หลง..แล้ว

ฉันมาโซนวอ.จนเคยชินและรู้สึกว่าที่นี่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คนอื่นร่ำลือเลยแม้แต่นิด แถมมันยังน่าอยู่และผ่อนคลายดีด้วย รวมถึงผู้ชายสี่คนที่ยามอยู่ภายในนี้ก็เฮฮาปาร์ตี้ดูหนังเล่นเกม

ไอ้ที่ว่าตีนมหันตภัย ตั้งแต่ครั้งนั้นฉันก็ยังไม่เคยเจออีกเลย

พอฉันบริหารเวลาได้ก็เลือกมาทำความสะอาดที่นี่ตอนกลางวันเพื่อไม่ให้กระทบกับงานพาร์ทไทม์ของพี่มุก และทุกครั้งที่มาก็จะเจอะเจอพี่คุณเสมอ

ตั้งแต่คืนนั้นที่เราจูบกัน... พี่คุณก็รุกคืบฉันหนักหน่วงขึ้น

อย่างตอนนี้ที่หลอกล่อฉันเข้ามาในห้องนอนด้วยการเอาถุงขนมมาโยนทิ้งเอาไว้ พอฉันเข้ามาเก็บ เขาก็ตามเข้ามาแล้วปิดประตูลง

คนดุชอบรุกแบบแรงๆ จะรีรออะไร เพียงฉันหันหน้าไปมองก็ถูกเขาโถมเข้าหา โอบกอดฉันแล้วจูบจนปากเบิร์นบวม

นั่นแหละ..เขาถึงพอใจ ผละออกแล้วเปิดประตูกลับไปนั่งเล่นเกมต่อหน้าตาเฉย

รู้งี้ให้หมดโควต้าไปตั้งแต่คืนนั้นก็ดี เจ็บปากไปหมดเลย

"เฮ้ย! ไอ้เหี้ยพีชมันมาป่วนว่ะ"

"จัดดิ รออะไร"

ได้ยินเสียงพี่คุณตอบกลับพี่เฉิน ฉันก็รีบโผล่หน้าออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถูกพี่คุณออกคำสั่งจนต้องหยุดสองขาเอาไว้

"ห้ามโผล่ออกไปเด็ดขาด ขัดคำสั่งปากขาดแน่"

น่ากลัวเชียว ฉันจะกล้าเหรอ แค่ถูกจูบปากก็บวมแล้ว ไม่อยากจะนึกว่าต้องทำแบบไหนปากถึงขาดได้

แต่นานเกินเวลาพักของฉันพี่คุณก็ยังไม่กลับมา ฉันต้องไปเรียนต่อแล้วจริงๆ เลยแง้มประตูอ้าออกดูว่าภายนอกเกิดอะไรขึ้น ปรากฏว่าทุกอย่างเงียบสงัด ไม่มีใคร มีเพียงเสียงนกร้องเท่านั้น

"แล้วจะห้ามเพื่อ" ฉันตัดสินใจปิดไฟปิดประตูแล้วเดินกลับไปยังตึกที่เรียน ระหว่างทางที่ยังไม่พ้นเขตตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์มีคนมองจนชินชา คงเพราะฉันเข้านอกออกในโซนวอ.ได้ตามสบาย

กลับมาเรียนจนกลับมาถึงอะพาร์ตเม้นต์มือถือของฉันเงียบมาก ทั้งที่ปกติพี่คุณจะส่งแชทมาบอกตำแหน่งที่เขาจอดรถรอแล้วมาส่งฉันเสมอ

หายไปเลยตั้งแต่ทำท่าจะออกไปมีเรื่องมีราวแล้วก็ติดต่อไม่ได้ แบบนี้ฉันก็ว้าวุ่นน่ะสิ ฉันตัดสินใจโทรหาเขา อย่างน้อยก็ต้องได้ยินเสียงพี่คุณสักหน่อยเพื่อความสบายใจ

แต่สามสายก็แล้ว ทำไมเขาถึงไม่รับสายนะ

[คุณ Part]

มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นสะเทือนบอกให้รู้ว่ามีคนโทรเข้ามาอยู่หลายครั้ง แต่ตอนนี้ผมไม่สะดวกรับสายเพราะกำลังนั่งอยู่ต่อหน้าพ่อกับแม่ที่โทรตามผมให้มาพบ หลังจากมีข่าวลอยมาถึงหูว่าผมมีเรื่องราวชกต่อยกันวันนี้

มันเริ่มต้นจากไอ้พีชเด็กคณะสถาปัตยกรรมที่เขม่นกันมาตั้งแต่เด็กมันมาเล่นกับไอ้จอมพล มีเรื่องกับจอมพลก็ต้องเหมารวมว่ามีเรื่องกับพวกผมด้วยเพราะก็ถือว่าเพื่อนรัก แต่ที่มันมาครั้งนี้เป็นเพราะเมื่ออาทิตย์ก่อนโน้นรุ่นน้องของมันเจ็บตัวกลับไป มันเลยตั้งใจมาเอาคืนพวกผม โดยที่ไม่สืบสาวหาความก่อนว่ารุ่นน้องของมันลื่นลมหัวฟาดถังขยะจนเลือดไหลนอง พวกผมยังไม่ทันทำอะไรเลย แต่เข้าในเขตโซนวอ. คนก็เหมารวมไปแล้วว่าพวกผมเป็นคนทำ

ครั้งนี้ก็ด้วยที่ไอ้พีชมันต่อยตัวต่อตัวกับไอ้เฉิน มีคลิปวีดีโอที่ฝั่งนั้นกดถ่ายเอาไว้แล้วเอาไปแชร์ในกลุ่มไลน์ของคณะพวกมัน คนที่คาบข่าวมาบอกบ้านผมคงเป็นอาจารย์คนไหนสักคนเพราะอดีตพ่อก็เคยเป็นอาจารย์อยู่ที่นั่น

