LOGIN6.2
ห้วงฝันตื่นหนึ่ง
คนทั้งคู่สบประสานสายตากันภายใต้ความเงียบ ฉีต้าเฉินเองก็เหมือนจะเคลิ้มไปแล้วเช่นกัน พวกเขาจึงไม่ได้เอ่ยอะไรกันเลยแม้แต่คำเดียว
“เหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่เล่า” นางเอ่ยออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าหลุดออกจากภวังค์
“เป็นเจ้าที่ไม่ยอมปล่อยข้าไปต่างหาก” ฉีต้าเฉินมองหญิงสาวด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความหมายลึกซึ้ง ดวงตาของถังเหวยซือที่เขามองสบอยู่สะท้อนแสงเทียนวับวาม
“ข้า...ข้าทำสิ่งใดหรือ” นางถามขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองทำสิ่งใดลงไปบ้างก่อนหน้านี้ แต่ยิ่งพยายามคิดก็รู้สึกมึนตื้อในศีรษะจนต้องยกมือขึ้นมากุมไว้
ในบรรยากาศตอนนี้มีกลิ่นหอม คละเคล้ากับกลิ่นสุราที่ทั้งคู่ดื่มกันไปก่อนหน้านี้เจือจางอยู่ ถังเหวยซือที่ถูกมองนานๆ เข้าก็ทำอะไรไม่ถูก ซ้ำอีกฝ่ายยังไม่ยอมพูดอะไรเลย นั่นก็ยิ่งทำให้นางรู้สึกประหม่ามากขึ้น
“เจ้าเป็นคนกอดข้าไว้ ซ้ำยังร้องไห้บอกให้ข้าอยู่กับเจ้า”
“ถ้าเช่นนั้นท่านก็กลับไปได้แล้ว” ถังเหวยซือเอ่ยขึ้นมา แต่ชายหนุ่มไม่ยินยอมรับฟังพลางยื่นหน้าเข้าหา “ท่านจะทำอะไร อื้อ...”
นางถามขึ้นมาได้เพียงแค่นั้น ริมฝีปากของทั้งคู่ก็สัมผัสกัน ความอบอุ่นแทรกผ่านเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าหญิงสาวจะพยายามต้านทานอย่างไรก็ไม่เป็นผล ทั่วทั้งร่างของนางร้อนผ่าวขึ้นโดยพลัน
ริมฝีปากของชายหนุ่มยังคงไม่หยุดรุกไล่เข้ามา เขาไล้เกลี่ยปากที่เผยอออกเล็กน้อยของถังเหวยซืออย่างแผ่วเบา แล้วจูบซับเบาๆ อีกครั้งด้วยความหลงใหล
“ข้าชอบจุมพิตกับเจ้ามาก รู้หรือไม่” ฉีต้าเฉินเอ่ยยิ้มๆ เมื่อผละออกมาแล้ว แต่ครั้งนี้นอกจากถังเหวยซือจะไม่ยอมตอบแล้ว นางยังไม่ยอมขยับเขยื้อนอีกด้วย
“คุณชายฉี ท่านไม่ควร...”
