ใจเต้นบ่อยเกิ๊น!

ศุกร์นี้เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ ฉันเลยกลับบ้านที่จังหวัดนครปฐมมาบีบๆ นวดๆ เอาใจป้าให้ท่านเห็นว่าฉันเป็นหลานกตัญญูแล้วหนึ่ง ปัจจุบันป้าเป็นข้าราชการเกษียณอายุ นอนเล่นอยู่ที่บ้านก็มีเงินเข้าบัญชีธนาคารตอนสิ้นเดือน ความจริงแล้วป้าก็หวังให้ฉันเจริญรอยตามท่านเพราะห่วงใยอนาคต แต่ฉันขอเรียนก่อนแล้วดูทิศทางชีวิตอีกที

"ไปรับไอ้นิวให้ป้าที เอ็งนวดให้แทนที่จะมีแรง แต่ดันง่วงซะได้"

ป้าร้องบอกแล้วพลิกตัวตะแคงข้างหันหน้าเข้าหาทีวีที่เปิดรายการประกวดร้องเพลงอยู่

ขี้เกียจก็บอกมาตรงๆ เหอะป้า ถึงป้าจะไม่ขี้เกียจ ยามฉันอยู่ก็ต้องอาสาขี่รถมอเตอร์ไซต์มารับน้องชายที่หน้าปากซอยอยู่แล้ว

รอไม่นานรถบัสคันใหญ่ที่นิวนั่งก็มาจอดเทียบ น้องชายวัยสิบเจ็ดปีที่กลับมาจากแข่งขันฟุตบอลก็มาแย่งแฮนด์รถมอเตอร์ไซต์ไปแล้วขับเอง

"ชนะป่ะ" ฉันชะโงกหน้าไปด้านข้างถามน้อง

"รุ่นไหนแล้ว แพ้ก็หมาดิเจ้"

"มันต้องงี้ดิ เจ้มีเงินมานะ เดี๋ยวให้สองพัน มาพักรอบนี้ไม่ต้องขอเงินแม่"

รถจอดนิ่งรอรถไฟผ่าน นิวหันหน้ากลับมามอง

"มีเสี่ยเลี้ยงป่ะเนี่ยถึงมีเงิน"

"เสี่ยเขาเอาหน้างี้ด้วยเหรอ"

"มีนมมีจิ๋มเขาก็เอาหมดนั่นล่ะ"

"ปาก! นี่แกมอหกนะ อย่ามาพูดแบบนี้"

ฉันฟาดมือลงบนหลังน้อง แต่นิวไม่นึกเจ็บแถมยังทำหน้าเครียด

"สรุปว่า"

"ทำงานพาร์ทไทม์ถึงมีเงินย่ะ ขนาดแกยังไปเตะบอลแล้วได้เงินเลย"

"แล้วไป อย่าให้รู้นะ"

"ทำไม"

"จะไปบอกเสี่ยให้คิดใหม่ เจอคนขี้งกระวังจะหมดตัว"

"ไอ้นิว!"

ทึ้งหัวน้องชายไปจนถึงบ้าน มือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นครืดๆ ลงจากรถได้ก็หยิบมันขึ้นมาอ่านแชทไลน์ของ..พี่คุณ

"ใครอ่า"

"เผือกหน้า ชิ้วๆ ไปหาแม่แกโน้น"

โบกมือไล่น้องแล้วปลีกตัวมายืนอยู่ใต้ต้นมะขาม อ่านข้อความของพี่คุณอีกครั้ง

Kunakron : ไปกินข้าวกัน เดี๋ยวไปรับ

"กินข้าวเหรอ นี่พี่จีบแอลจริงดิ"

ติ๊ง! มีอีกข้อความตามมา

Kunakron : กินโอมากาเสะไหม

ฉันควรรีบบอกเขา

Lly : แอลมาต่างจังหวัดค่ะ

Kunakron : กลับเมื่อไหร่

Lly : พรุ่งนี้บ่ายๆ เย็นต้องไปทำงานค่ะ

ฉันกำลังจะพิมพ์ถามเขาว่าทำไมต้องชวนไปกินโอมากาเสะ พี่คุณก็ส่งข้อความมาตัดหน้า

Kunakron : ออกจากที่นั่นโทรมา เดี๋ยวไปรับที่ขนส่ง

ตอนเรียนมัธยมศึกษาด้วยความเป็นเชียร์ลีดเดอร์ก็ต้องมีความสวยประดับบนใบหน้าบ้าง ผู้ชายเข้าหาก็ย่อมมี ลักษณะคำพูดแบบพี่คุณย่อมต้องเคยเจอ ตอนนี้ฉันเลยมั่นใจว่าพี่คุณคงจีบฉันจริงๆ แต่มันน่าแปลกใจว่าทำไมเขาถึงมาชอบเด็กซื่อๆ อย่างฉันที่แต่งหน้าบางๆ ไปเรียนแถมยังใส่กระโปรงความยาวเลยหัวเข่าด้วย

