ก็..ชอบ

กว่าจะมาถึงคอนโดมิเนียมตามพิกัดที่พี่คุณให้ไว้ก็เกินยี่สิบนาทีเพราะฉันเรียกรถมารับไม่ได้จึงเดินมาเรื่อยๆ แล้วโบกวินมอเตอร์ไซต์ที่ขับผ่านมาพอดีให้มาส่ง

พี่คุณบอกรายละเอียดเอาไว้ว่าให้ฉันแจ้งพนักงานของคอนโดมิเนียมได้เลยว่ามาหาเขา ฉันถึงได้ขึ้นมายืนที่หน้าห้องของเขาอย่างง่ายดาย

เคาะประตูอยู่สามครั้งแล้วเฝ้ารอคนมาเปิดด้วยใจร้อนรน คิดไปต่างๆ นาๆ ว่าพี่คุณจะนอนซมอยู่ ลุกไหวไหมหรืออาจจะช็อกอยู่ในนั้น

"พี่.."

แกร๊ก! แต่เพียงคิดจะตะโกนเรียก ประตูก็ถูกเปิดอ้าออกพร้อมกับแขนของฉันถูกคนด้านในดึงรั้งให้เข้าไปในห้องทันที

พี่คุณสวมกอดฉันแล้วพาเดินมานอนหงายลงบนโซฟา

กอดกันมันก็ดีอยู่หรอก

แต่ตัวของเขาร้อนเป็นบ้าเลย

"พี่ป่วยจริงๆ ด้วย"

"คิดว่าตอแหล?"

เขาเอียงใบหน้ามาถามท่อนแขนคลายออก ฉันเลยใช้จังหวะนี้ลุกแล้วลงไปนั่งบนพื้น ใช้หลังมือทาบหน้าผากของเขา

"ไม่ได้คิดค่ะ แต่แค่แปลกใจว่าคนแข็งแรงอย่างพี่ไม่น่าป่วย"

"ก็คน ไม่ใช่หุ่นยนต์"

"ค่า พี่กินข้าวกินยาหรือยัง"

"กินข้าวแล้ว แต่ยายัง"

"คิดไว้อยู่แล้วเชียว แอลเลยเตรียมยามาให้พี่ด้วย"

มาห้องของพี่คุณครั้งแรกฉันเลยรีบมองสำรวจว่าอะไรอยู่ตรงไหน เห็นโต๊ะอยู่ตรงโซนครัวก็เลยหอบหิ้วถุงน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋กับกระเป๋าไปวางตรงนั้น เทน้ำเต้าหู้ใส่แก้วเอามาเสิร์ฟให้คนป่วยพร้อมยาและน้ำเปล่า

"มาแล้วค่า"

พี่คุณลุกขึ้นมานั่ง ใบหน้าของเขาดูซีดไปกว่าเดิม แต่ก็ยังมีแรงมองดูว่าฉันถืออะไรมา

"น้ำเต้าหู้เจ้านี้อร่อยมาก แอลชอบกินปาท่องโก๋สอดไส้นมข้น พี่คุณลองกินสิคะ หวานหน่อยพี่อาจไม่ชอบ แต่แอลอยากให้ลอง"

ฉันหยิบปาท่องโก๋หนึ่งตัวขึ้นจ่อริมฝีปากหนา พี่คุณหลุบตามองมัน ก่อนจะช้อนขึ้นสบตาฉัน

อ่า.. คนเขาไม่ชอบกิน นิดเดียวก็คงกินไม่ได้หรอก

"ไม่ชอบใช่ม๊า ไม่เป็น.."