“หรือเจ้าไม่ชอบเล่า” ชายหนุ่มพูดแทรกขึ้นมา พลางแตะปลายนิ้วลงบนริมฝีปากของนาง ทว่าในวินาทีต่อมา ดวงตาทั้งสองข้างของหญิงสาวกลับเปล่งประกายเจิดจ้า งดงามราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสา
“ท่านอยากทำรักกับข้าหรือ” ถังเหวยซือเอ่ยออกมาราวกับคนละเมอ ใบหน้าของนางยังคงแดงซ่านเพราะผลจากการสูบฉีดของเลือด ซึ่งมาจากการดื่มสุราเข้าไปเป็นจำนวนมาก
“เจ้ายังไม่สร่างเมาจริงๆ ด้วย” ฉีต้าเฉินยิ้มกริ่มพลางส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย แต่ไม่เพียงหญิงสาวจะไม่ยอมพูด นางยังผลักอกกว้างให้นอนลงไปบนเตียง ในขณะที่ตัวนางเคลื่อนตัวขึ้นมาคร่อมร่างของเขาเอาไว้
มือหนาเอื้อมจับที่ซีกแก้มข้างหนึ่งของหญิงสาว สัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มจากกายสาว นางคงยังไม่สร่างเมาดีกระมัง ถึงได้เอ่ยวาจากร้านโลกเช่นนั้นออกมา
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาจึงชอบนางในเวลานี้มากกว่าสตรีที่เอาแต่ทำหน้านิ่งๆ และมีเพียงความเย็นชาโอบล้อมอย่างเมื่อตอนบ่ายก็ไม่รู้
“เจ้าพูดเช่นนี้เพราะเมามายหรือ”
“ใช่ ข้าเมาอยู่ แล้วนี่ก็ต้องเป็นความฝันที่พิลึกพิลั่นที่สุดฝันหนึ่งของข้าแน่ๆ”
ถังเหวยซือบอกกับตนเอง และยังคงเข้าใจว่านี่จะต้องเป็นความฝัน เนื่องจากฉีต้าเฉินไม่มีทางจะมาอยู่ในเรือนของนางในเวลานี้อย่างแน่นอน
“ฝันก็ฝัน ข้าเองก็จะฝันไปกับเจ้าด้วย”
ฉีต้าเฉินเหมือนต้องการเล่นสนุกไปกับนาง ในเมื่อถังเหวยซือพูดเช่นนี้ เขาก็จะยินยอมคล้อยตามดูสักครั้ง
แต่ให้คล้อยตามอย่างไร เขาก็ไม่มีทางยอมให้นางเป็นฝ่ายควบคุม จึงได้จับบ่าทั้งสองข้างของนางเอาไว้ แล้วใช้เวลาในชั่วพริบตาพลิกกายบางลงไปนอนบนฟูกนุ่มแทน
“ผิวเจ้านุ่มและลื่นยิ่งนัก” ชายหนุ่มไล้นิ้วมือจากใบหน้าเรื่อยมาตามซีกแก้มจนถึงคางมน แล้วไล้เรื่อยต่อลงมาถึงลำคอ
ทางด้านถังเหวยซือเกิดอาการตัวชา และร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งกาย ทุกคราวที่ฝ่ามือร้อนลวกของฉีต้าเฉินสัมผัสลูบไล้ มันก็ทำให้ร่างกายของหญิงสาวเกิดการตอบสนอง
“ต้าเฉิน...พอแล้วกระมัง”
จู่ๆ นางก็เริ่มกลัวขึ้นมา ต่อให้มันเป็นเพียงความฝันก็เถอะ เมื่อถูกรุกไล่เข้ามาและรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ถังเหวยซือก็ไม่อาจซุกซ่อนความรู้สึกหวั่นไหวที่เกิดขึ้นได้เลย
