บททั้งหมดของ บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ : บทที่ 11 - บทที่ 20

70

บทที่11 หายไปในความมืด

“หน้าที่ของเจ้าคือทำตามแผนการให้ลุล่วง เรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องสอดรู้สอดเห็น” ขันทีตวัดสายตามองอย่างเย็นชา “เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้เมื่อหานตงกลับมาถึงเมืองหลวง แผนขั้นต่อไปจะเริ่มต้นขึ้นทันที เจ้าจงทำตัวเป็นสหายที่แสนดีต่อไป อย่าให้ผู้ใดจับพิรุธได้เป็นอันขาด”เมื่อพูดจบ ขันทีชราก็สะบัดชายเสื้อแล้วเดินกลืนหายไปในความมืด ทิ้งให้ซูเจียวยืนอยู่เพียงลำพัง นางกำนัลสาวสูดลมหายใจลึกรวบรวมสติ รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นบนมุมปาก ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามที่นางคาดหวัง ขอเพียงนางได้ครอบครองหานตง ต่อให้ต้องเหยียบย่ำหัวใจของเพื่อนรักจนแหลกสลาย นางก็ไม่สนซูเจียวเดินกลับมาที่ห้องพัก ลี่อินยังคงหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ นางกำนัลสาวทรุดตัวลงนั่งบนเตียงของตนเอง นึกจินตนาการไปถึงวันที่จะได้สวมชุดเจ้าสาวสีแดงสด เคียงข้างบุรุษที่นางหมายปอง ในยามนี้ความทะเยอทะยานได้บดบังมโนธรรมในใจของซูเจียวจนหมดสิ้นแล้วตัดกลับมาที่ป่าชานเมือง ลมพายุสงบลงแล้ว เหลือเพียงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง หานตงพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่หยัดกายขึ้นยืน แต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนอง เขาต้องทนมองลูกน้องและสหายรักอย่างเฉินรุ่ยถูกจับม
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-02
อ่านเพิ่มเติม

บทที่12 นางอาการดีขึ้นบ้างหรือไม่

หานตงขยำกระดาษในมือจนแน่น เขารู้ได้ทันทีว่านี่คือการนัดหมายจากคนขององค์ชายแปด ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก ก่อนจะสวมเสื้อคลุมสีเข้มทับชุดลำลองและเดินออกไปตามจุดนัดหมายด้วยจิตใจที่หนักอึ้งราวกับแบกภูเขาทั้งลูกเอาไว้ศาลาริมสระบัวท้ายวังตะวันตกเป็นสถานที่รกร้างและเงียบสงัด น้อยคนนักจะสัญจรผ่าน หานตงก้าวเท้าเข้าไปในศาลาศิลา ภายในถูกจุดโคมไฟสลัว แสงสีเหลืองนวลสาดกระทบร่างของผู้ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทว่าแทนที่จะเป็นขันทีชราหรือบุรุษชุดดำ กลับกลายเป็นสตรีร่างบอบบางในชุดนางกำนัลสีชมพูอ่อน“แม่นางซูเจียว” หานตงเอ่ยชื่อด้วยความตกตะลึง “เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่”ซูเจียวเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนริมฝีปาก นางลุกขึ้นยืนพลางย่อตัวทำความเคารพกิริยาแช่มช้อย “ข้าได้รับข้อความให้มาพบคนผู้หนึ่งที่นี่ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นท่านองครักษ์หาน”“ข้อความหรือ” หานตงขมวดคิ้ว ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้น เขาจึงขยับก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ “ผู้ใดส่งข้อความให้เจ้า แล้วอินเอ๋อร์เล่า นางอาการดีขึ้นบ้างหรือไม่”“ลี่อินไข้ลดลงมากแล้ว ท่านอย่าได้กังวลไปเลย” ซูเจียวตอบเสียงหวาน นางขยับก้าวเข้าไปใกล้ชายหน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-02
อ่านเพิ่มเติม

