Game 6 | ซาแซง?

สภาพร่างกายอ่อนล้าสะสมจากการทำงานติดต่อกันหลายสัปดาห์ ทำให้เซียร์ราเข้าสู่ห้วงนิทราในเวลาอันรวดเร็ว

บรรยากาศภายในโรงแรมหรูห้าดาวยามวิกาลมืดมิด ผ้าม่านบังแสงถูกรูดปิดมิดชิดเพื่อความเป็นส่วนตัวและช่วยให้หลับลึกขึ้น อีกทั้งแอลกอฮอล์ที่ดื่มไปเล็กน้อยในคืนนี้ยังช่วยให้หลับสบาย ดาราสาวจึงไม่อาจล่วงรู้ภัยร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามาถึงหน้าประตู

ชั้นบนสุดของห้องพักมืดสนิทผิดจากทุกวัน แม้คุณภาพกล้องอินฟราเรดจะทำให้เห็นท่าทางการเคลื่อนไหวของคนที่อยู่บริเวณโถงทางเดิน แต่ก็ยากจะระบุตัวตน

แกร๊ก...

เครื่องมือพิเศษถูกใช้งัดเข้าไปในห้องสำเร็จ รองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมของดาราสาวถูกเท้าใหญ่เขี่ยมาคั่นประตูป้องกันระบบล็อกอัตโนมัติ

ร่างสูงใหญ่เกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรเดินคืบคลานตรงไปยังห้องนอนซึ่งมีร่างบอบบางหลับพักผ่อน เรือนผมยาวสยายในท่าทางนอนหงายง่ายต่อการจัดการ

พรึ่บ!!

เซียร์ราลืมตาเบิกโพลงขึ้นมามองเพดานมืดมิด ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้าง หลุบตามองร่างตะคุ่มสูงเกือบสองเมตรคร่อมกายตนเองพร้อมกับมือใหญ่บีบรัดลำคอเล็กแน่นหวังให้ขาดอากาศหายใจ

“อึก!!” ดาราสาวดิ้นทุรนทุรายปัดป่ายมือไปทั่วเตียงกว้างพลางสับสน

ใครกันที่เข้ามาถึงชั้นบนสุดของโรงแรมแห่งนี้ได้ แถมยังรู้ว่าเธอพักที่นี่อีกต่างหาก

สตอล์กเกอร์ที่เคยขึ้นศาลกันคราวก่อนเหรอ ไม่สิ...เขารับปากต่อหน้าศาลแล้วว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธออีก

หมับ!!

อึก...!!

แรงบีบหนักหน่วงขึ้น ทำให้ในหัวของดาราสาวว่างเปล่าไม่ใช่เวลามาคิดว่ามันเป็นใคร!!เครื่องปรับอากาศที่ทำให้เย็นหลับสบาย บัดนี้ไม่อาจปัดเป่าเหงื่อกาฬที่ไหลออกมาท่วมร่างเล็กของคนกำลังถูกคุกคามเธอเคยเข้าคลาสการแสดงเพื่อเรียนรู้ว่าคนตายรู้สึกอย่างไร แต่ประสบการณ์นั้นเทียบไม่ได้กับสถานการณ์ตรงหน้าแม้แต่น้อยแรงบีบมหาศาลเรียกสติของเธอให้กลับมา เธอตายไม่ได้!!มือเรียวยาวควานหาสิ่งที่พอจะใช้เป็นอาวุธ ถ้วยรางวัลวอลปีทองคำตั้งบนโต๊ะข้างเตียงที่เคยรู้สึกหนักตอนถือถูกคว้าหมับขึ้นมาฟาดที่เงานั้นเต็มแรง

ปึก!!

“อ๊ากกก!!!”