“แค่นี้ก็กลัวแล้วหรือไร”
“ข้าไม่ได้กลัวสักหน่อย” เมื่อถูกท้าทาย ถังเหวยซือก็ทำใจดีสู้เสือขึ้นมา พลางบอกตนเองว่า ในเมื่อนางอยู่ในความฝันก็ไม่จำเป็นต้องหวั่นกลัวสักหน่อย
หญิงสาวเอื้อมมือไปคล้องที่ลำคอของชายหนุ่ม ก่อนจะดึงเขามาบดจูบอย่างร้อนเร่า ฝ่ายฉีต้าเฉินรู้สึกพึงพอใจจนครางหึ่มในลำคอ ตวัดเรียวลิ้นเข้าดื่มด่ำกับนางอย่างสุขใจ ในขณะที่มือหนาค่อยๆ เลื่อนต่ำลงไปหาสาบเสื้อตัวบาง แค่สะกิดเบาๆ ก็สามารถปลดกระดุมเสื้อให้หลุดออก
ยามได้สติอีกครา ถังเหวยซือก็พบว่ากระดุมเสื้อของตนถูกปลดออกตลอดแนว แม้แต่สาบเสื้อก็ถูกเคลื่อนให้เปิดอ้า จนเผยให้เห็นเนินสล้างภายใต้แสงเทียนรำไร
ถังเหวยซือเขินอายยิ่งนักจึงไม่กล้ามองหน้าบุรุษในความฝันตรงๆ นางเบี่ยงหน้าหลบไปหวังซ่อนสายตาของตนจากอีกฝ่าย แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับดื้อรั้นไม่ยินยอม มิหนำซ้ำยังจุมพิตลงบนเนินอกสล้างที่โผล่ออกมาจากอาภรณ์เนื้อนุ่มเย็นซ้ำๆ
ถังเหวยซือสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อรู้สึกได้ว่ามืออุ่นร้อนของอีกฝ่ายกำลังปัดป่ายมาที่เอวตน พร้อมกับริมฝีปากร้อนลวกที่เขาบดขยี้ลงมาบนหน้าอกของนาง และเริ่มดูดกลืนยอดอกสีสวยที่กำลังเต่งตึงขึ้นทีละน้อย
อา...ไม่น่าเชื่อเลยว่ารสสัมผัสจากบุรุษจะทำให้นางเร่าร้อนขึ้นได้ขนาดนี้
-----------------------
คอมเม้นต์ เพิ่มเข้าชั้น
เพื่อเป็นหนึ่งกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
21.3ช่วงเวลาอันผ่อนคลายหลังจากนั้นฉีต้าเฉินก็บอกให้หญิงสาวนั่งดื่มชากับของว่างที่คนงานหญิงจัดเตรียมมาให้ไปก่อน เนื่องจากเขาจำเป็นต้องไปตรวจดูความเรียบร้อยของงานที่ค้างอยู่สักหน่อย เนื่องจากอีกไม่นานต้องส่งใบชาที่ตากแห้งเรียบร้อยแล้วเข้าวัง“ท่านไปเถอะ ไม่ต้องห่วง ข้าอยู่ที่ศาลานี่คนเดียวได้”นางกล่าวอย่างนุ่มนวล ก่อนจะนั่งมองสายน้ำและนกน้อยที่โผบินโฉบน้ำให้ได้เห็นไปเรื่อยเปื่อย แล้วด้วยความที่มีสายลมเย็นพัดโชยเข้ามาตลอดเวลา หญิงสาวที่เหน็ดเหนื่อยสะสมจากการดูแลบุตรสาวติดกันมาหลายวันก็เริ่มง่วงงุน นางเอนศีรษะพิงกับเสาต้นใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนจะปิดตาลงพักสายตา แต่เพียงไม่นานหลังจากนั้นก็ผล็อยหลับไปจริงๆถังเหวยซือรู้สึกตัวขึ้นเมื่อมีบางอย่างสัมผัสที่แก้มตน