"กินได้ พี่อยากตามใจแอล"

มือที่กำลังเอาลงถูกคว้าเอาไว้ พี่คุณจูบหลังมือของฉันโดยสายตาของเขายังคงสานสบตาฉันไม่ละหนี ขนาดป่วยก็ยังมีเรี่ยวแรงโปรยเสน่ห์ คนที่ชักหลงเสน่ห์เขาขึ้นทุกวันอย่างฉันจะทนปั้นหน้านิ่งได้ยังไง

ฉันไม่อยากกั๊กแล้ว เลยยิ้มให้เขารู้ไปเลยว่าฉันเขินนะ

"อร่อยไหมคะ"

รีบถามหลังจากเขาเอาปาท่องโก๋เข้าปาก พี่คุณคิ้วขมวดพลางเคี้ยวมัน

"หวานมาก น้ำมันเยอะด้วย"

เห็นด้วย แต่เพราะฉันชอบกินไงเลยกินได้อย่างเอร็ดอร่อย ฉะนั้นอีกชิ้นฉันจะกินเอง

"แล้วน้ำเต้าหู้จะดื่มไหมคะ"

"ขอยาเลยดีกว่า"

"อ่า พี่ไม่ชอบแน่ๆ"

ฉันวางเม็ดยาแก้ปวดลดไข้บนฝ่ามือใหญ่สองเม็ด เขาโยนเข้าปากแล้วตามด้วยน้ำ จังหวะนี้ฉันเลยลุกขึ้นยืนแล้วถอยหลังมาสามก้าว

"ถ้าเต้นให้ดูจะหายป่วยไหมคะ"

พี่คุณเบี่ยงตาจากแก้วน้ำมามอง ดูเขาจะงุนงงไม่น้อย ฉันก็เลยเต้นและร้องเพลง 'ติดฝน' ของวง 'Pixxie' ที่กำลังฮ็อตฮิตในช่วงนี้โดยไม่คิดถามสุขภาพคนดูอีก

และเพียงผ่านไปสองท่อนที่ฉันยักย้ายส่ายสะโพก พี่คุณก็...

พรวด!

พ่นน้ำที่เพิ่งดื่มไปออกมาทันที

"พี่คุณ!"

ฉันทรุดตัวนั่งลงไม่รู้จะอายหรือขำดี "แอลก็แค่อยากให้พี่ไม่ซม แต่พี่.."

พรึบ! เขาตั้งสติได้ พี่คุณโน้มตัวลงโอบอุ้มฉันให้ขึ้นไปนั่งบนหน้าตักแกร่ง แขนข้างหนึ่งโอบรัดเอวเอาไว้แน่น ยามนี้ใบหน้าดุของเขาเลือนหาย มีแต่สีหน้าขบขันที่ฉันไม่เคยได้เห็น

"ก็ติดฝนจนป่วยอยู่นี่ไง เหลือแต่ติดเธอแล้วดิ"

ปลายนิ้วชี้จิ้มลงบนปลายจมูกเชิดรั้น เป็นฉันเองบ้างที่คว้ามือพี่คุณมาจูบสองครั้ง "แอลขอให้พี่คุณหายป่วยไวๆ แล้วก็อย่าได้เจ็บได้ป่วยอีกเลยนะ โอมเพี้ยง!"

ตบท้ายด้วยการเป่าเพี้ยงลงบนหลังมือใหญ่เหมือนที่ป้าชอบทำให้ฉัน แต่ป้าเป่าตรงหน้าผากนะ เย็นนั้นหายไข้เลยล่ะ

แต่หลังจากฉันอวยพรพี่คุณก็นิ่งงันไป เขาเอาแต่จ้องหน้าฉันนิ่งไม่ไหวติง เอ๊ะ! หรือไข้มันจะเล่นงานหัวสมองเขาไปแล้ว

"ไข้สูงขนาดนี้พี่ต้องเช็ดตัวนะคะ ไม่งั้นพี่อาจจะช็อคได้"

"แอล.. พี่จีบเราติดหรือยัง"

"คะ?" จู่ๆ ทำไมถึงถาม

"คะแนนเต็มร้อยหรือยังครับ"

น่าจะเกินแล้วมั้ง ก็พี่คุณเล่นเดินหน้าเต็มกำลังขนาดนั้น

พอนึกถึงเรื่องความรู้สึก หัวใจมันก็เต้นตึกตัก แก้มร้อนฉ่าและให้เดาเลยว่าแก้มของฉันคงแสดงออกให้พี่คุณเห็นความรู้สึกของฉันทั้งหมดแล้ว

