Todos los capítulos de พื้นที่หวงรัก Zone W_I: Capítulo 11 - Capítulo 15

ศุกร์นี้เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ ฉันเลยกลับบ้านที่จังหวัดนครปฐมมาบีบๆ นวดๆ เอาใจป้าให้ท่านเห็นว่าฉันเป็นหลานกตัญญูแล้วหนึ่ง ปัจจุบันป้าเป็นข้าราชการเกษียณอายุ นอนเล่นอยู่ที่บ้านก็มีเงินเข้าบัญชีธนาคารตอนสิ้นเดือน ความจริงแล้วป้าก็หวังให้ฉันเจริญรอยตามท่านเพราะห่วงใยอนาคต แต่ฉันขอเรียนก่อนแล้วดูทิศทางชีวิตอีกที"ไปรับไอ้นิวให้ป้าที เอ็งนวดให้แทนที่จะมีแรง แต่ดันง่วงซะได้"ป้าร้องบอกแล้วพลิกตัวตะแคงข้างหันหน้าเข้าหาทีวีที่เปิดรายการประกวดร้องเพลงอยู่ขี้เกียจก็บอกมาตรงๆ เหอะป้า ถึงป้าจะไม่ขี้เกียจ ยามฉันอยู่ก็ต้องอาสาขี่รถมอเตอร์ไซต์มารับน้องชายที่หน้าปากซอยอยู่แล้วรอไม่นานรถบัสคันใหญ่ที่นิวนั่งก็มาจอดเทียบ น้องชายวัยสิบเจ็ดปีที่กลับมาจากแข่งขันฟุตบอลก็มาแย่งแฮนด์รถมอเตอร์ไซต์ไปแล้วขับเอง"ชนะป่ะ" ฉันชะโงกหน้าไปด้านข้างถามน้อง"รุ่นไหนแล้ว แพ้ก็หมาดิเจ้""มันต้องงี้ดิ เจ้มีเงินมานะ เดี๋ยวให้สองพัน มาพักรอบนี้ไม่ต้องขอเงินแม่"รถจอดนิ่งรอรถไฟผ่าน นิวหันหน้ากลับมามอง"มีเสี่ยเลี้ยงป่ะเนี่ยถึงมีเงิน""เสี่ยเขาเอาหน้างี้ด้วยเหรอ""มีนมมีจิ๋มเขาก็เอาหมดนั่นล่ะ""ปาก! นี่แกมอหกนะ อย่ามาพูดแบบนี

20.00 น. ร้านเหล้าแครอทนึกสนุกอยากปาร์ตี้ คืนนี้พวกเราจึงนัดกันมาที่ร้านเหล้าพี่ชายแครอทเป็นเจ้าของ"แล้วก็บ่นว่าอยากลดหุ่น มาดื่มเบียร์นี่คืออะไร"ฉันแซว มือยื่นไปคว้าแก้วเบียร์ออกจากมือเพื่อน"ก็ฝนตก บรรยากาศมันได้" แครอทย้อน"อากาศเย็นๆ กับเบียร์เย็นๆ ว่างั้นเถอะ" ถิงถิงเสริมให้"ใช่สิ หรือพวกแกว่าไม่จริงล่ะ"จริง.. ฝนตกให้ความชุ่มฉ่ำไม่พอ ยังให้ความรู้สึกเหงาแปลกๆฉันนั่งจิบเบียร์เรื่อยๆ ไม่ถนัดดื่มเท่าไหร่เพราะเพิ่งหัดดื่มตอนมาคบยัยสองคนนี้ รสชาติมันบาดคอกลืนแต่ละทียากเย็น ไม่เหมือนหัวใจของฉันเลยที่มันหวานแหววกว่าเก่าเพราะใครบางคนที่เพิ่งเข้ามาในชีวิตหมาดๆใครที่ว่าก็อยู่ไม่ไกลเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วมีผู้ชายสองคนเดินเข้ามาในร้าน พวกเขานั่งอยู่ที่โต๊ะด้านหลังนี่เอง ไม่คิดว่าพี่คุณจะตามมาเพราะฉันก็แค่บอกไปว่าจะมาเที่ยวกับเพื่อน เขาคงวีดีโอคอลมาไม่ได้ พี่คุณถามว่าที่ไหน ฉันก็บอกชื่อร้านไป เซอร์ไพรส์มากที่เขามา"ขนาดยังไม่ได้นะ ถ้าได้ฉันว่าเขายกแกไปนั่งตักโน้น""เว่อร์!" ฉันว่าถิงถิง"อ้างอิงจากสิ่งที่เห็นเลยจ้า ฉันว่าแกไม่น่ารอดมือพี่คุณชัวร์ๆ รุกแรงขนาดนี้ ยังไงก็เสร็จ"รู้ดีเหม

กว่าจะมาถึงคอนโดมิเนียมตามพิกัดที่พี่คุณให้ไว้ก็เกินยี่สิบนาทีเพราะฉันเรียกรถมารับไม่ได้จึงเดินมาเรื่อยๆ แล้วโบกวินมอเตอร์ไซต์ที่ขับผ่านมาพอดีให้มาส่งพี่คุณบอกรายละเอียดเอาไว้ว่าให้ฉันแจ้งพนักงานของคอนโดมิเนียมได้เลยว่ามาหาเขา ฉันถึงได้ขึ้นมายืนที่หน้าห้องของเขาอย่างง่ายดายเคาะประตูอยู่สามครั้งแล้วเฝ้ารอคนมาเปิดด้วยใจร้อนรน คิดไปต่างๆ นาๆ ว่าพี่คุณจะนอนซมอยู่ ลุกไหวไหมหรืออาจจะช็อกอยู่ในนั้น"พี่.."แกร๊ก! แต่เพียงคิดจะตะโกนเรียก ประตูก็ถูกเปิดอ้าออกพร้อมกับแขนของฉันถูกคนด้านในดึงรั้งให้เข้าไปในห้องทันทีพี่คุณสวมกอดฉันแล้วพาเดินมานอนหงายลงบนโซฟากอดกันมันก็ดีอยู่หรอกแต่ตัวของเขาร้อนเป็นบ้าเลย"พี่ป่วยจริงๆ ด้วย""คิดว่าตอแหล?"เขาเอียงใบหน้ามาถามท่อนแขนคลายออก ฉันเลยใช้จังหวะนี้ลุกแล้วลงไปนั่งบนพื้น ใช้หลังมือทาบหน้าผากของเขา"ไม่ได้คิดค่ะ แต่แค่แปลกใจว่าคนแข็งแรงอย่างพี่ไม่น่าป่วย""ก็คน ไม่ใช่หุ่นยนต์""ค่า พี่กินข้าวกินยาหรือยัง""กินข้าวแล้ว แต่ยายัง""คิดไว้อยู่แล้วเชียว แอลเลยเตรียมยามาให้พี่ด้วย"มาห้องของพี่คุณครั้งแรกฉันเลยรีบมองสำรวจว่าอะไรอยู่ตรงไหน เห็นโต๊ะอยู่ตรงโซนคร