Todos los capítulos de พื้นที่หวงรัก Zone W_I: Capítulo 1 - Capítulo 10

ด้านหลังตึกคณะวิศวกรรมศาตร์ อดีตเป็นห้องชมรม ก่อนจะถูกปล่อยทิ้งร้างเมื่อชมรมถูกย้ายไปทำกิจกรรมบนตึก ปัจจุบันสภาพภายนอกยังคงคล้ายกับบ้านร้าง ทว่าภายในกลับยิ่งกว่าสวรรค์ด้วยเฟอร์นิเจอร์อำนวยความสะดวก ทีวี ตู้เย็น โซฟา ห้องนอนลับ แม้แต่โต๊ะสนุ๊กเกอร์ก็ยังมีมุมหนึ่งตู้เก็บหนังสือมีชายหนุ่มผมสีบลอนด์เทานั่งอยู่ ไผ่ชื่นชอบการอ่านหนังสือการ์ตูนเป็นงานอดิเรก มุมโปรดและส่วนตัวของเขาคือตรงนี้ตรงกลางห้องมีโซฟาตัวใหญ่ที่รองรับสองร่างของชายหนุ่มวัยยี่ิสิบเอ็ดปีที่กำลังรัวนิ้วกับจอยเกมในมือ เฉินขบเคี้ยวเขี้ยวฟันส่งเสียงตามฟีลลิ่งของเกมต่อสู้ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทีวีขนาดยักษ์ ต่างจากคุณที่ตีสีหน้านิ่งเรียบ นิ้วขยับเหมือนคนไม่ออกแรง แต่เป็นคนได้คะแนนนำโด่งในเกม"ไอ้คุณ! ไอ้เหี้ยเอ๊ย! แพ้เลย"เฉินร้องโอดครวญก่อนจะโยนจอยเกมลงบนโซฟาข้างกัน มองค้อนเพื่อนที่ยักคิ้วเยาะเย้ย เขาล่ะเบื่อ เล่นเกมกับคุณสิบครั้งแพ้เก้าครั้งโน้นล่ะมั้ง ไม่รู้ว่าเก่งหรือมากับดวงกันแน่แกร๊ก! พลันประตูห้องสำหรับเอาไว้นอนเล่นก็ถูกเปิดออกมาจากคนด้านใน ทุกสายตาหันไปจับจ้องจอมพลที่เดินออกมาในสภาพสวมใส่กางเกงยีนส์ขายาวเพียงตัวเดียว เส

สองวันหัวเข่าที่ตึงๆ ก็หายเจ็บ ทิ้งรอยแผลตอกย้ำให้ฉันระมัดระวังตัวให้มากกว่านี้ เย็นนี้หลังจากเรียนเสร็จก็ติดรถแครอทมาที่ห้างสรรพสินค้าแถวปิ่นเกล้า ฉันแยกกับเพื่อนที่หน้าคลินิกเสริมความงาม แครอทเป็นสายรักสวยรักงามแบบตัวมัม ชอบทำที่สุดคือการเลเซอร์ขนตามจุดต่างๆ ส่วนฉันเงินจะกินพอมี เงินจะไปทำแบบนั้นก็เสียดายเลยนานๆ ครั้งถึงจะไปเยือนพี่มุกยืนรอฉันอยู่ด้านหน้างานมอเตอร์โชว์ชั้นสาม นอกจากเป็นธุระจัดหางานให้น้องคนนั้นคนนี้เธอยังรับงานพริตตี้เอ็มซี วันนี้พี่มุกของฉันจึงสวยสะดุดตาด้วยชุดเดรสรัดรูปสีดำสั้นเสมอหูสวมใส่รองเท้าบูธสีเดียวกัน"เป็นไงแอล ดีขึ้นแล้วแน่นะ""สบายมาก ยืนอีกสองชั่วโมงก็ยังได้ค่ะ"ฉันทำท่าวิ่งเหยาะๆ โชว์ ทั้งที่ความจริงโคตรเจ็บแผล แต่ฉันจะอดทนเพื่อเงินห้าร้อยบาทค่าแรงในวันนี้"อย่ามางอแงเชียว ฉันตีตูดแกแน่"เธอชี้หน้าแกมหยอกแล้วพาฉันไปรับงานจากทางผู้จัดงานนี้ ใบปลิวนับพันใบถูกฉันแจกจ่ายให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาหมดภายในสองชั่วโมง รับเงินแล้วก็รับงานบางอย่างจากพี่มุกต่อ"ฝากไปให้น้องพี่หน่อยนะ ไม่ค่อยได้เจอกัน ดีนะแกเรียนอยู่ที่นั่น""ผู้ชายเหรอ""แหงสิ เป็นผู้หญิงพี่ไม่ให

