All Chapters of บุปผาซ่อนเงาใจสู่บัลลังก์หงส์ : Chapter 61 - Chapter 70

70 Chapters

บทที่61 บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองหอบหายใจถี่กระชั้น บุรุษในชุดเกราะที่อาบชโลมไปด้วยเลือดศัตรูยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หยางหลงลดกระบี่ในมือลง นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยวาวโรจน์ด้วยรังสีสังหาร บัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและห่วงใย เขาย่อตัวลงคุกเข่า ประคองร่างของภรรยาให้ลุกขึ้นอย่างทะนุถนอม"ลี่อิน เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่" น้ำเสียงของแม่ทัพผู้เกรียงไกรสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สองมือใหญ่ลูบสำรวจตามร่างกายของนางเพื่อหารอยแผล"ขะ ข้าไม่เป็นไร" ลี่อินรีบตอบเพื่อหยางหลงคลายความกังวล นางวางมือทาบลงบนหลังมือของสามีพร้อมกับเอ่ยขึ้น นางพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ท่านมาได้จังหวะพอดี กำแพงทิศตะวันตกเล่า ข้าศึกบุกเข้ามาได้มากหรือไม่""แค่หนูสกปรกไม่กี่ตัวที่หลุดรอดสายตาเข้ามา ข้าสั่งให้กองหนุนเข้าไปอุดช่องโหว่และกวาดล้างพวกมันจนหมดสิ้นแล้ว" หยางหลงตอบเสียงเรียบ แต่สายตายังคงจับจ้องใบหน้าเปื้อนฝุ่นและรอยเลือดของลี่อินไม่วางตา เมื่อเห็นว่าสตรีในอ้อมแขนปลอดภัยดี ก้อนหินที่ทับแน่นอยู่ในอกก็พลันสลายไปการปรากฏตัวของแม่ทัพใหญ่ ทำให้ขวัญกำลังใจของทหารเป่ยตี๋ที่เหลืออยู่พังทลายลงในพริบตา พวกมันพยายามจะว
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more

บทที่62 คนทรยศแห่งอุดรทิศ

ย้อนกลับไปเมื่อห้าวันก่อน บนเส้นทางสายเหนืออันแสนทุรกันดารและหนาวเหน็บ ขบวนเกี้ยวม้าขนนักโทษมุ่งหน้าสู่เหมืองหินทมิฬเคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางพายุหิมะที่เริ่มโปรยปราย หานตงในชุดนักโทษบางเบาถูกตีตรวนที่ข้อมือและข้อเท้า ร่างกายของเขาบอบช้ำจากบาดแผลที่ถูกโบย ซ้ำยังถูกความหนาวเย็นกัดกินจนแทบไร้ความรู้สึก หน้าผากที่มีรอยแผลเป็นสลักคำว่ากบฏปวดแสบปวดร้อนทุกครั้งที่โดนลมเกลื่อนในยามที่ขบวนนักโทษกำลังเดินทางผ่านหุบเขาแคบ เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากก็ดังสนั่นหวั่นไหว กองโจรทัพม้าชนเผ่าเป่ยตี๋ที่ออกลาดตระเวนหาเสบียงพุ่งทะยานลงมาจากเนินเขา เข้าโจมตีทหารผู้คุมขบวนนักโทษอย่างโหดเหี้ยม การเข่นฆ่าเกิดขึ้นเพียงชั่วจิบชา ทหารแคว้นถูกสังหารจนหมดสิ้น ส่วนนักโทษคนอื่นต่างพากันวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงมีเพียงหานตงที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกองเลือด เขามองดูหัวหน้ากองทหารเป่ยตี๋ที่ควบม้าเข้ามาใกล้พร้อมกับเงื้อดาบโค้งหมายจะปลิดชีพเขา แต่แทนที่จะหวาดกลัว อดีตองครักษ์หนุ่มกลับเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาไม่มีความอาลัยตายอยาก มีเพียงไฟแค้นที่ลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง"พาข้าไปพบแม่ทัพของพวกเจ้า" หานตงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแต่ห
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more

