All Chapters of เล่ห์แค้น ชายาสาม: Chapter 11 - Chapter 15

“ข้ามาอยู่ที่ตำหนักได้ยังไงกัน” ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาอยู่ที่เตียงนอนทรงวงกลมกลางตำหนักสีทองและฟ้าที่โอ่อ่ากว้างขวาง ประดับด้วยผ้าแพรสีเข้มล้อมรอบ ภายในตำหนักมีชั้นเก็บตำราหกชั้นเรียงรายอยู่มุมห้อง ภาพสุดท้ายของเขาคือกำลังเสพสุขอยู่ที่หอคณิกาแล้วมีชายสองคนบุกเข้ามา ถ้าคาดเดาไม่ผิดคงเป็นเหล่าพี่น้องอย่างองค์รัชทายาทและน้องสี่แน่นอน “ตื่นแล้วหรือ ลูกตัวดี” คนเป็นแม่รีบเดินมาพร้อมจับใบหูของลูกชายตัวแสบดึงลงสุดแรงจนใบหูแดงก่ำ อีกฝ่ายต้องเอามือประคบ “อะไรกันเสด็จแม่ ข้าแค่ร่ำสุรา ไม่ได้มีสิ่งอื่นเลย” “แต่รู้ไหมว่าเสด็จพ่อเจ้าทนข้อครหาจากเหล่าขุนนางไม่ได้ เป็นถึงราชวงศ์กลับประพฤติตนเช่นนั้น พวกขุนนางถึงขึ้นตั้งข้อหาปลดตำแหน่งเจ้า อับอายสิ้นดี” “เสด็จแม่ ข้าผิดไปแล้ว ข้าจะไม่ไปหอคณิกาอีกแล้ว” เขาทรุดตัวลงต่อหน้า กอดขา ส่งสายตาอ้อนวอนแม่ของตนหวังให้ใจเย็นลงและไม่ให้เสด็จพ่อทราบเหตุการณ์ในวันนี้ “ช่างเถอะ ไม่ว่าอย่างไรก็สายไปแล้ว เสด็จพ่อเจ้ากำลังคัดเลือกหญิงงามที่เหมาะสมเพื่อจัดงานอภิเษกให้เจ้า เพื่อทีเจ้าจะเป็นผู้เป็นคนขึ้นมา” “ไม่ได้เด็ดขาด ข้ามีสัญญาอภิเษกกับอวี้ชิงไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรตำ

เวลานี้ในราชสำนักมีขั้วอำนาจอยู่สองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งคือ ฮ่องเต้ หานกว่างเสี้ยว สกุลหานที่ปกครองเมืองเจียงหลีมาช้านาน กับ ฮองเฮา หลี่เจียฉิน บุตรสาวของหลี่หงปั๋วที่ได้ก้าวขึ้นสู่อำนาจจากนางสนมฐานะปานกลางสู่มงกุฎหงส์นี้ได้เพราะอำนาจจากบิดาของตน ทำให้ราชสำนักเองต้องแบ่งฝ่ายอย่างชัดเจนเช่นกัน“คนมุงดูอะไรกัน ไม่ใช่ว่าประกาศจับข้าหรอกนะ” ในเมืองที่ผู้คนเดินจับจ่ายใช้สอยอย่างพลุกพล่าน ตลอดแถวถนนนี้มีแผงร้านค้าจับจองพื้นที่จนไม่มีที่ว่าง ทว่ากลับมุมหนึ่งที่ผู้คนต่างให้ความสนใจเป็นจำนวนมากคือ ที่ปิดป้ายประกาศ มันคงเป็นเรื่องสำคัญ ข้าเลยตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ๆ“ขอโทษนะ ขอโทษนะ” ข้าฝ่าด่านผู้คนเข้ามาเพื่ออยู่ใกล้กันใบประกาศที่สุด ในนั้นระบุไว้ว่าตำหนักของฮองเฮารับคัดเลือกนางกำนัลประจำตำหนัก นี่แหละหนทางในการแก้แค้นของข้าภายในหกปีที่ข้าใช้ชื่อเยว่เหยานั้นได้เกิดการเปลี่ยนแปลงมากมาย ตั้งแต่ฆ่าล้างสกุลหนานกงจนสองให้ปีให้หลังฮองเฮาเหอ เหอจวินหลิง ได้สวรรคตไป หลี่หงปั๋วก็กดดันฮ่องเต้ให้ลูกสาวตนเป็นฮองเฮาได้สำเร็จ ไม่นานนางคงจะกุมอำนาจราชสำนักไว้จนหมดแน่นอน ...ช่างเถอะใครสนกันว่าราชสำนักจะเป็นตายร้ายดี

การทดสอบเพื่อคัดเลือกฝ่ายของนางกำนัลนั้นเริ่มขึ้นจากการเล่นดนตรี เล่นหมากล้อม คัดอักษร วาดภาพ ปักผ้า จนมาถึงการปรุงอาหารก็ใช้เวลาไปกว่าค่อนวันแล้ว แทบไม่มีสิ่งไหนเลยที่นางจะทำได้ยกเว้นหมากล้อมที่ชำนาญมาตั้งแต่วัยเยาว์ นอกนั้นเล่นเครื่องดนตรีไม่เสนาะหู คัดอักษรได้สวยงามก็จริงแต่กลับใช้เวลานานกว่าผู้อื่นวาดภาพก็ไม่สามารถเดาได้เลยว่าวาดภาพอะไร การปักผ้าฝีเข็มไม่ประณีต ปักดอกไม้กลับกลายเป็นต้นหญ้า ปรุงอาหารห้องครัวเกือบไหม้ทั้งหลัง โชคยังเข้าข้างที่ยังมีหมากล้อมช่วยชีวิตไว้ หลังจากทดสอบครบแล้วก็รวมตัวอีกครั้งเพื่อประกาศหน้าที่ว่าแต่ละนางนั้นจะทำอะไรในราชวังที่ใหญ่โตโอ่อ่าเช่นนี้ และตอนนี้ทุกคนกลับมาที่ศาลาดังเดิม จนเหล่าขันทีเดินออกมา เพื่อรอประกาศว่าผู้ใดจะได้ทำหน้าที่อะไร“ต่อจากนี้ไป ข้าจะประกาศว่าแต่ละคนจะทำหน้าที่อะไร” เหล่าขันทีก็ประกาศชื่อแต่นางพร้อมบอกว่าประจำกองงานอะไรบ้าง มีทั้งกองตำรา กองภูษาผ้าแพร กองสังคีต กองวัตถุดิบ“จ้าวซินเหยียน ตำหนักหย่งหนิง” ...ตำหนักหย่งหนิง ตำหนักของฮองเฮาหนิ ทำไมข้า...“หัวหน้าขันที ทำไมนางถึงได้ไปอยู่ตำหนักของฮองเฮา พวกท่านใช้อะไรเป็นเกณฑ์กัน” น้ำ