"ถ้าเต็มร้อย.. ก็เก้าสิบเก้าแล้วมั้งคะ"

"ให้ตอบอีกที"

พี่คุณตัวจริงมาแล้ว.. ดวงตาดุ น้ำเสียงเข้มขึ้นและท่อนแขนที่โอบรัดเอวก็กระชับขึ้นให้ฉันขยับเข้าไปเบียดชิดอีกนิดใบหน้าเกือบชนกัน

"หนึ่งร้อยหนึ่งก็ได้อ่ะ"

"ขอร้อยยี่สิบ" พอได้คำตอบก็ยิ้มและต่อรอง..

"งั้นให้ร้อยยี่สิบเอ็ดเพราะแอลชอบ..พี่เกิ๊น!"

ไม่ทันพูดจบดีพี่คุณก็แบกฉันเข้ามาในห้องหนึ่งแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงนอนนุ่มนิ่มด้วยกัน เขาเป็นฝ่ายทาบทับอยู่ด้านบนบดเบียดผิวเนื้อเปลือยเปล่ากับร่างกายของฉันให้ร้อนผะผ่าวขนลุก

"ถ้างั้นไม่ต้องเช็ดตัวได้ไหม"

"แล้วพี่จะหายได้ยังไง"

"ถ้าชอบพี่เกิน..ก็ช่วยแบ่งไข้ไปหน่อยได้ไหม" น้ำเสียงของเขาพร่าเจือความปรารถนาบางอย่างที่ถ่ายถอดมาทางดวงตา

ความจริงแล้วฉันไม่ได้ซื่อขนาดนั้นหรอก เข้าถ้ำเสือแล้ว ก็ยังแอบคิดๆ อยู่ว่าอาจจะไม่รอดมือเสือไปได้

แค่แอบหวั่นใจว่าเสือตัวนี้จะดุแค่ไหนก็เท่านั้น

"พี่คุณจะหายแน่ใช่ไหมคะ" ฉันทำใจกล้าแนบสองมือกับแก้มสาก ไม่คิดปิดบังความรู้สึกใดๆ

"แอลไม่ชอบที่พี่ป่วยเลย"

"ก็ถ้าแอล..อยากให้หาย พี่ก็จะหาย"

"พี่ป้องกันนะคะ"

นั่นคือการตอบรับอย่างเต็มใจ

พี่คุณเผยยิ้มเห็นฟันเรียงสวยเป็นครั้งแรกให้ฉันรู้สึกพิเศษจนต้องเป็นฝ่ายรั้งเขาเข้ามาจูบ เริ่มต้นการถ่ายเทพิษไข้มาให้ฉันได้แบ่งเบา

พลันบรรยากาศภายในห้องก็ร้อนระอุ จูบครั้งนี้แตกต่างไปจากเดิมมากโข ร้อนแรงดั่งเทียนพันเล่มที่พร้อมจะหลอมละลายขี้ผึ้งอย่างฉัน

"อื้อ!" ฉันร้องอื้ออึงในลำคอแหงนเงยใบหน้าขึ้นเมื่อหน้าอกที่อยู่ภายใต้เสื้อยืดมีมือใหญ่รุกร้ำเข้าไปบีบขย้ำสัมผัส พร้อมกับพี่คุณฝังจมูกลงที่แก้ม เขาหอมแก้มฉันแล้วเคลื่อนไปซุกไซ้ลำคอ

จั๊กจี๋จัง.. ฉันหลับตาปี๋ มือเกาะเกี่ยวบ่ากว้างจิกเล็บหาที่ระบาย เขาคงเจ็บและอยากเอาคืนถึงได้ขบเม้มลำคอแรงๆ ให้ฉันสะดุ้ง กระทั่งเขากระซิบพร่าอีกครั้งข้างใบหู..