Kunakron : โอเคไหมครับแอล

บังคับกลายๆ ขนาดนี้แล้ว ก็ดี..จะได้ประหยัดค่ารถ

Lly : โอเคค่ะ

อีกวันในขณะนั่งรถมินิบัสเข้ากรุงเทพฯ ฉันพยายามเข้าไปส่องโซเชี่ยลมีเดียของพี่คุณ อย่างน้อยก็จะได้สืบเสาะว่าเขามีแฟนหรือยัง เพื่อนเขาทั้งสามคนฉันหาเจอทั้งหมด ยกเว้นของพี่คุณที่ไม่มีสักแอคเคาน์เดียว ต้องเป็นคนแบบไหนถึงไม่เล่นอะไรพวกนี้หรือความจริงเขาอาจจะมีแต่ซ่อนตัวตนเอาไว้

พอมาถึงจุดลงจากรถตรงข้ามสถานีขนส่ง ฉันมองเห็นไกลๆ ว่ามีคนยืนอยู่บนฟุตบาท เขาสวมใส่หมวกกันน็อคเต็มใบ การแต่งตัวจัดเต็มด้วยเสื้อแจ็คเก็ตสีดำกางเกงยีนส์ มีรถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์จอดอยู่หนึ่งคัน ฉันรู้ว่านั่นคือพี่คุณเพราะรูปร่างของเขามันสะดุดตา อีกอย่างฉันจดจำสร้อยสแตนเลสที่เขาสวมใส่ได้

"พี่เอารถคันนี้มารับแอลเหรอ"

เขาเปิดกระจกหมวกขึ้น ดวงตาคมดุมองไปยังมันแล้วพยักหน้า

"ไม่ร้อนเหรอคะ"

วันนี้แดดแรงมากด้วยนะ ไหนจะฝุ่นจะควันอีก บ่ายสองโมงบอกหนาวฉันตีตายนะ

แต่พี่คุณไม่ตอบฉัน เขาเดินกลับไปที่รถ เปิดเบาะมันขึ้นหยิบเสื้อคลุม หยิบหมวกกันน็อคอีกใบเดินกลับมาหา

"ใส่นี่ช่วยได้"

ไม่เพียงแค่บอกยังจัดการสวมหมวกให้ฉันด้วย ตามด้วยการจับแขนฉันยัดใส่เสื้อคลุมตัวใหญ่ เดาว่าคงเป็นเสื้อของเขาเอง

"ไปไหนก็บอกมา"

"ห้าง M ค่ะ"

ได้พิกัดพี่คุณก็สอดมือเข้าใต้รักแร้ยกตัวฉันขึ้นนั่งบนเบาะ จัดแจงให้ฉันนั่งเรียบร้อยก็ขึ้นคล่อมด้านหน้า

"กอดแน่นๆ" เขาหันมาพูดเสียงอู้อี้ สายตาแฝงความห่วงใยจางๆ ให้ฉันต้องวาดแขนโอบล้อมเอวของเขา

พลันเสียงท่อไอเสียก็ดังกระหึ่มขึ้นมาพร้อมกับเสียงหัวใจของฉันที่มันร้องดังแข่งกัน ฉันกอดเอวของพี่คุณไปตลอดทางที่รถเคลื่อนตัวด้วยความเร็ว ทิ้งใบหน้าแนบกับบ่ากว้างที่ฉันรู้สึกว่ามันน่าซุกซบ ไม่เคยมีภาพว่าตัวเองจะมีโมเม้นต์นี้เลย ยิ่งมีมือใหญ่มาวางทาบทับมือของฉัน..ฉันว่ามันก็ดีนะ

ผิดคาดที่คิดว่าพี่คุณจะมาส่งแล้วกลับไป วันนี้เขานั่งรอฉันทำงานอยู่ในร้านกาแฟชื่อดังซึ่งหนึ่งแก้วที่เขาดื่มราคาน่าจะครึ่งหนึ่งของค่าแรงในวันนี้