นางรีบยกมือขึ้นกันและเมื่อรู้ว่ามันคือหลังมือของมนุษย์ก็รีบลืมตาขึ้น แล้วได้พบว่าตอนนี้นางกำลังนอนอยู่บนตักของฉีต้าเฉินหญิงสาวจำได้เพียงแค่ว่า นางรู้สึกง่วงงุนจนต้องพิงเสาศาลาพักสายตา และอาจเผลอหลับไปในที่สุด แต่เหตุใดยามตื่นเต็มตา ศีรษะของนางจึงนอนหนุนอยู่บนตักของชายหนุ่มได้เล่ามิหนำซ้ำพอเลื่อนสายตาไปมองริมน้ำ นางก็พบว่าตอนนี้เป็น
21.2ช่วงเวลาอันผ่อนคลายด้านซานลี่ทราบมาก่อนหน้านี้แล้วว่า นายท่านของเขาจะพานายหญิงมาแนะนำให้ทุกคนได้รู้จัก ซ้ำยังสอบถามจากจงหู ที่เป็นผู้มาแจ้งข่าวเมื่อหลายวันก่อนว่าสตรีที่จะมาเป็นนายหญิงของสกุลฉี ซึ่งเรียกได้ว่าร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวงซานลี่ได้ความว่าสตรีนางนี้มีความสามารถโดดเด่นด้านการค้า จนโด่งดังไปทั่ววงการซื้อขายของโบราณ จนได้รับฉายาเถ้าแก่เนี้ยมือทองทั้งที่ยังมีอายุน้อยมิน่าเล่า...นายท่านจึงได้เลือกมาเป็นภรรยา ชาวไร่ชาวสวนของเขาที่ผ่านมาก็เพียงแต่ก้มหน้าก้มตาทำผลผลิตให้ดีเท่านั้น แต่หากได้นายหญิงที่มีความสามารถด้านการค้ามาดูแล เขาก็เชื่อมั่นเหลือเกินว่าไร่ชาสกุลฉีจะยิ่งมีชื่อเสียงโด่งดังไปไกล“นายท่านเป็นคนรอบคอบ หากกล่าวว่านายหญิงเหมาะสมจะดูแลกิจการของเรา แสดงว่านายหญิงเป็นสตรีมากความสามารถ โปรดเชื่อมั่นในฝีมือของตนเองเถิดขอรับ ข้าน้อยได้ข่าวมาจากจงหูว่า นายหญิงมีกิจการการค้าไม่น้อยที่บ้านเกิด ซ้ำยังค้าขายได้เก่งยิ่ง”“ไม่เจอหน้ากันเพียงไม่กี่เดือน เดี๋ยวนี้ท่านลุงพูดเก่งขึ้นมากเลยนะ” ฉีต้าเฉินเอ่ยเย้า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ชายหนุ่มวางใจให้ซานลี่เป็นกำลังหลักของกิจการไร่ชาจึงไม
21.1ช่วงเวลาอันผ่อนคลาย“ท่านจะไปที่ใด นี่ไม่ใช่ทางกลับจวนมิใช่หรือ”หญิงสาวเอ่ยถามขณะมองไปยังทิวทัศน์ด้านนอกตัวรถม้า มันเป็นเส้นทางที่ตรงออกสู่เขตเมือง และไม่ใช่เส้นทางที่จะตรงกลับจวนสกุลฉีด้วย“พี่มีธุระต้องไปอีกที่หนึ่ง”หญิงสาวตอบรับเพียงเบาๆ ก่อนจะนั่งมองภาพผู้คนรอบข้างที่บางตาลงไปเรื่อยๆ เส้นทางที่รถม้าเคลื่อนผ่านไปออกจากเขตเมืองและย่านการค้าไปแล้ว แต่เพียงสองชั่วยามพวกเขาก็เดินทางมาถึงจุดหมายไร่ชากว้างไกลสุดลูกหูลูกตาถูกรายล้อมด้วยทิวเขาเขียวขจีขนานสองข้างทางด้วยลำธารกว้างไกล สถานที่แห่งนี้มีความสุขสงบไม่วุ่นวายเฉกเช่นในตัวเมืองแต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ดูเปลี่ยวหรือรกร้าง