บทที่13 การตัดสินใจ

“แผนการของพวกเจ้าย่ำยีเกียรติยศของข้า” หานตงกัดฟันพูด น้ำเสียงสั่นสะท้านด้วยความโกรธ“เกียรติยศหรือ” ขันทีหัวเราะในลำคอ “ในวังหลวงแห่งนี้ เกียรติยศกินไม่ได้หรอกท่านองครักษ์ อำนาจต่างหากที่ชี้ขาดทุกสิ่ง องค์ชายแปดทรงเมตตาท่านนัก ถึงได้มอบโอกาสให้ท่านอีกครั้ง”“โอกาสอันใด ข้าไม่มีวันรับใช้คนสารเลวเช่นพวกเจ้า”“ปากดีนักนะ” ขันทีเอื้อมมือไปบีบปลายคางของหานตงอย่างแรง “ท่านคิดว่าตนเองมีสิทธิ์เลือกงั้นหรือ โทษฐานล่วงเกินนางกำนัลในวังหลวงคือการประหารเจ็ดชั่วโคตร หากเรื่องนี้แพร่งพรายไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้ ท่านคิดว่าหัวของท่านจะยังตั้งอยู่บนบ่าหรือไม่”หานตงเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่มีความเกรงกลัว “ข้ายอมตายดีกว่าต้องเป็นสุนัขรับใช้พวกเจ้า”“ตายอย่างนั้นหรือ ช่างเด็ดเดี่ยวนัก” ขันทีแสยะยิ้ม “แต่หากท่านตาย แล้วสตรีที่ชื่อลี่อินเล่า นางจะเป็นเช่นไร”ชื่อของลี่อินเปรียบเสมือนจุดตายที่ทำให้ร่างกายของหานตงแข็งทื่อ ขันทีเห็นดังนั้นจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก“หากท่านถูกประหาร นางกำนัลห้องผ้าผู้นั้นย่อมถูกสืบสวนด้วย ในฐานะที่มีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับท่าน นางอาจจะต้องโทษประหารตามท่านไป หรือหากโชคดีรอด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-02
อ่านเพิ่มเติม

บทที่14 การตัดสินใจที่ผิดพลาด

“ข้าจะแต่งงาน”น้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือดุจสายธนูที่ขาดผึงหลุดออกมาจากริมฝีปากของหานตง เฉินรุ่ยเบิกตากว้าง ค่อยๆ ปล่อยมือจากคอเสื้อของสหาย“เจ้าพูดบ้าอันใด แต่งงานหรือ กับผู้ใด”“แม่นางซูเจียว” หานตงเค้นชื่อนั้นออกมาอย่างยากลำบากราวกับกลืนกรวดทรายลงคอ “องค์ชายแปดทรงทราบเรื่องทั้งหมดแล้ว พระองค์จะทรงออกหน้ากราบทูลขอพระราชทานสมรสให้ข้ากับนาง เพื่อเป็นการรักษาหน้าตาและปกปิดความผิด”เฉินรุ่ยผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ เขามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของเพื่อนรัก สลับกับนึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มแต่แฝงแววตาร้ายกาจของซูเจียว ทำให้ทุกอย่างประติดประต่อกันในหัวอย่างรวดเร็ว“เจ้าถูกจัดฉาก” เฉินรุ่ยกัดฟันกรอด “นางจงใจวางหลุมพรางให้เจ้าตกลงไป และองค์ชายแปดก็อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เพื่อบีบบังคับให้เจ้าก้มหัวรับใช้ใช่หรือไม่”หานตงไม่ตอบ ชายหนุ่มเพียงแค่หลับตาลง หยาดน้ำตาลูกผู้ชายไหลซึมออกมาทางหางตา ความเงียบของเขาคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด เฉินรุ่ยกำหมัดแน่นจนข้อขาว เขารู้ดีว่าหานตงเป็นคนซื่อสัตย์เพียงใด หากถูกบีบให้ถึงขั้นยอมละทิ้งเกียรติยศและสตรีที่รัก ย่อมแปลว่าพวกมันใช้สิ่งที
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-02
อ่านเพิ่มเติม

