All Chapters of บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ : Chapter 41 - Chapter 50

70 Chapters

บทที่41 ได้ยินมาว่า

“หม่อมฉันได้ยินมาว่า อีกเจ็ดวันข้างหน้า จะมีงานเลี้ยงชมบุปผาประจำฤดูใบไม้ผลิที่อุทยานหลวง ฝ่าบาททรงโปรดให้จัดงานนี้ขึ้นเพื่อปัดเป่าความหมองมัวในราชสำนัก เชื้อพระวงศ์และขุนนางใหญ่ต่างต้องเข้าร่วมงานนี้อย่างพร้อมหน้า... หากองค์ชายแปดต้องการจะเคลื่อนไหวหรือล้างมลทินให้ตนเอง งานเลี้ยงนี้ย่อมเป็นโอกาสทองที่เขาจะไม่ยอมปล่อยผ่านไปแน่เพคะ”คำวิเคราะห์ที่เฉียบขาดของลี่อิน ทำให้กู้ฉือถึงกับพยักหน้าเห็นด้วย “แม่นางลี่อินกล่าวได้ถูกต้องขอรับ ในงานเลี้ยงที่มีผู้คนพลุกพล่าน การสร้างสถานการณ์ย่อมทำได้ง่ายดาย พวกเราต้องเตรียมรับมือให้รัดกุม”หยางหลงเองก็เห็นด้วยพลางยกจอกชาขึ้นจิบ รสชาติกลมกล่อมของชากระจายไปทั่วปาก พระองค์มองสตรีข้างกายที่ตอนนี้ไม่ได้เป็นเพียงผู้ติดตาม แต่เป็นคู่คิดที่มีสติปัญญาหลักแหลมไม่แพ้ผู้ใด“เช่นนั้นพวกเราก็จะไปร่วมงานเลี้ยงนี้อย่างสมเกียรติ” หยางหลงกล่าวพร้อมกับวางจอกชาลง ดวงตาทอประกายแห่งนักล่าที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อ “ข้าอยากจะรู้นัก ว่าเมื่อหยางเจี้ยนและพวกสุนัขรับใช้ของมัน ได้เห็นพวกเราเดินเคียงคู่กันเข้าสู่งานเลี้ยง พวกมันจะยังปั้นหน้ายิ้มเสแสร้งได้อยู่อีกหรือไม่”ลี่อินหัน
last updateLast Updated : 2026-11-02
Read more

บทที่42 ดีใจยิ่งนัก

หยางหลงไม่ได้ใส่ใจที่จะสั่งให้ผู้คนลุกขึ้น พระองค์เพียงแค่ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่สิ่งที่ทำให้ทุกสายตาไม่อาจละไปไหนได้ ไม่ใช่เพียงความสง่างามของทายาทมังกรผู้หวนคืนอำนาจ หากแต่เป็นสตรีที่กำลังก้าวเดินเคียงข้างพระองค์มาด้วยท่วงทีสงบเสงี่ยมและเยือกเย็นลี่อินในวันนี้สวมชุดกระโปรงผ้าแพรไหมสีฟ้าอมเทาที่ขับเน้นผิวพรรณให้ดูผุดผ่อง ลวดลายดอกเหลียนฮวาที่ชายกระโปรงถูกปักอย่างประณีตงดงาม เรือนผมถูกเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะประดับด้วยปิ่นหยกขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าจิ้มลิ้มถูกแต่งแต้มเพียงบางเบา แต่กลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายความสง่างามและเย่อหยิ่งที่ไม่อาจจับต้องได้แม้เหล่าขุนนางและซูเจียวจะเตรียมใจมาแล้วว่าลี่อินจะต้องมาร่วมงานในฐานะสตรีขององค์ชายห้า แต่เมื่อได้มาเห็นด้วยตาตนเอง รัศมีที่แผ่ออกมาจากตัวของอดีตนางกำนัลผู้นี้กลับสะกดสายตาผู้คนจนแทบหยุดหายใจ นางก้าวเดินเคียงคู่กับองค์ชายห้า ร่างกายไม่ได้สั่นเทาหรือหวาดกลัวต่อสายตานับร้อยที่จับจ้องมา นัยน์ตากลมโตที่เคยอ่อนโยนบัดนี้ทอประกายเด็ดเดี่ยวและเย็นชาประดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์หานตงที่ยืนประสานมืออยู่ ช้อนสายตาขึ้นมองภาพนั้น หัวใจของเขาถูกบีบรัดจนเจ็บปวดร
last updateLast Updated : 2026-11-02
Read more

