บททั้งหมดของ เมื่อนางร้ายมือตบยุค90 ทะลุมิติมาเป็นนางเอกแสนดียุคโบราณ: บทที่ 31 - บทที่ 40

169

บทที่31 ตีงูต้องตีให้ตาย

แสงจากโคมไฟหน้าลานโถงใหญ่สาดกระทบร่างของชายฉกรรจ์หกคนที่ถูกมัดรวมกันเป็นทอดๆ สภาพของพวกมันดูไม่จืด ใบหน้าบวมปูดไปด้วยรอยฟกช้ำ บางคนยังมีคราบน้ำตาและน้ำมูกเกรอะกรังจากการถูกผงพริกเล่นงาน กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลเหม็นสาบลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณเสิ่นปั๋วเหวินเบิกตากว้าง จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ใบหน้าชราจะแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยโทสะ “หลินซี! เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด ใครจ้างโจรป่าพวกนี้มาตีขาเจ้า ฮูหยินรองอยู่แต่ในเรือนดูแลข้าที่ป่วยไข้ จะเอาเวลาที่ใดไปติดต่อคนพาลเหล่านี้”“นั่นสิเจ้าคะท่านพี่” หวังซื่อรีบผสมโรง น้ำเสียงสั่นเครือราวกับถูกกลั่นแกล้งอย่างแสนสาหัส นางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับหางตา “หลินซี ข้าทราบดีว่าเจ้าเกลียดชังข้า แต่การนำนักเลงข้างถนนมาโยนทิ้งไว้กลางจวน แล้วยัดเยียดข้อหาพยายามฆ่าให้แม่เลี้ยงเช่นนี้ มันไม่อำมหิตไปหน่อยหรือ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป หน้าตาของตระกูลเราจะเอาไปไว้ที่ใด”เสิ่นหลินซีแค่นเสียงหัวเราะหยัน สตรีผู้นี้ช่างพลิกลิ้นได้เก่งกาจสมกับที่ไต่เต้ามาจากสาวใช้ห้องข้างจริงๆ ขนาดหลักฐานกองอยู่ตรงหน้ายังกล้าอ้างเรื่องหน้าตาตระกูลมาเป็นโล่กำบัง“ห
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่32 ทางเลือก

หลินซีชูนิ้วขึ้นมา “ทางแรก ข้าจะให้องครักษ์อิงคงลากตัวนักเลงพวกนี้ พร้อมกับพ่อบ้านของท่านไปส่งที่ศาลต้าหลี่ ให้ใต้เท้าผู้พิพากษาไต่สวนอย่างเปิดเผย ถึงตอนนั้น จวนราชครูคงได้อับอายขายหน้าไปทั่วแคว้น และฮูหยิน รองของท่านก็ต้องระเห็จไปนอนในคุกหลวงข้อหาจ้างวานทำร้ายร่างกายบุตรสาวสายตรง”เสิ่นปั๋วเหวินหน้าถอดสี “แล้ว... แล้วทางเลือกที่สองเล่า”“ทางเลือกที่สอง” หลินซีชูนิ้วที่สองขึ้น “ฮูหยินรองต้องสละร้านค้าและกิจการที่เป็นสินเดิมของมารดาข้าที่เหลืออยู่อีกสามแห่ง คือ ร้านผ้าไหมหงซิ่ว โรงรับจำนำ และโรงเตี๊ยมริมน้ำ มอบโฉนด กุญแจ และตราประทับทั้งหมดคืนให้ข้าภายในคืนนี้ และท่านพ่อต้องลงนามในหนังสือตัดขาด ไม่ให้หวังซื่อเข้ามายุ่งเกี่ยวกับทรัพย์สินส่วนตัวของข้าอีกตลอดชีวิต”“เจ้าปล้นกันชัดๆ!” หวังซื่อกรีดร้องเสียงหลง ลืมเลือนภาพลักษณ์มารดาผู้อ่อนโยนไปจนหมดสิ้น “ร้านค้าพวกนั้นเป็นแหล่งรายได้หลักของจวนเรา หากมอบให้เจ้าไปหมด ข้าจะเอาเงินที่ใดมาดูแลบ่าวไพร่และงานเลี้ยงรับรองของตระกูล!”“นั่นมันปัญหาของท่าน ไม่ใช่ปัญหาของข้า!” หลินซีตวาดกลับเสียงกร้าว พลังเสียงของนางกังวานจนหวังซื่อต้องหดคอหนี “ตอนที่ท
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 33 การขยายธุรกิจและหุ้นส่วนผู้เอาแต่ใจ