"ทำอะไรไว้หน้าพ่อบ้าง อาจารย์ในมอเขามาบ่นว่าลูกพ่อเกเร"

พ่อพูดไม่จริงจังเท่าไหร่ ก่อนท่านมีผมได้ยินว่าก็เคยสุดมาก่อนคงจะเข้าใจอารมณ์วัยรุ่น คนที่เครียดน่าจะเป็นแม่ที่ทำหน้าเศร้าไม่พูดไม่จา

"ผมไม่ทำให้ใครเดือดร้อนหรอกครับแม่"

ผมพูดนิ่งๆ ตามลักษณะนิสัย ตีหน้าตายราวกับคนไม่รู้สึกรู้สาตามแบบฉบับเด็กเปรตที่ใครต่างก็ชอบด่า

"แม่เชื่อคุณได้หรือไง"

"ไม่สัญญาครับ แต่จะพยายาม"

"เมื่อไหร่จะมีแฟน จะได้มีคนช่วยดึงสติบ้าง เฮ้อ!"

แม่ถอนหายใจเสียงดัง พูดถึงเรื่องนี้ผมก็หันไปมองพี่สาวที่นั่งเงียบอยู่กับลูกสาว น้องคาร่าลูกสาวของพี่เค้กหลานสาววัยขวบเศษของผมมองผมด้วยความหวาดระแวง

มีแต่คนบอกว่าใบหน้าของผมดุ เด็กจะกลัวก็ไม่แปลก

"ไม่ต้องมามองพี่เลย อย่ามาโทษว่าเป็นเพราะพี่เชียวนะ คุณถึงไม่อยากมีแฟน"

"ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนี่ครับ"

"คุณไม่พูดแต่สีหน้าของคุณบอกทั้งหมด อีกอย่าง.. นี่พี่สาวคุณ อ่านความคิดคุณได้"

พี่เค้กถอนหายใจเสียงดังไม่ต่างจากแม่

"พี่ก็คือพี่ คุณก็คุณ โชคชะตาคงไม่ได้ใจร้ายพัดพาคนไม่ดีมาหาคุณด้วย ไม่ได้ยุให้มีแฟนนะคุณ แต่ให้เปลี่ยนมุมมองใหม่"

"พูดเหมือนทำใจได้แล้วเลยนะครับ"

"อย่าหาเรื่องพี่นะคุณ"

ครั้งนี้เป็นผมบ้างที่ถอนหายใจแล้วลุกขึ้นยืน

"ผมไปดีกว่า รู้สึกเหมือนจะไม่สบาย"

"ป่วยเหรอลูก นอนบ้านสิ"

แม่รีบเข้ามาดูอาการผม "ตากฝนมาใช่ไหม แม่บอกแล้วว่าอย่าให้ตัวเปียกหัวเปียก เวลาตัวเองป่วยแย่เอาเรื่อง"

"ช่วงนี้หน้าฝนนี่ครับ ผมเลี่ยงไม่ได้ เดี๋ยวผมกลับไปนอนที่คอนโดดีกว่าครับ เสื้อผ้าอะไรก็อยู่ที่นั่นหมด"

"ถ้าไม่ไหวโทรมาตามแม่เลยนะ"

ผมพยักหน้าแล้วเดินไปย่อตัวนั่งลงด้านหน้าพี่เค้ก ยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวก้อยเด็กน้อยคาร่าชื่อฝรั่งแต่หน้าหมวยที่สุด

"รอบนี้รีบมาเลยไม่ได้ซื้อขนมมาฝาก รอบหน้าจะหอบมาให้"

คาร่าไม่ได้ตอบรับผม เด็กน้อยยังฟังประโยคยาวๆ ไม่เข้าใจ เรียกแม่ได้ เรียกตายายได้ แต่เรียกน้าไม่ได้เพราะไม่ยอมเข้าใกล้ผม

คราวนี้ผมไปจริงๆ เพราะมือถือในกระเป๋าสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกหน เข้ามานั่งในรถก็หยิบมันออกมาดู เป็นสายของแอลลี่ ผมอ้อยอิ่งไม่รับสายเพื่อวัดใจว่าเธอจะมีใจโทรมาอีกหรือไม่ สายตัดไปแล้ว และทันทีชื่อของเธอก็ปรากฏบนหน้าจออีกครั้ง

สงสัยจะมีคนหลงรักผมแล้วจริงๆ ว่ะ

ผมกดรับสายกรอกเสียงที่เรียกว่าโคตรสำออยลงไป

"แอล.."

[พี่คุณ! ทำไมไม่รับสายแอลเลยล่ะคะ พี่เป็นอะไรไหม]

น้ำเสียงของเธอร้อนรนเอาเรื่องเรียกเสียงหัวเราะในลำคอแผ่วเบา

"เป็น ไม่สบาย"

[ไม่สบายเหรอ แล้วพี่อยู่ที่ไหน]

"ที่คอนโด"

เธอเงียบไป ผมเองก็เงียบรอลุ้นว่าแอลลี่จะมีใจห่วงใยถึงขั้นไหน แต่เหมือนเธอจะคิดนานเกินไปถึงได้เงียบหายไปเลย

"แอล.."

[กุกกัก! รอแปปนะพี่คุณ แอลจะไปหานะคะ]

เยดเข้! แอลลี่จะมาหาผมว่ะ ในที่สุดเหยื่อก็ติดกับ

[คุณ End]