“บังอาจนัก! สตรีของข้า เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาใช้สายตาสกปรกมองนาง!” เทียนอี้กดเสียงต่ำ รังสีความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านจนแม้แต่หลินซียังรู้สึกขนลุก‘สตรีของข้า’ ประโยคนี้ดังสะท้อนอยู่ในหัวของเสิ่นหลินซี นางมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษที่ยืนปกป้องอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาบอกว่านางเป็นสตรีของเขาตั้งแต่เมื่อใดกัน รัชทายาทผู้เอาแต่ใจผู้นี้ช่างขี้ตู่และเผด็จการเสียจริงแต่ในส่วนลึกของหัวใจ กลับมีความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านอย่างเงียบงันจ้าวเหวินนอนขดตัวงอเป็นกุ้งอยู่บนพื้น หายใจรวยริน ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้องขอความเมตตาอีก เซียวเทียนอี้ปรายตามองเศษสวะบนพื้นด้วยความรังเกียจ ก่อนจะหันกลับมาหาเสิ่นหลินซี รังสีสังหารเมื่อครู่จางหายไป สิ้นเหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดและห่วงใย“รู้ว่ามีคนตามมา เหตุใดไม่รีบหนีไปหาที่ปลอดภัย จะเดินล่อเป้าเข้ามาในตรอกมืดๆ เพื่ออันใด!” เทียนอี้ดุเสียงเข้ม ขมวดคิ้วแน่น “หากข้ามาไม่ทัน เจ้าคิดว่ามีดสั้นกับผงพริกของเจ้าจะเอาชนะชายฉกรรจ์พวกนี้ได้หรือ”หลินซีเลิกคิ้ว ยืดตัวขึ้นยืนตรง “หม่อมฉันไม่ได้เดินล่อเป้า แต่กำลังต้อนหมูเข้าเล้าต่างหากเพคะ หาก
Last Updated : 2026-10-23 Read more