บทที่63 ฝ่าวงล้อม

"ทะลวงวงล้อมออกไปทางทิศตะวันออก ฝ่าออกไปให้ได้" หยางหลงตวาดสั่งการด้วยพละกำลังที่เหลืออยู่ เขานำทัพที่เหลือรอดพุ่งชนแนวป้องกันของศัตรูอย่างไม่คิดชีวิต ยอมแลกเลือดเนื้อเพื่อเปิดทางหนีให้แก่ทหารใต้บังคับบัญชาในขณะที่หยางหลงกำลังติดบ่วงมรณะอยู่ในหุบเขาผาแดง บรรยากาศที่ด่านเยี่ยนเหมินกวนกลับเกิดความพลิกผันอย่างรุนแรงกองกำลังส่วนใหญ่ถูกดึงออกไปสนับสนุนการรบที่หุบเขา ค่ายแนวหลังจึงเหลือเพียงทหารยามและองครักษ์ไม่กี่ร้อยนาย ลี่อินกำลังง่วนอยู่กับการทำแผลให้ทหารในเต็นท์พยาบาล จู่ๆ เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากทางประตูด่านทิศใต้ ซึ่งเป็นทิศที่มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงมู่เฉินที่ยืนอารักขาอยู่หน้าเต็นท์ชักกระบี่ออกทันที "เกิดเรื่องอันใดขึ้น"ทหารยามนายหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน "มีกองกำลังลึกลับสวมชุดเกราะทหารแคว้นเรา บุกฝ่าประตูด่านเข้ามาขอรับ พวกมันไม่ได้มาช่วยรบ แต่กำลังเข่นฆ่าคนของเราและมุ่งหน้ามาทางค่ายพยาบาล"ลี่อินเบิกตากว้าง นางคว้ามีดสั้นคู่กายขึ้นมากระชับไว้ในมือ แต่ยังไม่ทันที่มู่เฉินจะได้สั่งการป้องกัน ชายฉกรรจ์ในชุดเกราะแปลกตานับสิบคนก็พุ่งทะลวงแนวป้องกันเข้ามาได้อย่างรวดเร็ว พวก
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more

บทที่64 เชลยรักและเมืองหลวงที่ลุกเป็นไฟ

ล้อเกี้ยวม้าบดขยี้ไปบนเส้นทางขรุขระด้วยความเร็วที่แทบจะทำให้ตัวรถปริแตก เสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงฝ่าลมหนาวของดินแดนเหนือมุ่งหน้าลงสู่ทิศใต้ ภายในห้องโดยสารที่ปิดทึบและมืดสลัว ร่างของลี่อินโอนเอนไปตามแรงกระแทก ข้อมือและข้อเท้าของนางถูกพันธนาการด้วยเชือกป่านเส้นหนาจนเกิดรอยแดงช้ำ แต่บนใบหน้างดงามกลับปราศจากรอยน้ำตาหรือความหวาดกลัว มีเพียงความเยือกเย็นที่แฝงอยู่ในแววตากลมโตยามที่จ้องมองไปยังบุรุษเบื้องหน้าหานตงนั่งอยู่บนเบาะฝั่งตรงข้าม ร่างกายของเขาสวมชุดเกราะทหารเลวที่เปื้อนคราบดินและเลือด รอยสักคำว่ากบฏบนหน้าผากเด่นชัดราวกับตราบาปที่ไม่มีวันลบเลือน นัยน์ตาสีเข้มที่เคยหยิ่งทะนงและเปี่ยมด้วยคุณธรรม บัดนี้เต็มไปด้วยความโหยหาและความเจ็บปวดที่อัดแน่นจนแทบจะทะลักทลายเขาขยับตัวเข้ามาใกล้ ฝ่ามือสั่นเทาเอื้อมออกไปหมายจะสัมผัสใบหน้าของสตรีที่ตนรัก แต่ลี่อินเพียงแค่เบือนหน้าหนีอย่างเย็นชา สัมผัสของเขาหยุดชะงักกลางอากาศก่อนจะตกลงข้างลำตัวอย่างน่าสมเพชทันที"เจ้าเกลียดข้ามากถึงเพียงนี้เชียวหรืออินเอ๋อร์" น้ำเสียงของหานตงแหบพร่าและสั่นเครือ ราวกับคนใกล้จะขาดใจ "เจ้ารู้หรือไม่ว่าในนรกมืดมิดที่เหมืองหิ
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more

