7.2 แรกหลอมผสาน

7.2

แรกหลอมผสาน

พอตัดสินใจได้แบบนั้น หญิงสาวก็ดึงแขนของชายหนุ่มให้เคลื่อนกายขึ้นมาหาตนเอง แต่ฉีต้าเฉินที่กำลังจุมพิตที่เนินดอกไม้ของนางก็กำลังมัวเมาจนไม่อยากขยับไป เขาจึงทำเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมาสบตานางเท่านั้น

“เป็นอะไรไปหรือ” เขาถามออกมาอีกประโยค เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเอาแต่จ้องมองเขาด้วยแววตาที่เร่าร้อนและยั่วยวน

“ขยับขึ้นมาจูบข้าหน่อย ข้าอยากจูบกับท่าน” นางเอ่ยแค่นั้นก็ดึงแขนเสื้อของเขาแรงๆ พร้อมกับเร่งเร้าอย่างขัดใจ เมื่อชายหนุ่มไม่ยินยอมขยับเขยื้อนร่างกายตามที่นางสั่งความ “มาเร็วๆ”

คราวนี้ต้าเฉินไม่อิดออกอีกแล้ว เขาขยับร่างขึ้นมาให้อยู่ในระดับเดียวกันกับหญิงสาว ก่อนจะถูกนางคว้าไปกอดจูบแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม อีกทั้งมือเล็กข้างหนึ่งของนางก็ยังซุกซนยิ่งนัก เพราะมันได้รูดรั้งกางเกงออกจากเอวของเขา พร้อมกับคว้าหมับไปที่บางสิ่ง

แท่งหยกของเขาชูชันขึ้นมานานแล้ว แต่เมื่อได้สัมผัสกับอุ้งมือน้อยๆ มันก็ยิ่งมีปฏิกิริยาตอบสนอง ส่วนปลายของท่อนลำค่อยๆ เปิดออกทำให้ส่วนหัวเผยออกมา

“อา...ซือซือของข้า เจ้าช่างร้อนแรงยิ่งนัก” ฉีต้าเฉินเอ่ยอย่างชื่นชม ในแววตาของเขายามนี้โชนแสงเปล่งประกายราวกับเปลวเพลิง

มันค่อยๆ ลามเลียอาบไล้ใบหน้าตลอดจนเรือนร่างของหญิงสาวให้ค่อยๆ ร้อนขึ้นเรื่อยๆ ทุกสัมผัสและการลูบไล้จากเขาดุจสัมผัสของปีศาจแห่งความฝัน ที่ชวนให้นางหลงเคลิ้มอยู่ในภวังค์แห่งกามาอย่างยากจะถอนตัว

ฉีต้าเฉินดึงมือเล็กที่กำลังรูดรั้งท่อนลำแข็งขึงของเขาออก เพื่อจะผละออกไปถอดอาภรณ์ของตนอย่างว่องไว ทางด้านถังเหวยซือทำได้แค่เพียงพิศมองกายแกร่งที่งดงามราวกับปูนปั้น ผิวของเขาขาวสะอาดไร้รอยมลทิน ราวกับเป็นพรจากทวยเทพ แผงอกหนั่นแน่นของเขาแลดูกำยำกว่าที่นางเคยคิดไว้ว่าเขาจะเป็นเพียงบัณฑิตรูปร่างโปร่งบางเท่านั้น

ชายหนุ่มก้มหน้าลงปรนเปรอกับกลีบดอกไม้ของหญิงสาวเพื่อให้น้ำหวานของนางหลั่งรินออกมาหล่อลื่นช่องทางอ่อนนุ่ม เมื่อเห็นว่าร่างของนางสั่นเทิ้ม และมีเสียงครางเบาๆ ด้วยความวาบหวามดังมา เขาก็หยัดกายขึ้น พร้อมกับแทรกตัวเข้าไปตรงกึ่งกลางร่าง

ถังเหวยซือไม่ทันได้ร้องขอให้เขาหยุดการกระทำ แกนกายของฉีต้าเฉินก็สอดลึกเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มนั้นเสียแล้ว

หญิงสาวผู้ถูกล่วงล้ำร้องไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว ยามนี้ร่างกายของนางกำลังปวดร้าวจนถึงขีดสุด กึ่งกลางร่างกายเจ็บปวดร้าวกับมีคมมีด

กรีดลึกลงมาในร่างกาย และความรู้สึกอันรวดร้าวของการถูกร่วมรักเป็นครั้งแรกก็มิได้ลดลงเลยแม้เศษเสี้ยวแม้ว่าฉีต้าเฉินจะปรานีนางอย่างมากด้วยการไม่ขยับกายทั้งที่อยากทำใจแทบขาด

“เจ็บมากหรือไม่” เขาก้มลงจูบเบาๆ เปลือกตาของนาง น้ำตาของหญิงสาวไหลเป็นทางพร้อมกับเสียงสะอื้นแผ่วเบา

แม้ว่าถังเหวยซือจะไม่ได้ตอบ แต่การตอบสนองของร่างกายด้วยการจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขา ในระหว่างที่เขาดึงนางมาโอบกอด แต่หญิงสาวคงไม่รู้ว่าการตอบสนองเช่นนี้ของนางกลับยิ่งเพิ่มความกระหายอันดำมืดของการอยากครอบครองสตรีใต้อาณัติให้เป็นของตนเพียงผู้เดียวมากขึ้นเท่านั้น

