แสงจากโคมไฟหน้าลานโถงใหญ่สาดกระทบร่างของชายฉกรรจ์หกคนที่ถูกมัดรวมกันเป็นทอดๆ สภาพของพวกมันดูไม่จืด ใบหน้าบวมปูดไปด้วยรอยฟกช้ำ บางคนยังมีคราบน้ำตาและน้ำมูกเกรอะกรังจากการถูกผงพริกเล่นงาน กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลเหม็นสาบลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณเสิ่นปั๋วเหวินเบิกตากว้าง จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ใบหน้าชราจะแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยโทสะ “หลินซี! เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด ใครจ้างโจรป่าพวกนี้มาตีขาเจ้า ฮูหยินรองอยู่แต่ในเรือนดูแลข้าที่ป่วยไข้ จะเอาเวลาที่ใดไปติดต่อคนพาลเหล่านี้”“นั่นสิเจ้าคะท่านพี่” หวังซื่อรีบผสมโรง น้ำเสียงสั่นเครือราวกับถูกกลั่นแกล้งอย่างแสนสาหัส นางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับหางตา “หลินซี ข้าทราบดีว่าเจ้าเกลียดชังข้า แต่การนำนักเลงข้างถนนมาโยนทิ้งไว้กลางจวน แล้วยัดเยียดข้อหาพยายามฆ่าให้แม่เลี้ยงเช่นนี้ มันไม่อำมหิตไปหน่อยหรือ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป หน้าตาของตระกูลเราจะเอาไปไว้ที่ใด”เสิ่นหลินซีแค่นเสียงหัวเราะหยัน สตรีผู้นี้ช่างพลิกลิ้นได้เก่งกาจสมกับที่ไต่เต้ามาจากสาวใช้ห้องข้างจริงๆ ขนาดหลักฐานกองอยู่ตรงหน้ายังกล้าอ้างเรื่องหน้าตาตระกูลมาเป็นโล่กำบัง“ห
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16 อ่านเพิ่มเติม