บทที่65 แค่นเสียงหัวเราะ

"เสด็จพ่อ ลูกมารับใช้ท่านแล้ว" หยางเจี้ยนแค่นเสียงหัวเราะ "เสด็จพ่อคงไม่คิดกระมังว่าลูกชายที่เสด็จพ่อทรงสั่งขังลืมและริบทุกสิ่งทุกอย่าง จะกลับมายืนอยู่เบื้องพระพักตร์ของเสด็จพ่อในฐานะผู้ชนะเช่นนี้"ฮ่องเต้ชี้พระหัตถ์ที่สั่นเทิ้มไปยังโอรสอกตัญญู "ไอ้ลูกทรพี เจ้ากล้าก่อกบฏ นำกำลังทหารมาเข่นฆ่าคนในวัง เจ้าคิดว่าแผ่นดินนี้จะยอมรับฮ่องเต้ที่มือเปื้อนเลือดบิดาตนเองงั้นหรือ""ประวัติศาสตร์เขียนโดยผู้ชนะเสด็จพ่อ" หยางเจี้ยนตวาดกลับ "เสด็จพ่อลำเอียง เสด็จพ่อมอบทุกอย่างให้หยางหลง ทั้งอำนาจทหารและเกียรติยศ ส่วนข้า ข้าทำเพื่อราชสำนักมาเท่าไร เสด็จพ่อกลับมองเห็นแต่ความผิดพลาด เสด็จพ่อบีบให้ข้าต้องเดินเส้นทางนี้เอง ตำแหน่งรัชทายาทควรจะเป็นของข้า บัลลังก์มังกรนี้ก็ควรจะเป็นของข้า"เมื่อกล่าวจบ หยางเจี้ยนก็พยักหน้าให้ทหารเดนตาย ราชองครักษ์เงาพยายามต่อสู้ขัดขวาง แต่ด้วยกำลังคนที่น้อยกว่ามาก เพียงไม่นานพวกเขาก็ถูกฟันล้มตายลงจนหมดสิ้น ทหารกบฏสองคนบุกเข้าประชิดตัวฮ่องเต้ กดกระบี่พาดลำคอของประมุขแห่งแผ่นดิน บังคับให้พระองค์ทรงทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าโอรสของตนเองฮ่องเต้หลับพระเนตรลงด้วยความรวดร้าว พระอง
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more

บทที่66 รอคำสั่ง

เสียงคำรามของหยางหลงดังก้องกังวาน ทหารม้าอุดรไม่รอช้า พวกเขาใช้ท่อนซุงขนาดใหญ่พุ่งชนประตูเมืองจนแตกกระจาย กองทัพม้าทะลวงฝ่าด่านเข้ามาอย่างง่ายดาย ทหารกบฏที่พยายามขัดขวางล้วนถูกคมกระบี่ของแม่ทัพหนุ่มฟันขาดสะบั้นไปตามๆ กัน ไม่มีผู้ใดสามารถหยุดยั้งบุรุษที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะถูกพรากสตรีอันเป็นที่รักไปได้ขบวนม้าศึกมุ่งหน้าตรงไปยังลานกว้างหน้าประตูอู่เหมินอันเป็นประตูหลักของพระราชวังหลวง สถานที่แห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยกำแพงหินสูงตระหง่าน บานประตูไม้แกะสลักหุ้มเหล็กกล้าปิดสนิท ด้านบนเชิงเทินเต็มไปด้วยพลธนูของทหารกบฏนับพันนายที่ง้างสายรอกระสุนรอคำสั่งหยางหลงกระชากสายบังเหียนให้ม้าศึกหยุดลงกลางลานกว้าง มู่เฉินและทหารม้าสามพันนายจัดกระบวนทัพคุ้มกันอยู่เบื้องหลัง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองขึ้นไปบนกำแพงวัง นัยน์ตาของเขาหดแคบลงเมื่อเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นองค์ชายแปดหยางเจี้ยนในชุดเกราะทองคำอร่ามก้าวเดินออกมาหยุดยืนอยู่ที่ขอบกำแพง ใบหน้าเสี้ยมแหลมของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันและพึงพอใจอย่างถึงที่สุด“เสด็จพี่ห้า ท่านมาเร็วกว่าที่ข้าคาดคิดไว้มากนัก สมแล้วที่เป็นพยัคฆ์แห่งอุดรทิศ แต่บาดแผลที่
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more