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปร่วมเดือนเศษ นับตั้งแต่วันที่เสิ่นหลินซีบุกไปทวงโฉนดที่ดินคืนจากฮูหยินรอง จวนราชครูก็ตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เสิ่นปั๋วเหวินสั่งปิดจวนงดรับแขก อ้างว่าป่วยไข้เพื่อหลีกหนีสายตาผู้คน ส่วนหวังซื่อก็แทบจะกระอักเลือดเมื่อต้องทนเห็นลูกน้องของตนถูกองครักษ์จวนกั๋วกงเตะโด่งออกจากร้านค้าทั้งสามแห่งในเช้าวันรุ่งขึ้นตีเหล็กต้องตีตอนร้อน หลินซีไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า นางปรับปรุงร้านผ้าไหมหงซิ่วให้กลายเป็นร้านตัดเย็บเสื้อผ้าสตรีชั้นสูง นำแบบเสื้อผ้าที่เน้นส่วนโค้งเว้าและสวมใส่สบายแบบที่นางเคยเห็นในนิตยสารยุคเก่า มาประยุกต์เข้ากับชุดโบราณจนเป็นที่ฮือฮา โรงรับจำนำก็ถูกจัดระบบใหม่ให้ประเมินราคาอย่างเป็นธรรม ไม่ขูดรีดชาวบ้านจนเกินงาม ส่วนโรงเตี๊ยมริมน้ำที่เคยทรุดโทรม นางสั่งปิดชั่วคราวและดัดแปลงพื้นที่ด้านหลังให้กลายเป็นโรงงานผลิตสบู่และเครื่องหอมขนาดเล็ก เพื่อรองรับความต้องการของลูกค้าที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณณ ห้องทำงานบนชั้นสองของโรงเตี๊ยมริมน้ำ กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาผสมผสานกับน้ำผึ้งลอยอวลไปทั่ว สายลมจากแม่น้ำพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาคลายความร้อนรุ่มของยามอู่ เสิ่นหลิ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่34 คำประกาศกร้าว

คำประกาศกร้าวที่สั้นและกระชับทำเอาทั้งหลินซีและกู้จื่อจินถึงกับชะงักไปชั่วขณะ“องค์รัชทายาทตรัสล้อเล่นอันใดกันพ่ะย่ะค่ะ” กู้จื่อจินหัวเราะฝืดๆ พยายามทักท้วง “พระองค์เป็นถึงองค์รัชทายาท จะมาเกลือกกลั้วกับการค้าขายของแม่ค้าต่ำต้อยได้อย่างไร อีกอย่าง จวนกั๋วกงของกระหม่อมก็เป็นผู้สนับสนุนเงินทุนให้คุณหนูใหญ่เพียงพอแล้ว ไม่กล้ารบกวนพระราชทรัพย์ขององค์รัชทายาทหรอกพ่ะย่ะค่ะ”“ผู้ใดบอกว่าข้าพูดเล่น” เทียนอี้ปรายตามองกู้จื่อจินด้วยหางตา ล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ หยิบปึกตั๋วเงินปึกใหญ่ที่ประทับตราพระคลังหลวงโยนลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษหนาหนักกระทบเนื้อไม้บ่งบอกถึงมูลค่ามหาศาลที่อยู่ในนั้น“เงินทุนห้าหมื่นตำลึงทอง ข้าขอแลกกับหุ้นสามส่วนในกิจการทั้งหมดของเจ้า เสิ่นหลินซี”หลินซีมองปึกตั๋วเงินตรงหน้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ห้าหมื่นตำลึงทอง ไม่ใช่ตำลึงเงิน นี่มันสามารถซื้อเมืองเล็กๆ ได้ทั้งเมืองเลยด้วยซ้ำ เจ๊ใหญ่ยุค 90 แม้จะหน้าเงินเพียงใด แต่สมองของนางก็ประมวลผลความเสี่ยงได้อย่างเฉียบขาด“องค์รัชทายาท เงินทุนของหม่อมฉันมีเพียงพอแล้วจริงๆ เพคะ” หลินซีดันปึกตั๋วเงินกลับไปเบาๆ “กิจการเล็กๆ ของหม่อมฉันรับเงินท
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่35 ชาถ้วยขมกับความหึงหวงของมังกรหนุ่ม