เสียงร้องโหยหวนยืนยันว่านั่นเป็นเสียงของบุรุษ เท้าเล็กๆ ของเธอยกขึ้นถีบเข้ากลางยอดอกอีกฝ่ายทันทีที่ร่างสูงใหญ่เสียจังหวะยกมือกุมศีรษะตนเอง

เซียร์ราวิ่งฝ่าความมืดออกจากห้องพักโดยไม่สนว่าจะชนเข้ากับข้าวของในห้องเสียหาย สิ่งแรกที่คิดได้คือการไปหาเจนที่ห้อง แต่เมื่อเข้าไปในลิฟต์กลับเปลี่ยนใจลงไปยังล็อบบี้ชั้นล่างแทน เพราะหากมันมีหลายคนทั้งเธอและเพื่อนอาจจะไม่รอด

ติ๊ง!

“ช่วยด้วยค่ะ!! ช่วยด้วยค่ะ!! มีคนบุกเข้าห้องของฉัน”

นักแสดงสาวตะโกนขอความช่วยเหลือทันทีที่เท้าเปลือยเปล่าสัมผัสพื้นเย็นจากฝนที่กำลังกระหน่ำจากด้านนอก ชั้นล่างของโรงแรมมืดสลัวไม่ต่างกัน อาจเพราะไม่อยู่ในเวลาทำการหรืออะไรก็แล้วแต่

อย่างน้อยๆ ต้องมีคนได้ยินเสียงของเธอแน่ๆ

ร่างระหงไม่สนว่าตนเองอยู่ในสภาพกางเกงนอนขาสั้นกับเสื้อสายเดี่ยวโนอันเดอร์แวร์ วิ่งผ่านหน้าฟรอนต์ออกไปยังประตูหาพนักงานรักษาความปลอดภัย ที่เคยทำหน้าที่เปิดประตูทางเข้าให้ในตอนที่รถจากงานเลี้ยงมาส่งเมื่อไม่กี่ชั่วโมง

“ช่วยด้วย!! มีคนบุกเข้าไปในห้องพักของฉัน” เสียงเหนื่อยหอบจากความตื่นกลัวทำให้ประโยคขาดหายเป็นห้วงๆ

ทันทีที่ผลักประตูโรงแรมออกไป ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างจากด้านในอันแสนเยือกเย็น เสียงฝนดังซ่ากระทบกับพื้นซีเมนต์หน้าโรงแรมไม่ได้ช่วยให้ความกลัวสงบลงอย่างตอนที่เปิดเป็น ASMR แม้แต่น้อย แสงจากฟ้าผ่าฟ้าแลบทำให้เห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังกางร่มเดินเข้ามาในตัวอาคารพร้อมกับเสียงครืนของฟ้าคำราม ทำให้ความกลัวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเจอกลับก่อตัวขึ้นมายิ่งกว่าเดิม

“ชะ ช่วยด้วย...”

ร่างระหงสั่นเทิ้มยากควบคุม อาการที่ไม่ได้เป็นมานานเกิดขึ้นอีกครั้งจนเท้าชาขาแข็งขยับตัวเดินต่อไม่ได้

รู้สึกตัวอีกทีกลุ่มชายชุดดำก็เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า พร้อมใจกันดึงร่มสีเดียวกับชุดหุบลง เหลือเพียงชายหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีเขียวมะกอกที่ยังคงกางร่มเพราะเพิ่งดึงบุหรี่ออกจากปากตนเอง

แววตาว่างเปล่าของคนใต้ร่มดำทำให้เซียร์ราตัวแข็งทื่อ มองแวบแรกก็รู้ว่าเขาคือคนอันตรายที่ไม่ควรอยู่ใกล้



“คุณผู้หญิงรบกวนหลีกทางหน่อยครับ เจ้านายของผมจะเข้าไปด้านใน”

พรึ่บ!!

มือเล็กคว้าหมับเข้าที่แขนของผู้ชายตรงหน้าทันทีที่ได้สติ เขย่าแขนคนในชุดสูทสีดำทั้งตัวขอความช่วยเหลือ

“ชะ ช่วยด้วยค่ะ! มีคนบุกเข้าไปในห้องนอนของฉัน!!”