บทที่15 ความเจ็บปวด

“ลี่อิน... ข้าขอโทษ ข้าขอโทษจริงๆ” ซูเจียวปล่อยโฮออกมาเสียงดังจนทุกคนในห้องหันมามองเป็นตาเดียว นางทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเพื่อนสนิท “เจ้าจะตบตีข้า จะด่าทอข้าอย่างไรข้าก็ยอมรับผิด ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันลงเอยเช่นนี้”ลี่อินก้มมองสหายรักด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า เรี่ยวแรงทั้งหมดสูญสลายไปจนแทบจะยืนไม่อยู่ “เจ้า... หมายความว่าอย่างไร เจียวเจียว ข่าวลือนั่น... ไม่ใช่เรื่องจริงใช่หรือไม่”ซูเจียวสะอื้นฮัก น้ำตานองหน้า “ข้าไปพบเขาเพื่อจะนำยาไปให้เขาตามที่เขาร้องขอ แต่เขา... เขาเมาสุรามาก เขาพร่ำเพ้อถึงความอ้างว้าง และดึงข้าเข้าไปกอด ข้าพยายามขัดขืนแล้วลี่อิน ข้าสู้แรงเขาไม่ไหว ข้ากลัวเหลือเกิน...”นางกำนัลสาวโกหกหน้าตาย บิดเบือนความจริงทั้งหมดเพื่อสร้างภาพตนเองให้เป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกกระทำ ซูเจียวจงใจเน้นย้ำว่าหานตงเป็นฝ่ายเริ่ม เพื่อทำลายความเชื่อใจที่ลี่อินมีต่อชายคนรักให้ย่อยยับลงไปกับตา“พอเถิด”ลี่อินดึงมือของตนเองกลับอย่างเย็นชา น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นราบเรียบจนน่าใจหาย ไม่มีน้ำตาหลั่งออกมาแม้แต่หยดเดียว มีเพียงแววตาที่แตกสลายร้าวลึกราวกับแก้วที่ถูกทุบจนละเอียด“เจ้าไม่
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-02
อ่านเพิ่มเติม

บทที่16 เงียบเชียบ

ที่ตรงนั้น ลี่อินกำลังนั่งพับเสื้อผ้าของตนเองอย่างเงียบเชียบ หญิงสาวไม่ได้เก็บข้าวของเพื่อย้ายออกไปไหน แต่นางกำลังจัดระเบียบพื้นที่ที่เคยใช้ร่วมกับอดีตเพื่อนรักให้กลับมาเป็นของนางเพียงผู้เดียว ใบหน้าของลี่อินเรียบเฉย ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือคราบน้ำตา นางทำตัวราวกับว่าเสียงหัวเราะแสดงความยินดีรอบกายเป็นเพียงเสียงนกเสียงกาที่ไร้ความหมายเมื่อหีบไม้ใบสุดท้ายถูกปิดลง ซูเจียวก็ลุกขึ้นยืน นางจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินแหวกกลุ่มนางกำนัลตรงไปหาลี่อิน ผู้คนรอบข้างต่างเงียบเสียงลง รอดูว่าอดีตสหายรักทั้งสองจะกล่าวสิ่งใดต่อกันในวาระสุดท้ายก่อนจากลา“ลี่อิน” ซูเจียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน แววตาแสร้งทำเป็นอาวรณ์ “ข้าต้องไปแล้ว เกี้ยวม้าของจวนองครักษ์มารอรับข้าอยู่ที่หน้าประตูวังตะวันตก”ลี่อินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ปลายนิ้วของนางยังคงลูบไล้รอยพับของเสื้อผ้าให้เรียบตึง “เดินทางปลอดภัย”คำบอกลาที่สั้นกุดและไร้เยื่อใยทำให้ซูเจียวหน้าตึงไปเล็กน้อย แต่นางก็ยังคงรักษาภาพลักษณ์สตรีผู้ถูกรังแกไว้อย่างเหนียวแน่น นางยื่นมือออกไปหวังจะจับมือของลี่อิน ทว่าลี่อินกลับขยับตัวหลบอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้มือของซูเจ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-13
อ่านเพิ่มเติม