ตั้งแต่วิ่งหนีออกมาจากที่นั่น จากที่ไม่เคยสนใจฉันก็เกิดอยากรู้ข้อมูลของโซนวอ.ขึ้นมา ผู้ชายคนนั้นชื่อว่าคุณ เขาเป็นคนที่ใครต่างก็พูดว่าดุทั้งใบหน้าและนิสัย ฉันเชื่อเพราะตอนที่คุยกันเขาดูดุมาก"แกมันบ้า ห้องน้ำในมอมีเป็นร้อย แต่ดันไปเข้าที่โซนวอ."ถิงถิงมีอาการขนลุกขนพองไม่ต่างจากฉันหลังจากเล่าให้ฟังว่าฉันทำอะไรลงไป"ก็มันปวดฉี่นี่""ฉี่ในป่ายังดีกว่า""บอกมันแบบนั้น แล้วแกกล้าเหรอ" แครอทถามกลับถิงถิง ยัยนั่นยิ้มเจื่อนตอบ"กล้าก็บ้าแล้ว ก้นดูมๆ ของฉันของแพงจ้า ผีสางนางไม้ก็อดเห็นจ้า"เสียงพูดคุยหยอกล้อของถิงถิงช่วยให้ใจฉันดีขึ้นมาบ้างไม่มีอะไรหรอก พวกรุ่นพี่คงแค่ทำเป็นเบ่งอำนาจเพราะความเป็นลูกหลานอธิการบดีเท่านั้น คิดทำร้ายคนอื่นง่ายๆ ก็เกินไปแล้วฉันปลอบใจตัวเองแบบนี้อยู่ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แผลตรงหัวเข่าทิ้งร่องรอยแผลเป็นเอาไว้จางๆ แต่ไม่เป็นอุปสรรคต่อการใช้ชีวิตเท่าไหร่นักเช้าของวันอังคารฉันนั่งรถมินิบัสจากจังหวัดนครปฐมเข้ามายังกรุงเทพฯ เพราะเมื่อคืนกลับไปนอนค้างที่บ้านของป้าเนื่องจากลุงสามีของป้าป่วยเลยกลับไปเยี่ยมเยียน ระหว่างนั่งอยู่ในรถก็เล่นมือถือไปพลางๆ ปกติ

