เร็วแรงทะลุจีบ

ขากลับฉันกอดเอวเขามาตลอดทาง เผลอวูบหลับไปด้วย พอมาถึงหน้าอะพาร์ตเม้นต์พี่คุณก็เคาะหมวกกันน็อคเรียก

"หรือว่าต้องอุ้มขึ้นไปส่ง"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ"

ฉันปล่อยกอดเขาแล้วกลับมานั่งตัวตรง ให้พี่คุณถอดหมวกกันน็อคออกให้แล้วอุ้มฉันลงจากรถมายืน

"เสื้อให้ยืม"

"เดี๋ยวก็ไม่คืนหรอก"

"ก็ยกให้เอาไปนอนกอด ส่งเบอร์แอลมาให้พี่ในไลน์ด้วย"

"ค่า อยากได้อะไรอีกไหม"

"อยากได้แอล"

คำตอบตรงตัวทำฉันตกใจเบิกตาโต "พี่.."

"พูดจริง ขึ้นไปพัก เดี๋ยวโทรหา"

มือใหญ่ยื่นมาแนบแก้มฉันลูบเบาๆ ให้ใจสั่นแล้วเขาก็ไป

ผู้ชายคนนี้ใช้ได้เลย รุกแรงเว่อร์จนฉันไปแทบไม่เป็น

เบอร์โทรสิบหลักถูกส่งเข้าไปในไลน์ให้พี่คุณ พอได้รับเขาก็วีดีโอคอลมาหา เดือดร้อนให้ฉันต้องเปลี่ยนเสื้อและหาฟิลเตอร์หูกระต่ายมาสวมใส่

"อ้าว! คอลมาแต่พี่ไม่เปิดกล้องเนี่ยนะ งั้นแอลปิด"

[เดี๋ยว..]

พลันภาพผู้ชายไม่สวมใส่เสื้อก็ปรากฏ เหมือนว่าพี่คุณจะออกกำลังกายอยู่ ฉันเห็นเม็ดเหงื่อบนตัวเขาเลยคาดเดาไปแบบนั้น

[เปิดกล้องจะดูอะไร]

"แอลต้องเป็นคนถามพี่มากกว่า"

ฉันนอนคว่ำอยู่บนเตียงให้เห็นเพียงเฉพาะใบหน้า

[อาบน้ำหรือยัง]

มือถือของเขาถูกวางเอาไว้ พี่คุณค่อมตัวลงให้เห็นใบหน้าของเขา

"อาบแล้วค่ะ จะนอนแล้วเนี่ย ทำไมพี่ออกกำลังกายดึกๆ ล่ะ"

[ก็เดี๋ยวจะอาบน้ำแล้วนอนเลย]

"วันเสาร์นะคะ ไม่ไปดื่มกับเพื่อนเหรอ"

[ทำไมต้องวันเสาร์]

"ก็พรุ่งนี้วันหยุด"

[ไม่หยุด อยากรู้ว่าทำอะไรก็มาหาที่อู่ ตรงมาเลี้ยวขวาหนึ่งกิโลถึง]

"ไม่ไปหรอกค่ะ วันพักผ่อนแอล"

[ถ้างั้นก็พักผ่อน แอล..]

พี่คุณย่อตัวนั่งให้ฉันเห็นหน้าเขาชัดๆ การเรียกแล้วเว้นระยะการพูดทำให้ฉันตื่นเต้นจนต้องเม้มริมฝีปาก แต่ก็ต้องคลายออกเพราะพี่เขาไม่พูดสักที

"เรียกแล้วก็ไม่พูด"

[แค่จะบอกว่า..ฝันดีครับ]

ประโยคธรรมดาแต่มีผลต่อหัวใจของฉันอย่างหนักหน่วง มันเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก ริมฝีปากของฉันก็เหมือนจะกลั้นยิ้มไม่ได้เลยต้องรีบกดวางสาย จากนั้นฉันก็ยิ้มจนเมื่อยปาก