กู้จื่อจินเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้าม รินชาร้อนส่งให้นางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขบขันระคนเห็นใจ “ดูท่า คู่หมั้นหลอกๆ อย่างข้า คงจะหมดประโยชน์ในเร็ววันเสียแล้วกระมัง”“ท่านพูดเรื่องอันใด ซื่อจื่อ เงินทุนของท่านข้ายังต้องใช้อยู่เชียว” หลินซีรับถ้วยชามาจิบ“เจ้ามองไม่ออกจริงๆ หรือ หลินซี” กู้จื่อจินส่ายหน้าเบาๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา “มังกรหนุ่มผู้นั้นไม่ได้สนใจเรื่องกำไรขาดทุนอันใดหรอก สิ่งที่เขาลงทุนห้าหมื่นตำลึงทองเพื่อซื้อไป ก็คือเวลาและความสนใจของเจ้าต่างหาก”หลินซีชะงักถ้วยชาที่กำลังจะจรดริมฝีปาก นางนึกถึงแววตาดุดันที่แฝงความหึงหวงของเซียวเทียนอี้เมื่อครู่ แล้วจู่ๆ ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ“เหลวไหล รัชทายาทก็แค่คนบ้าอำนาจที่อยากจะควบคุมทุกอย่างเท่านั้นแหละ” หลินซีบ่นอุบอิบ รีบก้มหน้าก้มตาจัดการกับแผนที่บนโต๊ะต่อเพื่อซ่อนริ้วรอยประหม่ากู้จื่อจินได้แต่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ไม่พูดสิ่งใดต่อ เขาเป็นบุรุษที่ผ่านสตรีมานับไม่ถ้วน ย่อมมองสัญชาตญาณการหวงอาณาเขตของบุรุษด้วยกันออก แต่เกมนี้เขายังไม่คิดจะยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะ ในเมื่อการค้ากำลังรุ่งเรือง เรื่องของหัวใจก็คงต้อ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-16
อ่านเพิ่มเติม

บทที่36 ความอดทนของอดีตเจ๊ใหญ่

ความอดทนของอดีตเจ๊ใหญ่ขาดผึงลงในถ้วยที่ห้า หลินซีวางจอกชาลงบนโต๊ะแรงกว่าปกติจนน้ำชาสีอำพันกระฉอกออกมาเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบที่แฝงแววขบขันของมังกรหนุ่มอย่างไม่หลบเลี่ยง“องค์รัชทายาท หากพระองค์มิได้กระหายน้ำ ก็โปรดอย่าสิ้นเปลืองใบชาชั้นดีของตำหนักบูรพาเลยเพคะ” หลินซีเอ่ยเสียงแข็ง “หม่อมฉันเป็นแม่ค้าขายเครื่องหอม มิใช่สาวใช้ห้องน้ำชา หากองค์รัชทายาททรงพิถีพิถันเรื่องรสชาติถึงเพียงนี้ หม่อมฉันขอแนะนำให้ส่งคนไปเชิญปรมาจารย์ชงชามาประจำตำหนักเสียเลยจะดีกว่าเพคะ”เซียวเทียนอี้มองใบหน้าที่เริ่มมีสีเลือดฝาดจากความโกรธของสตรีตรงหน้า รอยยิ้มมุมปากที่เขาพยายามกลั้นไว้หลุดออกมาในที่สุด เขาไม่ได้สนใจรสชาติชาตั้งแต่แรก สิ่งที่เขาสนใจคือการได้เห็นนางหลุดกรอบความเยือกเย็น แววตาที่เต้นระริกด้วยไฟโทสะของนางช่างดูมีชีวิตชีวาและดึงดูดสายตาเขาเสียเหลือเกิน“ความอดทนของเจ้ามีเพียงเท่านี้เองหรือ คุณหนูใหญ่” เทียนอี้เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หยิบสมุดบัญชีของนางขึ้นมาเปิดดูอย่างเกียจคร้าน “เอาเถิด ในเมื่อเจ้าอยากคุยเรื่องการค้า ข้าก็จะคุย”หลินซีลอบถอนหายใจยาว ปรับอารมณ์ให้กลับมาเยือกเย็น นางเริ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-18
อ่านเพิ่มเติม