บทที่43 ไม่ได้ตั้งใจทำร้าย

“อิจฉาหรือ?” ลี่อินแค่นเสียงหัวเราะแผ่วเบา เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง “บุรุษที่ตระบัดสัตย์ ยอมแลกกระดูกสันหลังของตนเองเพื่อความอยู่รอด บุรุษเช่นนั้นมีค่าอันใดให้ข้าต้องอิจฉาท่านที่ได้ครอบครองเขา ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณท่าน ที่ช่วยเก็บขยะชิ้นนั้นออกไปจากชีวิตข้า ทำให้ข้าได้มองเห็นท้องฟ้าที่กว้างใหญ่กว่าเดิม”ถ้อยคำนั้นเปรียบเสมือนดาบที่แทงทะลุขั้วหัวใจของหานตง ชายหนุ่มทนรับความอัปยศนี้ไม่ไหว เขาก้าวพรวดออกมาเบื้องหน้า ประสานมือค้อมศีรษะให้หยางหลงและลี่อิน นัยน์ตาของเขาแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด“แม่นางลี่อิน โปรดระงับโทสะด้วยเถิด” หานตงเอ่ยเสียงสั่น “เรื่องในอดีตเป็นความผิดของข้าเพียงผู้เดียว ภรรยาของข้านางไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเจ้า ขอเจ้าอย่าได้ประจานนางให้ต้องอับอายไปมากกว่านี้เลย”ลี่อินตวัดสายตาอันเย็นเยียบมองอดีตคนรัก นางไม่มีความอาวรณ์เหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย “ท่านองครักษ์หาน ท่านมีสิทธิ์อันใดมาสั่งข้า ในเมื่อพวกท่านเป็นคนเริ่มแกว่งเท้าหาเสี้ยน เดินเข้ามาหาเรื่องข้าก่อน ข้าก็เพียงแค่ตอบสนองด้วยความจริง ท่านคิดว่าการที่ท่านได้สวมชุดองครักษ์ขั้นสาม แล้วจะสามารถปกปิดความขี้ขลาด
last updateLast Updated : 2026-11-03
Read more

บทที่่44 พายุริษยา

เสียงแจกันกระเบื้องเคลือบใบงามถูกปัดตกลงมากระแทกพื้นจนแตกกระจาย ซูเจียวในชุดกระโปรงไหมสีแดงสดหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยแต่งแต้มอย่างงดงามบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาของนางแดงก่ำ ข้าวของเครื่องใช้ในห้องโถงถูกทำลายจนพังพินาศ สาวใช้สองคนคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่มุมห้อง ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้อง“นังลี่อิน นังแพศยา” ซูเจียวก่นด่าเสียงแหลม “มันกล้าดีอย่างไรมาฉีกหน้าข้ากลางอุทยานหลวง มันคิดว่าเกาะชายเสื้อองค์ชายห้าแล้วจะสามารถเหยียบย่ำข้าได้อย่างนั้นหรือ ข้าคือฮูหยินเอกแห่งจวนองครักษ์ ส่วนมันก็เป็นแค่นางบำเรอที่ยังไม่มีแม้แต่ตำแหน่งเชิดหน้าชูตาด้วยซ้ำ”หานตงเดินก้าวเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับกลิ่นสุราที่คละคลุ้ง ชายหนุ่มเพิ่งกลับมาจากโรงเตี๊ยมหลังจากปลีกตัวหนีออกจากงานเลี้ยง ใบหน้าคมคายซูบซีดและเต็มไปด้วยความรวดร้าว เขามองสภาพห้องโถงที่เละเทะสลับกับใบหน้าเกรี้ยวกราดของภรรยาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า“หยุดบ้าเสียทีซูเจียว” หานตงเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความอาวรณ์หรือความโกรธ มันเย็นชาจนคนฟังรู้สึกหนาวเยือก “เจ้าทำลายข้าวของไปก็ไม่อาจลบล้างความจริงที่ว่าวันนี้เราพ่ายแพ้
last updateLast Updated : 2026-11-03
Read more

