกง หรือว่าหลงเข้ามาในโรงเตี๊ยมที่มีแต่พวกอันธพาลกำลังเกี้ยวพาราสีสตรีกันแน่”ไป๋เจ๋อ กุนซือหนุ่มในชุดบัณฑิตสีขาวบริสุทธิ์เดินโบกพัดขนนกเข้ามาในสวนด้วยท่วงท่าสง่างาม นัยน์ตาของเขาพราวระยับไปด้วยความขบขันเมื่อเห็นสหายสนิทกำลังทำหน้าเซ็งสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะอีกครั้ง“ถ้าเจ้ายังไม่หุบปาก ข้าจะสั่งให้คนเอาพัดขนนกของเจ้าไปย่างไฟ” เซียวเทียนอี้แยกเขี้ยวใส่ “มีเรื่องอะไรก็รีบว่ามา ข้าอุตส่าห์รีบเคลียร์งานที่ค่ายจนเสร็จเพื่อกลับมาพักผ่อน เจ้ายังจะตามมารังควานอีกหรือ”ไป๋เจ๋อหุบพัดลง เคาะเบาๆ ที่ฝ่ามือ ท่าทีผ่อนคลาย “ข้าแค่นำข่าวดีมาบอก วันนี้ศาลต้าหลี่ได้ตัดสินคดีความของหลินกวนป๋อและพรรคพวกอย่างเป็นทางการแล้ว โทษประหารชีวิตเจ็ดชั่วโคตร ริบทรัพย์สินทั้งหมดเข้าพระคลัง ส่วนบรรดาขุนนางที่เคยฉ้อราษฎร์บังหลวงก็ถูกเนรเทศไปชายแดน ราชสำนักตอนนี้สะอาดสะอ้านราวกับเพิ่งถูกปัดกวาดครั้งใหญ่”ซินเยว่ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย แม้ชายชราผู้นั้นจะได้ชื่อว่าเป็นท่านตาของนาง แต่การกระทำที่โหดเหี้ยมและเลือดเย็นของเขา ก็ทำให้ความผูกพันทางสายเลือดขาดสะบั้นไปนานแล้ว การที่เขา
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more

บทที่147

เซียวเทียนอี้จูงมือซินเยว่เดินลัดเลาะไปตามระเบียงทางเดิน มุ่งหน้าไปยังสวนหลังจวนที่เงียบสงบ แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องลงมาอาบไล้สระบัวที่สะท้อนเงาของดวงดารา ดอกมู่หลานที่เพิ่งจะผลิดอกส่งกลิ่นหอมกรุ่นลอยมาตามสายลมชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ริมสระน้ำ เขาดึงร่างบางของภรรยาเข้ามากอดรัดไว้จากทางด้านหลัง วางคางเกยบนลาดไหล่บอบบาง สูดกลิ่นหอมละมุนจากซอกคอของนางอย่างแสนรัก“รำคาญข้าหรือไม่ ซินเยว่” เขาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงัน“เรื่องอันใด” นางเอียงศีรษะซบกับใบหน้าของเขา“ที่ข้าเอาแต่คอยตามติดเจ้า คอยหวงแหนและทำตัวน่ารำคาญเช่นนี้” เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นราวกับกลัวว่านางจะหายไป “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นสตรีที่เข้มแข็ง เจ้าผ่านความยากลำบากมาได้ด้วยตัวเอง แต่ลึกๆ ในใจข้า ข้ายังคงหวาดกลัว ข้ากลัวว่าหากข้าคลาดสายตาจากเจ้าไปเพียงเสี้ยววินาที ข้าจะต้องสูญเสียเจ้าไปอีกเหมือนในอดีต”คำสารภาพที่เต็มไปด้วยความเปราะบางของบุรุษผู้แข็งแกร่งที่สุดในแคว้น ทำเอาหัวใจของซินเยว่อ่อนยวบ นางพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ยกมือทั้งสองข้างขึ้นประคองใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้เต็มไปด้วยความรักและความกังวล“คนโง่” นางยิ้มละม
last updateLast Updated : 2026-11-19
Read more

