นางมองตามแผ่นหลังของบุรุษทั้งสองที่เดินเคียงคู่กันออกจากศาลาไป เซียวเทียนอี้ยังคงหันกลับมาโบกมือให้นางเป็นระยะจนกระทั่งลับสายตาไปตรงหัวมุมทางเดิน หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หินอ่อนอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าของนางไม่ได้จางหายไปเลยแม้แต่น้อยแม้จะมีกุนซือจอมจับผิดมาคอยขัดจังหวะ และแม้ว่าภาระหน้าที่ของแม่ทัพใหญ่จะหนักหนาเพียงใด แต่นางกลับรู้สึกว่าชีวิตในจวนแม่ทัพแห่งนี้ ไม่ได้เป็นกรงขังอย่างที่นางเคยกังวล มันคือบ้าน บ้านที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และเสียงหัวเราะความสงบสุขที่พวกเขาต่อสู้แย่งชิงมาด้วยความยากลำบาก บัดนี้ได้ผลิบานอย่างงดงามแล้ว และนางก็พร้อมที่จะจับมือบุรุษผู้นี้ เผชิญหน้ากับทุกฤดูกาลที่กำลังจะมาเยือน ไม่ว่าจะเป็นพายุฝนหรือแสงแดดอันอบอุ่น ขอเพียงมีเขาอยู่เคียงข้าง โลกทั้งใบของนางก็สว่างไสวเพียงพอแล้วม้าสีนิลควบตะบึงฝ่าฝุ่นดินตลบอบอวล นำขบวนทหารผู้ติดตามเข้าสู่ค่ายทหารทิศทักษิณอย่างองอาจ ทันทีที่เซียวเทียนอี้ก้าวลงจากหลังม้า กลิ่นอายความอบอุ่นและท่าทีหยอกล้อที่เคยมีเมื่ออยู่กับภรรยาก็มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงรังสีความกดดันและแววตาดุดันของพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำคอศัตร
Last Updated : 2026-11-18 Read more