“ข้าทำช้าๆ ไม่ต้องเกร็งนะ” ฉีต้าเฉินเอ่ยเสียงต่ำ พลางเอื้อมมืออีกข้างมากดเอวบางไว้กับที่ เพื่อที่เขาจะได้แทรกกายแกร่งเข้าหานางได้มากขึ้น แต่ความคับแน่นของการร่วมรักในครั้งแรกก็สนองตอบเขาอย่างรุนแรงด้วยการบีบรัดแกนกายของเขาอย่างร้ายกาจ

แต่นั่นก็ไม่มากพอให้ชายหนุ่มยอมแพ้พ่ายถอยทัพไป เขายังคงกดกายของตนลงหลอมรวมกับนางอยู่อย่างนั้น แล้วดันกายเข้าสู่ใจกลางของความรู้สึกของนางทีละน้อย

ถังเหวยซือทำได้เพียงอ้าขาของนางออกให้กว้างขึ้นกว่าเดิม ด้วยหวังว่าความอวบอัดใหญ่โตและดุดันของเขาจะผ่อนคลายลง หากนางยินยอมเปิดเปลือยช่องทางรักให้กว้างขึ้น

ถังเหวยซือจิกมือลงบนไหล่หนาอย่างแรงในยามที่เขาฝากฝังเข้ามาในร่างกายของนาง แม้มันจะเข้ามาอย่างยากลำบาก แต่ในท้ายที่สุดตัวตนของทั้งสองก็หลอมรวมผสานเป็นหนึ่งเดียว

“เข้าไปแล้ว ข้าจะค่อยๆ ขยับนะซือซือ” เขาบอกกับนางอย่างเอื้ออาทร พลางจุมพิตซับน้ำตาให้ด้วยความอบอุ่น

ถังเหวยซือไม่คาดคิดว่านางจะได้รับการปรนนิบัติที่อ่อนโยนเช่นนี้ จึงรู้สึกใจสั่นยิ่งนัก แต่ว่านางก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนนั้นได้ไม่นาน เพราะฉีต้าเฉินได้เผยความมืดดำในอารมณ์ใคร่ของตนเองออกมา ด้วยการตอกตรึงเอวสอบเข้าหาร่างงามอย่างรุนแรง ราวกับพายุคลั่งที่กำลังถาโถมเข้าใส่กิ่งไผ่บอบบางที่กำลังไหลลู่ไปตามสายลม

แม้จะบอกว่าจะค่อยเป็นค่อยไป แต่การถูกบีบรัดอย่างรุนแรงจากภายในทำให้ฉีต้าเฉินยากต่อการควบคุมอารมณ์ เขากดร่างของนางลงบนเตียง พร้อมกับประสานฝ่ามือทั้งสองข้างของตนลงบนฝ่ามือของนาง แล้วตรึงมันไว้ข้างกายของหญิงสาว จากนั้นก็แอ่นเอวสอบของเขาเพื่อเตรียมพร้อม ก่อนจะโจนจ้วงลงมาไม่ยั้ง

ถังเหวยซือได้เพียงแค่น้อมรับความกระตือรือร้นจากการครอบครองนางของอีกฝ่าย ทุกจังหวะที่เขาสอดลึกเข้ามาล้วนเต็มไปด้วยความดุดัน หญิงสาวครางกระเส่าด้วยความเจ็บปวดระคนสุขสม เมื่อถูกเขาบดขยี้ลงมาบนเรือนร่างของนาง นางเผยอปากครางฮือเมื่อเขาบุกทะลวงเข้ามาในผนังอ่อนนุ่ม และชักรูดตัวตนของเขาออกไป จนทำให้กลีบเนื้อบอบบางของนางปลิ้นออกมาในยามที่เขาถอนกาย

“อย่ากัดปากตัวเองอย่างนั้น เดี๋ยวเจ็บ” ฉีต้าเฉินเอ่ยเสียงพร่า เมื่อก้มลงมาเห็นถังเหวยซือกำลังกัดปากของตัวเองเพื่อข่มกลั้นความเสียวซ่านที่ถาโถมเข้ามา

ชายหนุ่มรั้งท้ายทอยบางขึ้นมา พลางทาบประกบริมฝีปากของตนลงไปอย่างนุ่มนวล เขาใช้ปลายลิ้นไล้เลียกลีบปากของนางเบาๆ ก่อนจะแนบประกบลงไปอีกหลายครา

คราวนี้ถังเหวยซือเหมือนจะถูกทำให้ผ่อนคลายด้วยจุมพิตที่หวานล้ำนี้ไปแล้ว นางจึงค่อยๆ ผ่อนคลายส่วนอื่นๆ ของร่างกายลง จนทำให้ฉีต้าเฉินสามารถเชื่อมผสานกับนางได้อย่างราบรื่น

ถังเหวยซือถูกเขาพาท่องไปในห้วงหฤหรรษ์อันแปลกใหม่ ในสมองของนางขาวโพลนและพร่ามัวไปจนสิ้นแล้ว ทุกห้วงเวลาที่สติรับรู้ได้มีเพียงเสียงพร่ำเรียกกันซ้ำๆ ว่าเขาต้องการนาง

ลมหายใจของคนทั้งสองต่างเปียกชื้นทุกส่วนจนไม่อาจแยกออกมาเป็นของใคร แต่นั่นจะสลักสำคัญใดไปกว่าห้วงเวลาอันแนบแน่นที่ยาวนานราวกับจะเป็นนิจนิรันดร์กันเล่า

ในที่สุดทั้งนางและฉีต้าเฉินก็ได้เข้าใจถึงความสุขของนิยามของคำว่าการอุ่นเตียงจริงๆ ในตอนที่พวกเขาต่างถูกทำให้ปลดปล่อยความต้องการออกมาอย่างมากมาย