บทที่148 กลับจวนครั้งนี้ ข้าไม่ใช่คนเดิม

สองปีก่อน มารดาจากไปอย่างมีเงื่อนงำ บิดาบังเกิดเกล้าขับไล่นางไปอยู่ชนบทด้วยข้อหาดาวอัปมงคล แล้วเชิดชูอนุภรรยาขึ้นมาเป็นใหญ่ ปล่อยให้ลูกชู้สวมรอยเป็นคุณหนูผู้สูงส่ง เสวยสุขบนกองเงินกองทองที่เป็นสินเดิมของมารดานางเมื่อตาสว่างและลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง หลินหว่านหนิง จะไม่ยอมเป็นสตรีโง่งมที่ถูกเหยียบย่ำอีกต่อไป สินเดิมทุกอีแปะต้องได้คืน คนชั่วที่สมรู้ร่วมคิดวางยามารดาต้องถูกลากคอไปรับโทษ และหน้ากากครอบครัวแสนดีของบิดาจะต้องถูกกระชากออกอย่างไม่มีชิ้นดีท่ามกลางการต่อสู้อันดุเดือด นางกลับได้พบกับ เซียวจิ่งเหิง รองตุลาการศาลต้าหลี่ผู้เฉียบขาดและเงียบขรึม บุรุษผู้ไม่เคยสนใจเรื่องวุ่นวายของเรือนหลังใด กลับยอมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือสตรีที่กล้าส่งบิดาตนเองเข้าคุก พร้อมกับคำสัญญาที่หนักแน่น"หากเจ้าเหนื่อยที่จะสู้เพียงลำพัง ข้าจะเป็นคนระวังหลังให้เจ้าเอง"สมบัติก็ต้องทวงคืน ความแค้นก็ต้องชำระ ส่วนบุรุษผู้นี้ ข้าก็จะถือโอกาสคว้าเอาไว้เช่นกัน........ตอนที่ 1 กลับจวนครั้งนี้ ข้าไม่ใช่คนเดิมกลิ่นคาวเลือดคลุ้งอยู่ในลำคอ หลินหว่านหนิงนอนหมดแรงอยู่บนพื้นไม้เย็นเฉียบ ยาพิษที่เพิ่งถูกบังคับให้กลืนลงไปกำล
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more

บทที่149

เมื่อเข้ามาในรถ ชิงเถากำถุงเงินแน่น มองนายตนด้วยดวงตาเป็นประกาย “คุณหนูเก่งมากเลยเจ้าค่ะ บ่าวคิดว่าเราจะต้องทนหิวไปจนถึงจวนเสียแล้ว”“ชิงเถา จำไว้ ต่อไปนี้เราจะไม่ยอมให้ผู้ใดรังแกอีก” หว่านหนิงเอ่ยเสียงเรียบ นางเปิดม่านหน้าต่างเล็กน้อย มองทิวทัศน์นอกรถม้าที่เริ่มมีผู้คนและอาคารบ้านเรือนนางยังไม่ต้องการกลับเข้าจวนหลินในทันที ชาติก่อนนางถูกกักบริเวณอยู่ในเรือนเล็ก ไม่มีโอกาสติดต่อกับตระกูลเซี่ยของผู้เป็นมารดา จดหมายที่ยายและลุงส่งมาถูกบิดาและอนุหลิ่วอวี้เหนียงปิดบังไว้ทั้งหมด“แวะที่จุดรับส่งจดหมายตงเซียงก่อน” นางสั่ง“แต่ลุงจางบอกว่านายท่านรอรับคุณหนูอยู่นะเจ้าคะ”“ให้เขารอไป” หว่านหนิงหยิบกระดาษและพู่กันที่พกติดตัวมาฝนหมึกอย่างใจเย็น นางเขียนข้อความสั้นๆ ลงไป‘หลานถึงเมืองหลวงแล้ว ขอพบท่านยายในอีกสามวัน หว่านหนิง’นางไม่เขียนเล่าความทุกข์ เพราะรู้ว่าจดหมายอาจถูกดักจับ แต่การส่งข้อความผ่านจุดรับส่งจดหมายของร้านค้าทั่วไป จะช่วยหลบเลี่ยงสายตาของคนในจวนหลินได้ นางสั่งให้ชิงเถาลงไปส่งจดหมาย จ่ายเงินเพิ่มให้คนส่งสารนำไปส่งที่ร้านค้าของตระกูลเซี่ยโดยตรงปลายยามเซิน รถม้าจอดสนิทหน้ากำแพงสูงใ
last updateLast Updated : 2026-11-20
Read more
PREV
1
...
121314151617
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status