บทที่17 ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

หานตงหันหน้าเข้าหาซูเจียว เขาก้มศีรษะลงอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของแขกเหรื่อ พิธีการเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์ ซูเจียวถูกส่งตัวเข้าหอ ส่วนหานตงถูกรั้งตัวไว้เพื่อดื่มสุรามงคลกับเหล่าขุนนางชายหนุ่มกระดกจอกสุราครั้งแล้วครั้งเล่า สุราฤทธิ์แรงบาดคอจนร้อนผ่าว แต่มันกลับไม่สามารถดับไฟความรวดร้าวในอกได้เลย เขาหวังเพียงให้ความเมามายช่วยพรากสติสัมปชัญญะไป เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายในค่ำคืนนี้ มือหนาแอบล้วงเข้าไปในอกเสื้อ เพื่อต้องการสัมผัสถึงความนูนของถุงหอมลายดอกเหมยที่เขาซ่อนไว้แนบเนื้อตลอดเวลา มันเป็นสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงลมหายใจที่เหลืออยู่ของเขาได้ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในเขตคุมขังของวังหลวงที่แสนเงียบงันและอ้างว้างสำนักกองภูษาวันนี้เงียบสงบเป็นพิเศษ นางกำนัลส่วนใหญ่ต่างจับกลุ่มกันไปดูงิ้วที่ลานกว้างซึ่งจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองเทศกาล เหลือเพียงลี่อินที่ยังคงนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตนเอง แสงเทียนสลัวทอดเงาของหญิงสาวลงบนผนังห้องลี่อินหยิบตะกร้าสานใบเล็กที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา ภายในนั้นมีเศษผ้าฝ้ายเนื้อดีหลายชิ้น ด้ายสีแดงสด และแบบร่างรองเท้าบุรุษที่น
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-13
อ่านเพิ่มเติม

บทที่18 คำอธิบายที่สายเกินไป

เขาอยู่ในชุดองครักษ์สีเข้ม ทว่าสภาพของเขากลับดูไม่เหมือนเจ้าบ่าวที่เพิ่งผ่านพ้นงานมงคลมาแม้แต่น้อย ใต้ตาของเขาดำคล้ำ ใบหน้าซูบตอบและเต็มไปด้วยไรหนวดที่ไม่ได้โกน แววตาที่เคยมุ่งมั่นและสว่างไสวบัดนี้ขุ่นมัวและเต็มไปด้วยความรวดร้าวทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมพัดผ่านที่ทำลายความอึดอัดนี้ หานตงมองสตรีตรงหน้าด้วยความคะนึงหา นางดูผ่ายผอมลงไปมาก ดวงตากลมโตที่เคยทอประกายอบอุ่นยามมองเขากลับกลายเป็นความเย็นชาและว่างเปล่าราวกับบ่อน้ำลึก“อินเอ๋อร์...” หานตงเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ เขาก้าวเท้าเข้าไปหานางหนึ่งก้าวอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ ทว่าลี่อินกลับก้าวถอยหลังทันทีระยะห่างเพียงหนึ่งก้าวเปรียบเสมือนกำแพงน้ำแข็งที่มองไม่เห็นกั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง หญิงสาวกระชับม้วนผ้าในมือแน่นขึ้น เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่น“ท่านองครักษ์หานหลงทางหรือ ที่นี่คือเขตของกองภูษา ไม่ใช่สถานที่ที่บุรุษควรเข้ามาเดินเพ่นพ่าน หากท่านไม่มีธุระอันใด โปรดหลีกทางให้ข้าด้วย ข้ามีงานต้องรีบไปทำ”สรรพนามที่ห่างเหินและท่าทีเย็นชาของหญิงสาวท
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-13
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่19 ดั่งเงาตามตัว