บทที่45

“จับตาดูความเคลื่อนไหวของจวนองครักษ์และหอบุปผาให้ดี หากมีสุนัขตัวใดกล้าเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตของตำหนักชิงหลง สังหารทิ้งได้ทันทีไม่ต้องรายงานข้า” คำสั่งเด็ดขาดถูกเปล่งออกมาจากทายาทมังกรคนสำคัญอย่างไร้ความปรานีแต่ในขณะที่พวกเขากำลังวางแผนรับมืออยู่นั้น เสียงระฆังเตือนภัยจากประตูทิศตะวันออกของตำหนักชิงหลงก็ดังกังวานขึ้นแหวกความเงียบของยามราตรี เสียงฝีเท้าของทหารเวรยามวิ่งกันขวักไขว่ ตามมาด้วยเสียงตะโกนแจ้งเหตุไฟไหม้“เกิดไฟไหม้ที่เรือนอิงฮวา! รีบนำน้ำไปดับไฟเร็วเข้า!”ลี่อินผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ เรือนอิงฮวาคือเรือนพักที่องค์ชายห้าจัดเตรียมให้นาง โชคดีที่คืนนี้นางมาช่วยฝนหมึกและหารืออยู่ที่ห้องหนังสือ จึงไม่ได้กลับไปพักผ่อนตามปกติ หากนางหลับอยู่ในเรือนนั้น ป่านนี้คงถูกเปลวเพลิงกลืนกินไปแล้วหยางหลงใบหน้าถมึงทึงทันทีที่รับรู้ ร่างกายแผ่รังสีอำมหิตออกมาราวกับพญามัจจุราช ชายหนุ่มคว้าข้อมือลี่อิน ดึงนางให้มาหลบอยู่เบื้องหลังตนเองอย่างปกป้อง “กู้ฉือ มู่เฉิน คุ้มกันลี่อินไว้ ข้าจะออกไปดูเองว่าสุนัขตัวใดมันกล้ามาลอบกัดข้าถึงในบ้าน”“องค์ชาย ทรงระวังตัวด้วยเพคะ” ลี่อินเอ่ยเตือนด้วยความเป็
last updateLast Updated : 2026-11-03
Read more

บทที่46 ใส่ร้าย

“ดี” หยางหลงเหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียม “มู่เฉิน นำกำลังกองทหารม้าเกราะเหล็กสองร้อยนาย ไปล้อมหอบุปผาเดี๋ยวนี้ จับกุมทุกคนที่เกี่ยวข้อง ค้นหาเอกสารลับทุกชิ้น อย่าให้เล็ดลอดไปได้แม้แต่คนเดียว ส่วนข้า... จะไปคิดบัญชีกับตัวการที่จวนองครักษ์ด้วยตนเอง”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!” มู่เฉินรับคำเสียงหนักแน่นก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็วลี่อินมองตามแผ่นหลังขององครักษ์หนุ่มจนเกือบลับสายตา ก่อนที่นางจะหันกลับไปมองหยางหลง “ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่”“การเผชิญหน้ากับสุนัขจนตรอกย่อมมีอันตราย ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องไปเห็นภาพที่สกปรก” หยางหลงเอ่ยค้าน“บาดแผลนี้เป็นของข้า ผู้ที่พวกมันต้องการสังหารก็คือข้า หากข้าหลบอยู่แต่ในห้องนอนของท่าน แล้วข้าจะเติบโตเป็นสตรีที่ควรค่าแก่การยืนเคียงข้างท่านได้อย่างไรเล่า” ลี่อินตอบกลับอย่างเด็ดเดี่ยว “ให้ข้าไปเถิด ข้าอยากจะเห็นวาระสุดท้ายของคนที่หักหลังข้าด้วยตาตนเอง”เมื่อลี่อินกล่าวจบ หยางหลงก็มองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่วาวโรจน์ด้วยความแค้นและหยิ่งทะนง เขาค้นพบว่าตนเองไม่อาจปฏิเสธความปรารถนาของนางได้เลย ชายหนุ่มจึงพยักหน้าช้าๆ พร้อมกับกระชับมือของนางให้แน่นขึ้น “เช่นนั้นก็ไปก
last updateLast Updated : 2026-11-06
Read more