บทที่37 เปิดโปงหนี้สินของหวังซื่อ

“หากองค์รัชทายาทไม่มีข้อสงสัยในบัญชีแล้ว หม่อมฉันขอทูลลาเพคะ” หลินซีย่อกายคารวะอย่างรวดเร็ว ไม่รอให้เขาอนุญาต นางหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องอักษรไปราวกับมีไฟลนเท้าเซียวเทียนอี้ยืนมองแผ่นหลังบางที่กลืนหายไปในความมืด รสสัมผัสจากปลายคางของนางยังคงติดอยู่ที่ปลายนิ้ว เขายกมือขึ้นลูบไล้มันเบาๆ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า“หึงหวงงั้นหรือ...” รัชทายาทหนุ่มพึมพำกับตนเองหากความรู้สึกหงุดหงิดยามเห็นนางยิ้มให้บุรุษอื่นเรียกว่าความหึงหวง เขาก็ยินดีที่จะยอมรับมัน เสิ่นหลินซีเป็นหมากกระดานที่เขาดึงเข้ามาเล่นด้วยตนเอง และเขาจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาชุบมือเปิบขโมยชัยชนะไปจากเขาเด็ดขาด“อิงคง” เทียนอี้หันไปหาองครักษ์เงา “ส่งคนไปจับตาดูจวนกั๋วกงให้แน่นหนาขึ้น หากกู้จื่อจินก้าวเท้าออกจากหอนางโลมและทำท่าจะไปที่ร้านหอมจรุงใจ ให้หาวิธีสกัดทางมันไว้ซะ จะใช้ข้ออ้างตรวจสอบเกวียนเสบียง หรือจับม้าของมันไปซ่อนก็ตามใจเจ้า”“พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท” อิงคงประสานมือรับคำสั่ง แม้ในใจจะแอบถอนหายใจยาว รัชทายาทของเขาทรงว่างงานถึงขั้นต้องวางแผนสกัดดาวรุ่งศัตรูหัวใจเสียแล้วนอกประตูวังหลวง เสิ่นหลินซีก้าวขึ้นรถม้าด้วยหัวใจท
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-18
อ่านเพิ่มเติม

บทที่38 นังผู้หญิงโง่เขลา!

“ยังไม่หมดแค่นั้นสิเจ้าคะ” หลินซีลดน้ำเสียงลงจนคล้ายเสียงกระซิบ โน้มตัวเข้าไปใกล้ฮูหยินทั้งสอง “สตรีผู้นั้นกลัวว่าท่านพ่อจะจับได้ จึงแอบไปกู้ยืมเงินจากบ่อนพนันใต้ดินตรอกสิบสามมาอุดรอยรั่ว แต่ดอกเบี้ยบ่อนพนันนั้นโหดหินเพียงใดพวกท่านก็ย่อมรู้ ตอนนี้ดอกเบี้ยทบต้นทบดอก ข้าเกรงว่าแม้แต่จะขายเรือนเครื่องประดับส่วนตัวของนาง ก็คงไม่พอใช้หนี้”ฮูหยินทั้งสองเบิกตากว้าง หันมามองหน้ากันด้วยความตื่นตะลึง สตรีผู้ใหญ่ในจวนราชครูที่มีอำนาจจัดการเงินกงสี จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากฮูหยินรองหวังซื่อ“ช่างใจกล้าบ้าบิ่นนัก สตรีในห้องหอริอ่านไปยุ่งเกี่ยวกับพวกบ่อนพนันใต้ดินได้อย่างไร” ฮูหยินจางส่ายหน้าด้วยความเวทนาระคนรังเกียจหลินซีแสร้งทำสีหน้าหวาดกลัว “ข้ากังวลเหลือเกินเจ้าค่ะ หากเจ้าหนี้จากบ่อนพนันรู้ว่านางไม่มีเงินจ่าย แล้วบุกมาทวงหนี้ถึงหน้าจวน ชื่อเสียงของตระกูลเสิ่นคงป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ข้าจึงต้องเร่งทำงานหาเงินมาเตรียมรับมือกับพายุลูกนี้อย่างไรเล่าเจ้าคะ”การสนทนาจบลงด้วยความเห็นอกเห็นใจจากฮูหยินทั้งสอง แต่ทันทีที่พวกนางก้าวเท้าออกจากร้านหอมจรุงใจ ข่าวลือเรื่องฮูหยินรองจวนราชครูล้มละลายและเป็นหนี้บ่อนพ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-18
อ่านเพิ่มเติม