“อะไรนะ!! คุณเมาหรือเปล่า”

“ฉันไม่ได้เมา เห็นรอยที่คอฉันไหม!!” เซียร์ราเชิดคอแดงเป็นรอยมือใหญ่ให้อีกฝ่ายดู

ที่เธอรู้ว่ามีก็เพราะมองเห็นมันผ่านเงาสะท้อนในลิฟต์ หลักฐานสีแดงที่แสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้ฝันไป

ทว่าแทนที่จะสนใจร่องรอยการถูกทำร้าย บอดีการ์ดหนุ่มกลับหลุบตามองร่องอกอวบไร้ชั้นในตามสัญชาตญาณ

เพียะ!

มือบางสะบัดฟาดใบหน้าสาก ห่อไหล่หลบสายตาอุกอาจนั้น

“กล้าดียังไงมาตบลูกน้องฉัน”

เสียงเข้มดังขึ้นจากด้านหลังชายคนนั้น เกิดมาเธอเพิ่งเคยได้ยินเสียงใครสักคนดังกว่าเสียงฟ้าฝนก็วันนี้

“ขะ เขามองหน้าอกฉัน”

มือเรียวกระชับคอเสื้อตนเองแน่นขณะอธิบายกับเจ้าของดวงตาสีมะกอก เธอได้ยินเสียงของเขาชัดเจน แต่ในจังหวะที่ผู้ชายคนนี้เดินเข้ามาใกล้กลับไร้เสียงฝีเท้า

คนที่เป็นเหมือนเจ้านายหันขวับมองหน้าลูกน้องตนเอง บอดีการ์ดคนนั้นประสานมือเข้ากับเป้ากางเกง ก้มหน้าไม่กล้าสบตา

“แล้วมีปัญหาอะไร” คราวนี้เขาหันกลับมาคุยกับเธอด้วยตนเอง

เซียร์ราอดแปลกใจกับสรรพนามเจ้ายศเจ้าอย่างของเขาไม่ได้ ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครแต่รู้ว่าเขามีพวกเยอะ และตอนนี้สติที่กระเจิงจากไปของดาราสาวกลับมาแล้วเช่นกัน

เธอสูดลมหายใจเข้าปอด ควบคุมอารมณ์ตนเองก่อนจะหันกลับไปมองที่ล็อบบี้ที่ยังคงไร้พนักงานเช่นเคย

“มีโจรบุกขึ้นห้องพักของฉัน วิ่งลงมาหาพนักงานที่ฟรอนต์ก็ไม่เจอใคร”

เขาขมวดคิ้วมองหน้าเธอ จากนั้นจึงหลุบตามองเท้าเปลือยเปล่ากับสภาพชุดนอน อาการตื่นตระหนกทำให้คนตัวสูงหันไปคุยกับลูกน้องตนเองด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ให้คนขึ้นไปดูที่เกิดเหตุ ตามหาเวรเฝ้าล็อบบี้คืนนี้ให้เจอแล้วไล่ออก โทรเรียกเมเนเจอร์มาที่นี่ภายในสิบนาที ฉันจะหาคนรับผิดชอบเรื่องนี้”

เขาพูดจบก็เดินผ่านเธอไปราวกับเป็นอากาศธาตุ เซียร์ราหันมองตามหลังด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะรู้สึกตัวเมื่อมีเสื้อสูทของใครบางคนคลุมไหล่

ผู้ชายอีกคนที่เขาคนนั้นออกคำสั่งด้วยเมื่อกี้นี้ ตาสีเทากับใบหน้าหล่อเหลาทำให้เธอมองด้วยความลืมตัว

“คุณเซียร์ราพักที่นี่คนเดียวเหรอครับ”

ประโยคที่ถูกเอ่ยถามต่อมาทำให้โลกของเธอกลับมาสว่างอีกครั้ง เมื่อกี้เธอรู้สึกราวกับคนไร้ตัวตน เป็นครั้งแรกที่เซียร์รารู้สึกรักอาชีพนักแสดงของตนเองขนาดนี้

“มีผู้จัดการพักอีกห้องค่ะ เซียร์ต้องไปปลุกเจนก่อน”