ห่างออกไปไม่ไกลนัก บนระเบียงชั้นสองของตำหนักร้างที่สามารถมองเห็นเหตุการณ์เบื้องล่างได้อย่างชัดเจน องค์ชายห้าหยางหลงกำลังประทับยืนพิงระเบียงไม้อย่างเกียจคร้าน ในพระหัตถ์ถือจอกสุราอุ่น กลิ่นหอมของสุราดอกท้อลอยกรุ่น ทว่าสายตาคมกริบของพระองค์กลับจับจ้องไปที่ร่างของสตรีที่เพิ่งเดินลับสายตาไป“น่าเวทนานัก” หยางหลงแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ หยิบยกเรื่องราวที่เพิ่งทอดพระเนตรมาเป็นหัวข้อสนทนากับมู่เฉิน องครักษ์คู่กายที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังดั่งเงาตามตัว “บุรุษผู้นั้นคือองครักษ์ที่เพิ่งแต่งงานกับนางกำนัลที่ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้ใช่หรือไม่ ฝีมือดาบเก่งกาจเสียเปล่า แต่กลับคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟายอ้อนวอนสตรีเยี่ยงสุนัขจนตรอก ช่างไร้ศักดิ์ศรีสิ้นดี”“พ่ะย่ะค่ะ บุรุษผู้นั้นคือหานตง ส่วนสตรีที่เดินจากไป คือลี่อิน นางกำนัลจากสำนักกองภูษา ผู้ที่ปักลายเสื้อคลุมให้องค์ชายเมื่อหลายวันก่อน” มู่เฉินรายงานตามหน้าที่หยางหลงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความทรงจำเกี่ยวกับนางกำนัลใจกล้าที่กล้าต่อปากต่อคำกับพระองค์ผุดขึ้นมาในหัว ภาพของสตรีที่นั่งหน้าดำหน้าแดงเลาะด้ายออกโดยไม่ยอมปริปากบ่น ซ้อนทับกับภาพของสตรีที่ยืนเผชิญหน้ากับอด
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-13
อ่านเพิ่มเติม

บทที่20 ปรายตามอง

ลี่อินหยัดกายลุกขึ้นยืนช้าๆ นางก้มหน้าต่ำ มองเพียงชายเสื้อคลุมของบุรุษตรงหน้า ไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรหยางหลงปรายตามองสตรีร่างบางที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า พระองค์ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อหลายวันก่อนที่เห็นนางที่ริมระเบียง นางยังดูมีความเด็ดเดี่ยวและหยิ่งทะนง ทว่ายามนี้สตรีตรงหน้ากลับดูเหมือนตุ๊กตากระดาษที่พร้อมจะขาดวิ่นเพียงแค่โดนลมพัดได้ทุกเมื่อองค์ชายหนุ่มหยิบปลอกแขนขนจิ้งจอกที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาพลิกดู ลวดลายเพิ่งถูกปักไปได้เพียงเสี้ยวเดียว ทว่าฝีเข็มนั้นกลับไม่สม่ำเสมอเหมือนงานชิ้นก่อนๆ“นี่คืองานที่เจ้าทำอย่างนั้นหรือ” หยางหลงพูดพร้อมกับโยนปลอกแขนนั้นกลับลงบนโต๊ะ เสียงดังตุบ “ฝีเข็มสะเปะสะปะ รอยต่อก็หยาบกระด้าง เจ้าใช้สมาธิไปจดจ่ออยู่กับเรื่องไร้สาระอันใด ถึงได้ปล่อยให้ผลงานห่วยแตกเช่นนี้หลุดออกมาได้ หากข้านำไปสวมใส่ เสด็จพ่อคงคิดว่าข้าไปเก็บเศษผ้าจากขอทานมาใช้เป็นแน่”คำวิจารณ์ที่รุนแรงและตรงไปตรงมาทำให้เหล่านางกำนัลรอบข้างลอบสูดลมหายใจด้วยความหวาดเสียว พวกเขารอคอยว่าลี่อินโต้ตอบอย่างกล้าหาญเหมือนคราวก่อน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับมีเพียงความเงียบงันลี่อินไม่มีอารมณ์จ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-13
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234567
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status