"แอลถอดเสื้อ"

นี่คือคำสั่งเพราะคนอย่างพี่คุณไม่มีทางบอกเล่ามันเฉยๆ ฉันทำตัวเป็นเด็กดีชูสองแขนขึ้นด้านบนอำนวยความสะดวกให้เขาถอดเสื้อสีขาวออกอย่างง่ายดาย มือใหญ่ทำงานต่อเนื่องสอดไปด้านหลัง ปลดตะขาบราเซียแล้วรั้งมันโยนทิ้งไปทางไหนฉันก็ไม่ทันได้สังเกต

พี่คุณไม่รอช้าฝังริมฝีปากตั้งแต่ลำคอลงไปถึงเนินอก จูบคลอเคลียอยู่ตรงนั้นในขณะมือบีบขย้ำหน้าอกอย่างสนุกมือ ฉันหลับตาปี๋ ไม่กล้ามองเพราะอับอายกับไซต์หน้าอก ฉันไม่เคยมั่นใจถึงไม่เคยแต่งตัวโป๊ พลันแก้มก็ร้อนผะผ่าว ฉันยกสองมือขึ้นมาปิดหน้าอกพัลวัล

"อย่า..ขอพี่ชิม"

แต่สุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานคนดุที่ผงกศีรษะขึ้นมามองตาฉ่ำ ความต้องการฉายชัดในตาเขาสะกดฉันให้นิ่งงัน พี่คุณจูบปลายคางมนแผ่วเบาเป็นการปลอบประโลม มือตรึงสองแขนของฉันแนบที่นอนแล้ววกกลับไปเล่นงานฉันด้วยปลายลิ้นลากเลียวนยอดอกซ้ำๆ ทั้งดูดดึงจนเกิดเสียงดัง

ฉันหลับตาปี๋แหงนเงยใบหน้าแล้วแอ่นหน้าอกขึ้นยามความชื้นแฉะสัมผัสยอดอกอ่อนไหว ปลายลิ้นช่ำชองตวัดเลียกลืนกินคล้ายกับหิวโหย

แต่พอฉันร้องท้วงว่าเสียว พี่คุณก็เคลื่อนต่ำลงไปจุ๊บๆ หน้าท้องให้ฉันต้องแขม่ว มือทำงานว่องไวรูดรั้งกางเกงขายาวเอวยางยืดพร้อมแพนตี้ตัวบางออกไปตามเรียวขา เขาเองก็ตามมันลงไปจนแตะริมฝีปากลงบนเนินเนื้อนุ่มนิ่มแผ่วเบา

"พี่คุณ แอลอาย" ฉันร้องบอกลำตัวสะดุ้งแล้วสะดุ้งอีก ยิ่งมั่นใจว่ากางเกงหายไปจากขาเหลือเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่าก็ยิ่งเขินอาย

"พี่ถอดเป็นเพื่อน"

ได้ยินแค่นั้นพี่คุณก็ผละจากตัวฉันไปยืนปลายเตียง ถอดกางเกงยีนส์อย่างไม่รีบร้อนแล้วเดินไปยังโต๊ะที่อยู่ฝั่งขวามือ เขาหันก้นแน่นๆ มาทางนี้ ก้มๆ เงยๆ ทำอะไรสักอย่าง ก่อนจะหันมาให้ฉันเห็นเจ้านั่นกลางลำตัวเต็มสองตา ฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคอไปหลายอึกเมื่อเห็นว่าขนาดของมันไม่ใช่เล่นๆ เลย

"มีอารมณ์ไหม"

มองเพลินรู้ตัวอีกทีพี่คุณก็กลับมาทาบทับ เขาจับสองขาเรียวอ้ากว้าง บดเบียดลำตัวเปลือยเปล่าเสียดสีให้ฉันรู้สึกร้อนผ่าวแล้วแตะปลายนิ้วลงตรงกลางแอ่งนุ่มนิ่ม

"มะ ไม่รู้ แอล..มะ ไม่เคย"

เขาหรี่ตามอง กดน้ำหนักนิ้วตรงตำแหน่งที่ทำให้ฉันเสียวสะท้านส่ายหน้าหวือ ช่วงล่างเกร็งเครียดจนถึงปลายนิ้วเท้า

"เสียว"