ไอ้บ้าพี่คุณ! ทำไมถึง.. พูดว่าฝันดีครับได้นุ่มหูขนาดนั้น

วันจันทร์ฉันมาเรียนแบบตัวลอยๆ ยังไงก็ไม่รู้ ความรู้สึกเหมือนตอนอายุสิบสี่ปีที่ถูกรุ่นพี่มอสี่มาจีบครั้งแรก เมื่อคืนพี่คุณก็วีดีโอคอลมา เขาอยู่ที่อู่ซ่อมรถที่ป้าขายน้ำเต้าหู้พูดถึง ก่อนวางสายเขาพูดประโยคเดิมต่อหน้าพี่จอมพลด้วย

วันนี้ฉันเลือกมาทำความสะอาดตอนเที่ยง เดินสวนกับผู้หญิงคนหนึ่งสวมใส่กระโปรงสั้นจู๋ตรงก่อนถึงโซนวอ.ไม่กี่เมตร เธอมองฉันด้วยความแปลกใจ ฉันเองก็มองเธอด้วยความแปลกใจเช่นกัน

ครั้นเปิดประตูก็ต้องสะดุ้งเพราะเจอะกับพี่จอมพลที่เปิดประตูห้องนอนออกมาพอดีในสภาพทรงผมกระเซิงและไม่สวมใส่เสื้อ ด้านหลังของเขามีผู้หญิงเดินตามออกมาอีกคน

แล้วคนเมื่อกี้ล่ะ...

"ไอ้คุณเข้าห้องน้ำมั้ง" เขาพูดกับฉัน

"อ่อ ค่ะ"

"ใครเหรอคะพี่จอมพล" เธอคนนี้ไม่ต่างจากคนเมื่อครู่ เสื้อนักศึกษารัดนมและกระโปรงก็สั้นมาก

"เด็กไอ้คุณ"

"โอ๊ะ! พี่คุณชอบแบบนี้เหรอ" ยัยคนนี้เบะปากมองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

แกร๊ก! ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกมา พี่คุณตรงมาหาแล้ววางมือลงบนศีรษะของฉัน "เดี๋ยวสั่งข้าวมาให้"

"ขอบคุณค่ะ" ฉันแกล้งขยับเข้าไปใกล้พี่คุณ เงยหน้าขึ้นยิ้มหวานก่อนจะหันไปเบะปากใส่ยัยนั่นบ้าง

ผู้ชายเขามาจีบฉันด้วยนะยะ

"ไปได้แล้ว" พี่จอมพลเอ่ยปากไล่ เธอยอมไป แต่ตอนเดินผ่าน เธอเอ่ยบางอย่างออกมา

"อย่างเธอ พี่คุณเขาแค่ลองเคี้ยวเท่านั้นล่ะ ไม่มีทางเอามาเคี้ยวจริงๆ หรอก"

"หุบปาก!"

เสียงพี่คุณตวาดลั่นทำฉันสะดุ้งก้าวถอยห่างจากเขา แต่แขนเขาไวมาก ตวัดรัดคอฉันให้ถลาเข้าไปใกล้ใบหน้าแนบอกแกร่ง

"ไอ้จอมพล มึงจัดการด้วย"

"เออๆ ใจเย็นดิวะ"

พี่จอมพลยิ้มให้ฉันแล้วเดินผ่านไปด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงประตูเปิดแล้วปิดลง ฉันเลยได้สติผละออกจากพี่คุณ

"ไม่ต้องใส่ใจ จีบเอง เท่ากับว่าอยากเคี้ยวจริงๆ"

ครั้งก่อนก็พูดว่าอยากได้ฉัน ครั้งนี้ก็อยากเคี้ยว จริงใจดีเหมือนกันนะ...