บทที่47 เสี้ยนหนามในหัวใจ

“เสี้ยนหนามในหัวใจของเจ้า ไม่ใช่ข้าหรอกซูเจียว” ลี่อินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไม่ได้มีความสงสารเพื่อนเก่าตรงหน้าเลยสักนิด “แต่เป็นความริษยาและความโลภของตัวเจ้าเองทั้งนั้น เจ้าแย่งชิงความรักที่ไม่ได้เป็นของเจ้ามาตั้งแต่ต้น เมื่อได้มาแล้วก็พบว่ามันเป็นเพียงเปลือกกลวง เจ้าจึงคลุ้มคลั่งและทำลายทุกอย่าง สรุปแล้ว เจ้าทำตัวเองทั้งสิ้น”เมื่อพูดจบ ลี่อินก็หันไปมองหานตง นัยน์ตาของนางไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความรักหรือความผูกพันหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย “ส่วนท่าน ท่านองครักษ์หาน ท่านอ้างว่าทำทุกอย่างเพื่อปกป้องข้า แต่การปกป้องของท่านคือการปิดตาข้าแล้วผลักข้าลงเหว วันนี้ผลกรรมที่พวกท่านร่วมกันก่อได้ย้อนกลับมาหาพวกท่านแล้ว ข้าขอให้พวกท่านจดจำความเจ็บปวดในคืนนี้ไว้ให้ดี เพราะมันเทียบไม่ได้เลยกับความอ้างว้างที่ข้าต้องเผชิญในตำหนักเหมันต์”ถ้อยคำที่เชือดเฉือนดุจมีดกรีดลงบนหัวใจของหานตง ทำให้ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างหมดสภาพ เขาเพิ่งรู้ซึ้งถึงความพ่ายแพ้ที่แท้จริง เขาไม่ได้พ่ายแพ้ต่ออำนาจของหยางหลง แต่เขาพ่ายแพ้ต่อความเด็ดเดี่ยวและหัวใจที่แข็งแกร่งของลี่อิน สตรีผู้นี้ก้าวเดินไปข้างหน้าไกลแส
last updateLast Updated : 2026-11-06
Read more

บทที่48 ราชโองการสะท้านฟ้า

“รอรับราชโองการของเจ้าเถิดลี่อิน” หยางหลงพูดก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก จากนั้นเขาก็ประทับจุมพิตลงบนหน้าผากมนของนางอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหมุนตัวก้าวเดินออกจากห้องบรรทมไปอย่างสง่าผ่าเผย แผ่นหลังกว้างนั้นแบกรับทั้งความแค้นในอดีตและอนาคตของสตรีที่เขารัก แต่ท่วงท่ากลับดูเบาสบายไร้ซึ่งความกังวลใดๆ ทั้งสิ้นณ ท้องพระโรงใหญ่ บรรยากาศตึงเครียดและหนักอึ้งราวกับมีเมฆดำทะมึนลอยปกคลุมอยู่เหนือศีรษะของเหล่าขุนนาง ฮ่องเต้ประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร พระพักตร์ถมึงทึงและดำคล้ำด้วยไฟโทสะที่สุมแน่นอยู่ในพระอุระเบื้องล่างนั้น องค์ชายแปดหยางเจี้ยนซึ่งถูกเบิกตัวออกจากตำหนักตะวันตกเป็นการฉุกเฉิน กำลังคุกเข่าอยู่กลางท้องพระโรงด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว ข้างกายของเขามีหลักฐานมากมายกองอยู่ ทั้งตั๋วเงิน คำให้การของมือสังหาร และสมุดบัญชีลับของหอบุปผาที่มู่เฉินนำกำลังบุกยึดมาได้เมื่อคืนนี้“หยางเจี้ยน อธิบายมาเดี๋ยวนี้ ว่าเหตุใดสายลับและมือสังหารของหอบุปผา จึงซัดทอดว่าทำตามคำสั่งของคนในตำหนักเจ้า” ฮ่องเต้ตวาดลั่นจนเสียงสะท้อนก้องไปทั่วโถงกว้าง “บุกวางเพลิงตำหนักชิงหลง ลอบสังหารคนของพี่ชายตนเอง นี่คือสิ่งที่โอรสของเรากระ
last updateLast Updated : 2026-11-06
Read more