บทที่67 การไถ่บาปด้วยเลือด

หากไม่มีนาง บัลลังก์มังกรจะมีค่าอันใด หากไม่มีนาง แผ่นดินที่กว้างใหญ่ก็เป็นเพียงสุสานที่ว่างเปล่ารอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวของหยางหลง เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความกระจ่างแจ้ง เขาไม่ได้มองหยางเจี้ยน ไม่ได้มองทหารนับพัน เขามองเพียงแค่ลี่อิน สตรีที่เป็นเจ้าของชีวิตเขา“สำหรับข้า แผ่นดินนี้มันกว้างใหญ่เกินไป แต่หัวใจของข้ามันเล็กนักลี่อิน” น้ำเสียงของหยางหลงกังวานก้อง เต็มไปด้วยความหนักแน่นที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้ “มันมีพื้นที่พอให้เจ้าเข้าไปอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น หากต้องสูญเสียเจ้าไป ต่อให้ข้าได้ครอบครองโลกทั้งใบ ข้าก็ไม่มีวันมีความสุข”ทายาทมังกรหนุ่มยกกระบี่คู่กายที่ชุ่มไปด้วยเลือดศัตรูขึ้นมาเบื้องหน้า ก่อนจะปล่อยมือเคร้งเสียงกระบี่โลหะตกกระทบพื้นหินดังกังวานก้องไปทั่วลานกว้าง ทหารอุดรเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง หยางหลงยกมือขึ้นปลดสายรัดเกราะที่หน้าอก โยนหมวกเกราะและเสื้อคลุมทิ้งไปบนพื้น เขาล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบตราพยัคฆ์ทองเหลืองอันเป็นสัญลักษณ์ในการสั่งการกองทัพอุดรออกมา แล้วโยนมันทิ้งไปเบื้องหน้าอย่างไร้เยื่อใย“หยางหลง ท่านทำอะไร” ลี่อินกรีดร้อง
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more

บทที่68 ส่ายหน้า

‘ข้ามันไม่ใช่คน’ หานตงบริภาษตนเองในใจ ความละอายและมโนสำนึกที่ถูกฝังกลบมาเนิ่นนานพลันตื่นรู้ขึ้นในห้วงสุดท้ายของชีวิตเสียงสายธนูนับร้อยถูกปล่อยออกจากเกาทัณฑ์ดังขวับ แหวกอากาศพุ่งตรงมายังร่างของลี่อินประดุจห่าฝนสีดำ“อินเอ๋อร์ ระวัง”เสียงตะโกนแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับร่างของหานตงที่พุ่งพรวดเข้ามา เขาโยนดาบในมือทิ้ง ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดึงร่างบอบบางของลี่อินให้หมุนหลบวิถีธนู และใช้แผ่นหลังของตนเองเป็นโล่กำบังให้แก่นางอย่างไม่ลังเลฉึก ฉึก ฉึกลูกธนูอาบยาพิษสามดอกพุ่งเจาะทะลวงเข้าที่แผ่นหลังและหัวไหล่ของอดีตองครักษ์หนุ่มอย่างจัง หานตงกระอักเลือดสีแดงฉานออกมาคำโต ร่างกายของเขากระตุกเกร็งด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส แต่สองแขนกลับโอบกอดร่างของลี่อินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เพื่อให้แน่ใจว่านางจะไม่ได้รับอันตรายแม้แต่ปลายเล็บลี่อินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางมองใบหน้าเปื้อนเลือดของบุรุษที่กอดนางไว้ เลือดอุ่นๆ ของเขากระเด็นมาเปื้อนแก้มของนาง “หานตง ท่านทำอะไร”หยางเจี้ยนที่ยืนอยู่ไม่ไกลเห็นเหตุการณ์พลิกผันก็เบิกตากว้างด้วยความเกรี้ยวกราด “ไอ้คนทรยศ เจ้ากล้าหักหลังข้างั้นหรือ ทหาร ฆ่ามันทั้งคู่ทิ้งซะ
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more