เงินจำนวน 1,500 บาท ถูกโอนมาหลังจากฉันออกจากโซนวอ.หนึ่งชั่วโมง ซึ่งหลังจากพี่คุณออกไปแล้วเกิดไฟดับ สงสัยฉันคงต้องวางแผนใหม่ ไปทำความสะอาดก่อนเข้าเรียนดีกว่า แต่อย่างน้อยก็ควรแจ้งเจ้าของสถานที่นิดหนึ่งระหว่างยืนรอคิวซื้อน้ำเต้าหู้ฉันเลยพิมพ์แชทไปหาพี่คุณLLy : พรุ่งนี้หนูขอไปทำความสะอาดตอนกลางวันแทนนะคะพี่คุณยังไม่เปิดอ่าน แต่ฉันกลับเห็นรถของเขาขับผ่านไปแล้วจอดที่ร้านขายไก่ทอด ฉันเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัยว่าทำไมเขาถึงเข้ามาในซอยแคบๆ นี้"มองผู้ชายอีกแล้วนะนังหนู" ป้าคนขายทัก"เขาเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยน่ะจ้ะ สงสัยว่าเขามาทำอะไรในซอยนี้""พ่อหนุ่มรูปหล่อรถหรูคนนั้นน่ะเหรอ"ฉันพยักหน้า"เลยเข้าไปเลี้ยวขวา เขามีอู่อยู่ในนั้นแหละ""อู่อะไรเหรอจ๊ะ""อู่ซ่อมรถมอเตอร์ไซต์ที่มันคันใหญ่ ท่อเสียงดังๆ เห็นว่าทั้งจำนำ ซ่อม ขาย อายุก็แค่เท่าเนี่ย รู้จักทำมาหากินด้วยนะ"ป้าจบประโยคด้วยการชื่นชม ฉันเองก็ร้องว้าวและชื่นชมเขาในใจเช่นกันได้ของโปรดมากินก็ขึ้นห้องที่อยู่บนชั้นสาม อะพาร์ตเม้นต์นี้มีแปดชั้น เจ้าของเลือกคนเข้าพัก จะเน้นนักศึกษา พนักงานออฟฟิศและนางพยาบาล ฉันจึงหาความสงบสุขได้ง่ายก่อนจะล้มตั

พี่คุณไม่เพียงขับรถมาส่ง แต่เขาเดินเคียงคู่กับฉันมาถึงลานกว้างของสยามสแควร์ บอกเหตุผลแค่ว่า 'อยากมาส่ง' หรือความจริงฉันควรถามเขาตรงๆ ว่าจีบฉันหรือเปล่าไปเลยดี ฉันจะได้ทำตัวถูกแต่คิดว่าไม่ถามดีกว่า เกิดเขาไม่ได้คิดจีบ แต่ดันเป็นคนมีน้ำใจจริงๆ ฉันจะหน้าแหกเอา"ขอบคุณพี่นะคะ" สองมือเล็กพนมไหว้อย่างควรทำ แถมยิ้มนิดๆ ให้ด้วยอย่างจริงใจ"เสร็จกี่โมง" เวลานี้เขาสวมใส่เพียงเสื้อนักศึกษาสีขาวแขนสั้น ไม่ได้สวมเสื้อช็อปทับเพราะอยู่นอกสถาบันศึกษา พี่คุณลุคไหนก็เท่ห์มาก"น่าจะสองทุ่ม อ่ะๆ พี่ไม่ต้องรอนะคะ แอลเกรงใจ""แค่ถาม"นั่นไง!! บอกแล้วว่าอย่าออกตัวแรง"ดีแล้วค่ะที่แค่ถาม เจอกันวันจันทร์นะคะ"ฉันโบกมือลาเบาๆ แล้วสาวเท้าตรงดิ่งไปหาพี่มุกที่ยืนอยู่หน้าร้านเสื้อผ้าแฟชั่นแบรนด์หนึ่ง พอเดินมาถึงพี่มุก ฉันก็หันกลับไปมองพี่คุณอีกครั้ง เขาหายไปจากตรงนั้นแล้ว ค่อยโล่งใจหน่อย"มีผู้ชายมาส่งเหรอ" พี่มุกแซวฉันทันที"ติดรถรุ่นพี่ที่มอมาเฉยๆ ค่ะ ประหยัดค่ารถขามาและประหยัดเวลา เก็บกินหวานๆ""ขี้งกจนขนลุก" พี่มุกเบะปากใส่กับความขี้งกของฉัน จากนั้นฉันก็รับใบปลิวโฆษณาลดราคาเสื้อผ้าของแบรนด์หนึ่งมาแจกแจกไปแจก