ฉันไม่รู้จะตอบอะไรกลับไป แอบเอนเอียงไปทางผู้หญิงคนนั้นพูดเหมือนกัน ยังไงก็ยังมองไม่เห็นจุดที่พี่คุณจะมาชอบฉันเลยจริงๆ

สิบนาทีข้าวที่พี่คุณบอกว่าสั่งก็มาส่งโดยคนส่งก็คือพี่เฉินและพี่ไผ่ พวกเขาสี่คนนั่งกินข้าวด้วยกันหน้าทีวีที่เปิดภาพยนตร์แอคชั่น ฉันยังทำงานไม่เสร็จเลยไม่ได้ไปร่วมวงตามที่พี่คุณเรียก พี่คุณเลยต้องรอฉันไปโดยปริยาย

"พี่คุณ" ด้วยความเกรงใจที่เขารอ ฉันเอ่ยเรียกเสียงเบาด้านหลังโซฟา ทุกคนหันมอง แต่แปปเดียวก็เหลือพี่คุณที่มองคนเดียว

"เอาไปกินตรงโน้นได้ไหมคะ" ฉันชี้ไปที่โต๊ะตัวเล็กมุมห้อง มันน่าจะดีกว่าฉันไปนั่งซุกๆ กับเพื่อนของเขา ข้าวสองกล่องกับขนมจีบหมูอีกหนึ่งกล่องจึงถูกขนมาวางบนโต๊ะนั้น เราสองคนนั่งหันหลังให้เพื่อนของเขาราวกับว่าโลกนี้มีเพียงเราสอง

"พี่ไม่กินใบกะเพราเหรอ" เห็นเขาเขี่ยมันไปข้างๆ แล้วตักแต่หมูกับข้าวสวยเข้าปาก

"ไม่ชอบ กลิ่นมันแรง"

"งั้นรอบที่แล้วที่ไม่กินเพราะมันเหรอคะ แล้วนี่พี่จะสั่งมาทำไม"

"คิดว่าแอลน่าจะชอบ"

"ตามใจแอลอีกล่ะ"

เขาพยักหน้าแล้วพยายามเขี่ยมันต่อ

"แอลเอาออกให้ค่ะ พี่กินขนมจีบเล่นไปก่อน"

ฉันดึงกล่องข้าวของเขามา ใช้ช้อนเขี่ยมันไว้ด้านข้างจนหมดจึงตักพวกมันใส่กล่องข้าวของฉัน

"แอลกินได้ เดี๋ยวกินให้นะ"

"ดีว่ะ"

"อะไรดี"

"น่ารักดี"

เฮือก! มาชมกันโต้งๆ ฉันก็เขินสิ ฉันขี้เกียจเก็บอาการเลยยิ้มแป้นตอบรับ

"พี่นี่ตาถึงตลอดเลย อ่ะ กินได้แล้วค่ะ"

กล่องข้าวผัดกะเพราที่เหลือเพียงหมูถูกผลักกลับคืนพร้อมกับพี่คุณขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนหัวไหล่ของฉันชนหน้าอกแกร่ง ฉันหันมองเขาด้วยระยะใบหน้าไม่ห่างกันมากนัก

พี่คุณหน้าใสมาก ผิวดีพรรณดีดั่งลูกคุณหนู ดวงตาคมมีเสน่ห์เหลือล้นเกินจะบรรยาย

ฉันไม่แปลกใจตัวเองหากจะหลงใหลเขาง่ายๆ ก็คนหล่อเล่นมาอ่อยขนาดนี้..อย่างตอนนี้ที่ใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากล่างของฉันไปมา สัมผัสของเขาส่งผลให้แขนของฉันร้อนวูบวาบ พี่คุณโน้มใบหน้าลงมาหา..

แกร๊ง! แต่ก่อนที่ริมฝีปากจะชนชิดกับปากของฉัน กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นให้ฉันตกใจรีบหันหน้าหนี มือแนบหน้าอกข้างซ้ายกดหัวใจให้อยู่นิ่ง

พี่คุณจะจูบฉัน อีกนิดเดียวเท่านั้น หัวใจเกือบวายแหนะ

แกร๊ง! มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น ฉันหันมองพี่คุณ เหมือนเขาจะโยนอะไรสักอย่างไปหาเพื่อน คนที่มองอยู่และตอบกลับมาว่า..

"โทษทีว่ะ มือมันอ่อน"

คือพี่ไผ่ ผู้ช่วยชีวิตฉัน