บทที่69 อ้อมกอดแห่งการอภัยและการผลัดแผ่นดิน

อ้อมกอดที่รัดแน่นท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและควันไฟเปรียบเสมือนที่พักพิงเดียวในโลกที่กำลังพังทลาย ลี่อินซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของหยางหลง ซึมซับความอบอุ่นและเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเขา แต่ในขณะที่ความโล่งใจกำลังแผ่ซ่าน หางตาของนางกลับเหลือบไปเห็นร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ลี่อินเบิกตากว้าง ร่างกายของนางแข็งทื่อ นางค่อยๆ ผละออกจากอ้อมแขนของสามี สองเท้าก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปยังร่างของอดีตองครักษ์หนุ่มที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบลูกธนูอาบยาพิษสามดอกปักลึกทะลุแผ่นหลังของหานตง เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักออกมาย้อมชุดเกราะชั้นเลวและพื้นกำแพงวังจนกลายเป็นแอ่งสีแดงฉาน ลี่อินทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้าเขา สองมือที่สั่นเทาค่อยๆ ประคองศีรษะของเขาขึ้นมาวางบนตักอย่างระมัดระวังบาดแผลและพิษร้ายลุกลามอย่างรวดเร็ว หานตงปรือตากระตุกขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อใบหน้าจิ้มลิ้มที่เขาฝันถึงทุกลมหายใจปรากฏอยู่เบื้องหน้าในระยะประชิด รอยยิ้มจางๆ ก็ผุดขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียวและเปื้อนเลือดของเขา"อินเอ๋อร์" น้ำเสียงของหานตงแหบพร่าและเบาหวิวราวกับใบไม้ที่กำลังจะร่วงหล่น "ข้า... ข้าป
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more

บทที่70 รวดร้าว

ฮ่องเต้ค่อยๆ หันพระพักตร์มามองโอรสองค์ที่ห้า สายพระเนตรกวาดมองชุดเกราะที่อาบชโลมไปด้วยเลือดและบาดแผลฉกรรจ์บนร่างกายของหยางหลง สลับกับใบหน้าของลี่อินที่คอยประคองสวามีอยู่ไม่ห่าง พระองค์ทรงนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะทอดถอนพระทัยออกมาอย่างรวดร้าว"ปลอดภัยแล้วอย่างนั้นหรือ" ฮ่องเต้ทรงแค่นพระสุรเสียงหัวเราะออกมาอย่างขื่นขม "วังหลวงแห่งนี้เคยปลอดภัยอย่างแท้จริงตั้งแต่เมื่อใดกัน เราสร้างกรงทองที่อาบไปด้วยเลือด เราสั่งสอนให้โอรสแก่งแย่งชิงดีกันเพื่อความเป็นใหญ่ เราหวาดระแวงแม้กระทั่งสายเลือดของตนเอง ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เราได้รับคือการเห็นลูกหลานต้องเข่นฆ่ากันเอง พี่ฆ่าน้อง น้องคิดกบฏต่อบิดา แผ่นดินนี้ช่างแลกมาด้วยราคาที่แพงเหลือเกิน"ประมุขแห่งแผ่นดินทอดพระเนตรมองบัลลังก์มังกรทองคำที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง มันช่างงดงามและทรงอำนาจ แต่ในสายพระเนตรของพระองค์ยามนี้ มันคือปีศาจร้ายที่สูบกินความสุขและสายสัมพันธ์ของครอบครัวไปจนหมดสิ้นฮ่องเต้ทรงหันกลับมาทอดพระเนตรมองหยางหลงอีกครั้ง พระองค์ทรฃเห็นความภักดีและความรักที่บริสุทธิ์ในแววตาของโอรสผู้นี้ หยางหลงกุมอำนาจทางทหารไว้ล้นมือ เขาสามารถยึดบัลล
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more
PREV
1234567
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status