บทที่39 แผนร้ายในคืนเทศกาลหยวนเซียว

ความวุ่นวายหน้าจวนจบลงด้วยการที่พ่อบ้านต้องนำหีบเครื่องประดับและตั๋วเงินส่วนตัวของหวังซื่อออกไปจ่ายหนี้ให้พวกอันธพาลจนหมดตัว สภาพของจวนราชครูในสายตาชาวเมืองบัดนี้ไม่ต่างอะไรกับบ้านเศรษฐีตกยากที่ซ่อนความเน่าเฟะไว้ภายในห่างออกไปไม่ไกล บนศาลาชมวิวชั้นสองของเหลาอาหารฝั่งตรงข้าม เสิ่นหลินซีในชุดกระโปรงสีชางับยืนพิงระเบียงไม้ มองดูละครฉากใหญ่ที่เพิ่งรูดม่านปิดฉากลงด้วยรอยยิ้มเย็นชา ร่างกายของนางรับลมเย็นที่พัดโชยมา แต่ในดวงตากลับทอประกายของนักล่าที่เพิ่งตะปบเหยื่อจนตายคามือ“เป็นอย่างที่ท่านคาดการณ์ไว้ทุกประการเลยขอรับ คุณหนู” อาต้าที่ยืนอยู่เบื้องหลังเอ่ยขึ้นด้วยความเลื่อมใส “พอพวกเจ้าหนี้ได้ยินข่าวลือว่าฮูหยินรองถูกท่านยึดร้านค้าคืนจนหมดตัว พวกมันก็กลัวจะไม่ได้เงินคืน จึงต้องรีบรวมตัวกันมากดดันหน้าจวน การกระจายข่าวของฮูหยินหลี่กับฮูหยินจางช่างทรงอานุภาพนัก”“คนโลภมักจะหูเบาและตื่นตูมเสมอ อาต้า” หลินซีหมุนจอกชาในมือเล่น “หวังซื่อคิดว่าการอยู่ในเรือนหลังจะทำให้รอดพ้นจากสายตาผู้คน แต่นางลืมไปว่าในโลกของการค้า หากสภาพคล่องทางการเงินหยุดชะงักเมื่อใด ความเชื่อมั่นก็พังทลายเมื่อนั้น ข้าไม่ได้ใช
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-18
อ่านเพิ่มเติม

บทที่40 บังอาจนัก

เมื่อจัดแจงทุกอย่างเสร็จสิ้น หลินซีก็หมุนตัวเดินผละออกจากฝูงชนบนถนนสายหลัก นางจงใจเลือกเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ค่อนข้างมืดสลัวและไร้ผู้คน มีเพียงแสงจากโคมไฟกระดาษเก่าๆ สองสามดวงที่แขวนอยู่หน้าประตูจวนร้างคอยให้แสงสว่างรำไรฝีเท้าของหญิงสาวย่างก้าวอย่างเชื่องช้าและมั่นคง ราวกับกำลังเดินเล่นชมจันทร์ นางได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังเร่งจังหวะตามเข้ามาในตรอก เมื่อเดินลึกเข้ามาจนถึงทางแยกที่ถูกปิดตายด้วยกำแพงอิฐสูง หลินซีก็หยุดยืนนิ่ง ค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับผู้ติดตามชายฉกรรจ์สี่คนก้าวออกมาจากเงามืด ปิดทางเข้าออกตรอกไว้อย่างมิดชิด ใบหน้าของพวกมันเต็มไปด้วยรอยยิ้มหยาบโลน สายตาโลมเลียเรือนร่างของนางอย่างไม่ปิดบัง“คุณหนูใหญ่เสิ่น ช่างเดินเก่งเสียจริง เล่นเอาพวกข้าตามหาแทบแย่” ชายหน้าบากผู้เป็นหัวโจกเอ่ยขึ้นพลางถูมือไปมา “จะรีบไปที่ใดเล่า คืนนี้พระจันทร์สวยงามนัก ไปร่วมดื่มสุราชมจันทร์กับเจ้านายของพวกข้าดีกว่า”หลินซียืนกอดอก พิงแผ่นหลังเข้ากับกำแพงอิฐอย่างเกียจคร้าน แววตาไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว “เจ้านายของพวกเจ้าเป็นใครกัน ถึงได้ไร้มารยาทส่งสุนัขมาเห่าหอนเช
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-18
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
...
17
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status