วันนี้ฉันรับงานถือป้ายโปรโมทโปรโมชั่นลดราคาของแบรนด์เสื้อผ้าหนึ่ง เสื้อผ้าเอาจากของพี่มุกมาเปลี่ยน เธอเดินนำอยู่ด้านหน้าขบวนคอยเป็น MC พูดใส่ในไมโครโฟน เมื่อขบวนเดินผ่านร้านกาแฟ คนที่นั่งอยู่ชิดริมกระจกก็หันมามอง ส่งยิ้มจางๆ ก่อนจะยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูป ฉันเลยยิ้มหวานให้เพราะไม่อยากได้รูปน่าเกลียดๆ

ผ่านไปสักพักใหญ่งานก็เสร็จสิ้น เปลี่ยนเสื้อผ้ากลับตามเดิมรับค่าแรงห้าร้อยบาทเสร็จก็มายืนอยู่ด้านนอกกระจกให้เขาเห็นว่าฉันทำงานเสร็จแล้ว

พี่คุณสะพายกระเป๋าเป้ของฉันออกมา พาดแขนโอบรอบคอแล้วพาเดินไปร้านอาหารญี่ปุ่นที่อยู่ชั้นล่าง ความสนิทสนมถึงเนื้อถึงตัวกะทันหันทำฉันใจสั่นขนลุกเกลียว แต่กลิ่นหอมๆ จากตัวเขาก็ช่วยเยียวยาให้มันหายไปเช่นกัน

เราเลือกโต๊ะมุมด้านในสุด พี่คุณเลือกนั่งข้างฉันแทนฝั่งตรงข้าม

"กินอันนี้ได้ไหมคะ อันนี้.. อันนี้ด้วย"

ฉันชี้ไปที่เมนูให้เขาดูว่าไอ้ที่ฉันอยากกินราคาชุดละตั้งสองร้อยบาท

"กินได้"

"หมดนี่เลยเหรอคะ"

เขาพยักหน้า "ตามใจแอล"

"ขอบคุณค่ะ" ฉันพนมสองมือไหว้แล้วยิ้มแฉ่ง เอ่ยปากสั่งเมนูกับพนักงาน พี่คุณก็สั่งข้าวเนื้อย่างมาด้วย

ระหว่างนี้ฉันว่ามันเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้พูดคุยกับเขาตรงๆ

"พี่คุณๆ"

ฉันเอ่ยเรียกเสียงไม่ดังนัก อยากให้การสนทนาเบาที่สุด

"ว่า?" พี่คุณคว่ำหน้าจอมือถือที่กำลังดูอะไรสักอย่างลงหันมาคุยกับฉันจริงจัง

"พี่จีบแอลเหรอ"

"เพิ่งรู้?"

"อื้อ เพิ่งรู้ ทำไมคะ..พี่จีบนานแล้วเหรอ"

"ก็ไม่นาน หลังจากจ้างเรามาทำความสะอาด"

"แล้วไอ้ที่จ้างนี่เพราะคิดจะจีบเหรอคะ"

เขาหัวเราะเบาๆ "อือ ซื่อว่ะ"

"ก็ซื่อไง ทำไมคิดจีบล่ะ แอลไม่ใช่สเปกพี่หรอกมั้ง"

"ไม่มีสเปก ถูกใจก็จีบ"

ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "ถูกใจแบบนี้? พี่นี่ตาถึงนะเนี่ย"

แกล้งหยอกล้อกลับเพราะกำลังพยายามกลบความขัดเขินที่ถูกเขาบีบแก้มเล่น แต่เพราะแก้มฉันมันแดง พี่คุณถึงได้มันเขี้ยวบีบมันอยู่ได้

เอาเป็นว่าเข้าใจตรงกันแล้ว เขาจีบฉัน ฉันเลยไม่ได้ถามอะไรต่อ อาหารมาเราก็กิน พี่คุณเห็นนิ่งๆ หน้าดุๆ แต่เทคแคร์เก่งมาก เขาคีบนั่นคีบนี่ให้ฉัน ใช้กระดาษทิชชู่เช็ดปากให้ด้วย หล่อ รวย ไปรับไปส่งเทคแคร์ดีขนาดนี้ เดี๋ยวก็ได้จีบติดตั้งแต่วันนี้หรอกนะคะพี่