“ทำไมคุณไม่ไปที่ห้องผู้จัดการล่ะครับ แบบนั้นจะดีกว่าลงมาข้างล่าง” เขาตั้งคำถามพร้อมกับผายมือเชิญเธอให้เดินกลับเข้าไปในโรงแรม

“เซียร์...ตกใจค่ะ ไม่รู้ว่ามันมากันกี่คน กลัวมันตามมาทำร้ายผู้จัดการอีกคน”

ดาราสาวตอบไปตามสามัญสำนึกแรก เดินเข้าไปในลิฟต์ตัวเดียวกับคนตรงหน้าและบอดีการ์ดอีกสามถึงสี่นาย ส่วนผู้ชายที่เพิ่งวางอำนาจบาตรใหญ่หายไปแล้ว

เซียร์รายืนเงียบใช้ความคิด ปะติดปะต่อบทสนทนาที่ได้ฟังที่หน้าโรงแรม ก่อนจะเอ่ยถามให้หายคาใจเมื่อลิฟต์เปิดออกที่ชั้นสูงสุดของโรงแรมตามที่เธอบอก

“พวกคุณเป็นคนของลูซโซเวิลด์ไวด์ใช่ไหมคะ”

เสียงหวานถามออกไป ขณะที่ลูกน้องทั้งสี่นายเดินนำไปยังห้องพักของเธอเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย เผื่อคนร้ายจะยังดักรอในห้อง

ฟังจากการออกคำสั่งให้ไล่พนักงานออก รวมถึงเรียกตัวผู้จัดการยามวิกาลแบบไม่สนใจสภาพอากาศ อีกทั้งกายแต่งกายของผู้ชายคนนั้น คนคลุกคลีในวงการแฟชั่นมองเห็นนาฬิกาบนข้อมือข้างที่ไม่ได้ถือร่มของเขาชัดเจน

นาฬิกาที่ผลิตจากไทเทเนียมสีขาว ที่ได้แรงบันดาลใจจากรถไฮเปอร์คาร์อย่างบูกัตติ ชิรอนเรือนนั้นนั่นแหละ

“ครับ ผมเป็นลูกน้องคนสนิทของคุณโรเมโอ เออร์วินโต รูซโซ” เขาเอ่ยชื่อเต็มยาวเหยียดของผู้เป็นนายก่อนแนะนำชื่อตนเองด้วยซ้ำ “ร็อต รินาร์ดีครับ”

เพียงแค่มั่นใจว่าพวกเขาที่เธอรบกวนคือคนรับผิดชอบโดยตรง ความเกรงอกเกรงใจของดาราสาวก็ลดลงสวนทางกับความโกรธที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

ความกลัว ความโกรธจากการถูกคุกคามขณะหลับ ทำให้เซียร์รานึกโกรธขึ้นมาจนไม่สนใจภาพพจน์

“คนเมื่อกี้สินะคะ...”

“...ครับ”

“แล้วเขาไปไหนแล้วคะ ลูกค้าเจอโจรบุกเข้าห้องในโรงแรมตัวเองยังจะกลับไปพักผ่อนได้อย่างสบายใจ? หรือเลือกจะทิ้งปัญหาให้คนตัวเล็กตัวน้อยรับผิดชอบแทนตัวเอง?”

ดูได้จากการเรียกผู้จัดการมาดึกดื่น คงไม่แคล้วให้มารับหน้าเธอแทนตัวเอง

“คือ...เจ้านายของผมไม่ใช่คนแบบนั้นครับ”

ผู้ชายตรงหน้าดูสับสนกับอารมณ์ของเธอไม่น้อย อาจเพราะจู่ๆ เธอก็แสดงออกขึ้นมาว่ากำลังโกรธพวกเขา

ก็แหงล่ะ ความโกรธ ความเกรี้ยวกราดคือภาพลักษณ์ไม่ดี เธอฝึกควบคุมอารมณ์จนแทบจะอยู่ในโหมดเย็นชาตลอดเวลา ยกเว้นตอนทำงาน

“แล้วเขาไปมุดหัวอยู่ที่ไหนแล้วคะ”

“อยู่นี่ -_-”

เฮือก!!

🎭♟️👑