"เขาเรียกว่ามีอารมณ์ น้ำเยอะมาก"

น้ำอะไร.. "อื้อ! เจ็บ"

ฉันร้องอีกครั้งเพราะรับรู้ได้ว่ามีบางอย่างสอดลึกเข้าไปในช่องทางคับแคบ อากัปกิริยางอแงเหมือนจะทำให้พี่คุณชอบใจ เขาจูบแก้มฉัน จูบหน้าผากแล้วกลับมาจูบปาก พึมพำพูดบางอย่างแผ่วเบา

"เดี๋ยวต้องเจ็บกว่านี้ เป็นของพี่นะ"

มันคือคำเตือนด้วยเสียงนุ่มนิ่มแต่อาบไปด้วยยาพิษ ฉันผวาโอบกอดเขากรีดร้องเมื่อความเจ็บอย่างแท้จริงมาพานพบ พี่คุณเองก็ส่งเสียงครางต่ำอยู่กับลำคอของฉันเช่นกัน

"แน่น!"

"แอล..เจ็บ อ๊า!"

เพียงร้องเจ็บ พี่คุณก็ดันร่างกายเข้ามาแนบชิดอย่างแรง ฉันสะอื้นเบาๆ เคยได้ยินว่าครั้งแรกมันเจ็บมาก เจ็บจริงไม่จกตา

"ซี้ด! พี่เอานะ ไม่ไหวแล้วแอล" เขาหยัดตัวขึ้นแสดงออกอย่างทรมาน ในเมื่อมันมาถึงจุดนี้แล้วจะถอยให้เสียเวลาทำไม

คิดได้แบบนั้นฉันก็ตอบรับจูบที่เหมือนดั่งไฟแผดเผา ปล่อยให้หัวสมองโล่งโจ้ง ปล่อยให้ทุกอย่างเดินไปตามธรรมชาติ เรียนรู้เซ็กซ์ครั้งแรกจากผู้ชายที่ฉันรู้สึกดีด้วยคนแรก

ฉันมองพี่คุณที่ละเลงความเร่าร้อนอยู่ตรงหว่างขา ยามปกติพี่เขาดูดุ ยามมีเซ็กซ์เลเวลอัปขึ้นไปกว่านั้น เรือนร่างแสนเพอร์เฟคขยับโยกอย่างเร่าร้อน เม็ดเหงื่อเกาะพราวตั้งแต่หน้าผากลงมาถึงตรงจุดที่มีไรขนให้เห็น อย่ามองให้ลึกกว่านั้นเพราะมันอยู่ในตัวของฉัน สอดเข้าชักออกด้วยจังหวะที่ทำฉันสะท้านไปทั้งตัว และจู่ๆ ฉันก็ถึงจุดที่ทนไม่ไหวพุ่งทะยานตัวเกร็งหัวใจเต้นตุบๆ ไม่นานพี่คุณก็เป็นบ้าง

หลังจากหยุดนิ่งเขาทิ้งระยะเวลาหอบหายใจอยู่สามวินาที เราสบตากัน แต่ยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ย พี่คุณก็ผละออกจากตัวฉันแล้วเดินไปยังโต๊ะตัวนั้น เปิดลิ้นชักหยิบบางอย่างมาทำแบบเดิม หยิบอีกครั้งแล้วเดินกลับมาโยนมันลงบนเตียงข้างแขนให้ฉันเห็นชัดว่าคือถุงยางอนามัยจำนวนหนึ่ง

พี่คุณกระชับเรียวขาให้อยู่ในท่วงท่าเดิม โน้มตัวลงมาจูบปากฉันขบเม้มแรงๆ อย่างมันเขี้ยว

"เป็นของพี่อีกนะ พี่ต้องหาย ต้องหายป่วยแน่ๆ"

จากนั้นการสอดประสานหลอมรวมก็เริ่มต้นอีกครั้ง.. คืนนั้นพี่คุณพูดประโยคนี้ไม่ต่ำกว่าสี่ครั้ง ฉันชักไม่แน่ใจแล้วว่าเขาป่วยหรือแกล้งกันแน่