มู่เฉินที่ยืนอยู่เบื้องหลังลอบสังเกตพฤติกรรมของผู้เป็นนายด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าในใจกลับเกิดระลอกคลื่นแห่งความประหลาดใจ องค์ชายห้าผู้ไม่เคยเหลียวแลความทุกข์ร้อนของผู้ใด กลับเจาะจงให้ห้องเครื่องต้มซุปบำรุงและดั้นด้นนำมาให้นางกำนัลเล็กๆ ผู้หนึ่งด้วยพระองค์เอง แม้จะอ้างว่ากลัวนางตายแล้วเสื้อผ้าจะเปื้อนเลือด แต่เหตุผลตื้นเขินเช่นนั้นหลอกได้เพียงคนโง่เท่านั้นลี่อินจัดการน้ำซุปจนหมดชาม ก่อนที่นางจะวางชามลงบนโต๊ะและใช้ผ้าเช็ดปากอย่างเรียบร้อย ความอบอุ่นจากน้ำซุปทำให้เรี่ยวแรงที่หดหายไปเริ่มกลับคืนมาบ้าง นางจึงลุกขึ้นย่อตัวทำความเคารพ“ขอบพระทัยองค์ชายที่ประทานน้ำซุปเพคะ หม่อมฉันมีเรี่ยวแรงแล้ว จะเร่งปักปลอกแขนนี้ให้เสร็จโดยเร็วที่สุด”“หึ อย่ามาทำเป็นปากดี หากพรุ่งนี้ข้ามาตรวจงานแล้วฝีเข็มของเจ้ายังหยาบกระด้างอยู่ ข้าจะสั่งโบยเจ้าให้หลังลาย” หยางหลงแค่นเสียง ก่อนจะหมุนพระวรกายเตรียมจะเสด็จกลับ แต่ก่อนที่พระองค์จะก้าวพ้นประตูห้องผ้า พระองค์ก็หยุดชะงักและเอ่ยขึ้นลอยๆ โดยไม่หันกลับมามอง“อดีตก็คือเศษขยะที่ถูกทิ้งไปแล้ว หากเจ้ามัวแต่นั่งกอดเศษขยะแล้วร้องไห้ฟูมฟาย ผู้คนที่มองมาก็จะเห็นเจ้าเป็นเพี
Last Updated : 2026-10-18 Read more