บทที่49 ความเงียบงันประดุจป่าช้า

สิ้นคำกล่าวนั้น ท้องพระโรงทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันประดุจป่าช้า ก่อนจะปะทุขึ้นด้วยเสียงฮือฮาและกระซิบกระซาบกันอย่างรุนแรง เหล่าขุนนางต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง องค์ชายผู้กุมอำนาจทางทหารสูงสุด กลับทูลขอสตรีที่เป็นเพียงนางกำนัลต่ำต้อยมาเป็นพระชายาเอก นี่มันขัดต่อธรรมเนียมราชสำนักอย่างร้ายแรงเสนาบดีกรมพิธีการทนไม่ไหว รีบก้าวออกมาคุกเข่าลงข้างๆ หยางหลงแล้วเอ่ยคำคัดค้าน “ฝ่าบาท โปรดพิจารณาด้วยพ่ะย่ะค่ะ แม่นางลี่อินแม้จะงดงามและมีความดีความชอบ แต่ชาติกำเนิดของนางเป็นเพียงเด็กกำพร้าไร้หัวนอนปลายเท้า การจะแต่งตั้งนางเป็นถึงพระชายาเอกขององค์ชายห้า ย่อมขัดต่อจารีตประเพณีและจะทำให้ราชวงศ์มัวหมองได้ นางคู่ควรเป็นเพียงอนุภรรยาหรือพระสนมเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”“หุบปากของท่านเสียใต้เท้าจ้าว” หยางหลงตวาดลั่น นัยน์ตาดุดันตวัดมองเสนาบดีกรมพิธีการจนอีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัว “ชาติกำเนิดสูงส่งแล้วอย่างไร ในยามที่ข้าถูกใส่ร้ายและถูกขังอยู่ในตำหนักเหมันต์ที่รอความตาย มีบุตรีตระกูลสูงส่งบ้านใดบ้างที่กล้าก้าวเท้าเข้าไปดูแลข้า มีสตรีสูงศักดิ์คนใดบ้างที่ยอมทนหนาวทนหิวเพื่อรักษาชีวิตข้าไว้”หยางหลงกวาดสายตามองเหล่
last updateLast Updated : 2026-11-06
Read more

บทที่50 เพลิงแค้นใต้เงาจันทร์

ลมต้นวสันตฤดูพัดเอื่อยหอบเอาความเย็นเยียบยามค่ำคืนกระแทกใส่ร่างของทหารยามหน้าประตูวังชั้นนอก หานตงยืนกำด้ามหอกยาวในมือแน่นจนข้อมือขาวซีด ร่างกายสั่นสะท้านเป็นระยะจากความบอบช้ำภายใน บาดแผลฉกรรจ์จากการถูกโบยห้าสิบไม้นั้นแม้จะได้รับการพันผ้าอย่างลวกๆ แต่ทุกครั้งที่ขยับกาย เลือดสดๆ ก็พร้อมจะซึมออกมาบาดผิวเนื้อให้แสบร้อนเมื่อหลายวันก่อน เขายังเป็นถึงองครักษ์ขั้นสาม สวมชุดเกราะดิ้นเงินก้าวเดินด้วยความภาคภูมิใจ แต่บัดนี้กลับเหลือเพียงชุดทหารยามชั้นเลวเนื้อหยาบ ยืนตากลมตากแดดรับสายตาดูแคลนจากผู้คนที่เดินผ่านเข้าออกประตูวัง“ดูนั่นสิ อดีตท่านองครักษ์หานตง ช่างน่าสมเพชเสียนี่กระไร ภรรยากระทำเรื่องชั่วช้าจนถูกประหารชีวิต ตัวเองก็พลอยสิ้นเนื้อประดาตัว ถูกลดขั้นมาเฝ้าประตูวังเยี่ยงสุนัขเฝ้าบ้าน” เสียงซุบซิบนินทาของเหล่านางกำนัลและขันทีที่เดินผ่านดังกระทบโสตประสาทอย่างไม่ขาดสายหานตงขบฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน นัยน์ตาสีเข้มฉายแววอาฆาตแค้น รอยยิ้มเหยียดหยันของหยางหลงและแววตาอันเย็นชาของลี่อินยามที่มองเขายังคงตามหลอกหลอนเขาทุกลมหายใจ เขาสูญเสียทุกสิ่ง ทั้งเกียรติยศ อำนาจ และสตรีที่รักที่สุด ทั้งหมดนี้มิใ
last updateLast Updated : 2026-11-06
Read more
PREV
1234567
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status