เพราะในพื้นที่ของไร่ชาในตอนนี้มีบรรดาคนงานเดินไปเดินมา เพื่อทำหน้าที่ที่ตนได้รับมอบหมายด้วยความตั้งอกตั้งใจถังเหวยซือทราบอยู่แล้วว่าเมืองหลวงแคว้นเมิ่ง ที่มีนามว่าเพ่ยเย่าแห่งนี้ มีชื่อเสียงโดดเด่นในเรื่องการปลูกชาแต่ที่หญิงสาวเพิ่งได้ทราบก็คือ ไร่ชาที่ถือว่าเป็นไร่ชาอันดับหนึ่งของเมืองนี้เป็นของสกุลฉี“เดิมทีข้าคิดว่าครอบครัวของท่านเป็นตระกูลบัณฑิตที่รับราชการในราชสำนักเพียงอย่างเดียวเสียอีก”“ส่วนมากบรรพช
20ไม่มีวันที่จะรักเมื่อได้จื่อเยี่ยนมารับหน้าที่แม่นม ถังเหวยซือก็คล้ายจะสามารถผ่อนคลายและวางใจลงได้บ้างเล็กน้อย ว่าบุตรสาวคนนี้ของนางก็ช่างเลือกนัก ในตอนกลางดึกมักไม่ยอมให้จื่อเยี่ยนได้นอนเฝ้า หากแต่จะต้องเป็นนางเท่านั้นที่พาเด็กน้อยมานอนบนเตียงด้วยกัน เมี่ยวถิงจึงหยุดร้องไห้งอแง มิหนำซ้ำ เด็กน้อยคนนี้ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับไปเลยจนถึงเช้าทว่าในทุกกลางดึกเด็กน้อยมักผวาตื่นแล้วร้องไห้จ้าออกมาอย่าง น่าสงสาร ทำเอาถังเหวยซือที่นอนอยู่ข้างๆ รู้สึกระแวงจนนอนไม่หลับไปด้วย นานวันเข้านางก็เริ่มอ่อนล้า ดวงตาลึกโบ๋ ขอบตาดำคล้ำเหมือนแพนด้ายักษ์ที่เพิ่งหลุดออกมาจากป่าลึกเข้าไปทุกวันทางด้านฉีต้าเฉินก็ได้ตามหมอมาตรวจอาการของบุตรสาวอยู่ตลอด ด้วยกลัวว่าเด็กน้อยจะป่วยไข้ จึงได้มีอาการร้องไห้งอแงในช่วงกลางดึก ทั้งที่ในช่วงเวลาอื่นๆ ที่อยู่ในจวนก็ดูจะปกติร่าเริงดี“ท่านหมอ บุตรสาวของข้าเป็นเช่นไรกันแน่ เหตุใดนางจึงร้องไห้โยเยกลางดึกแทบทุกคืน”“ข้าก็ตรวจอาการคุณหนูมาหลายรอบแล้ว นางอาการปกติดีทุกอย่าง เลือดลมก็ไหลเวียนได้ดียิ่งนัก”“งั้นก็น่าแปลก นางงอแงมากในช่วงกลางดึก ท่านตรวจแน่แล้วนะ”“นายท่า
19.3ถิงถิงออกโรงแม้ชิวซื่อหลานจะตกใจและเริ่มเจ็บที่เด็กน้อยใช้เล็บจิกลงบนนิ้ว แต่นางก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมา แล้วยังคงยิ้มหน้าระรื่น เหมือนมีความสุขที่ได้เล่นกับเด็กน้อยหน้าตาน่าชังผู้นี้“ดูท่าเมี่ยวถิงจะชอบคุณหนูนะเจ้าคะ จับนิ้วท่านไว้เสียแน่นเชียว”ถังเหวยซือเอ่ยยิ้มๆ เหมือนจะสะใจอยู่ลึกๆ ขณะมองไปทาง เด็กน้อยเมี่ยวถิง นางเห็นท่าทีของเด็กน้อยก็รู้แล้วว่าไม่ได้ชื่นชอบคุณหนูชิวสักเท่าไร เพราะเลี้ยงมาเองกับมือเมี่ยวถิงจิกเล็บลงไปบนนิ้วขนาดนั้นคุณหนูชิวอะไรนี่ยังทนยิ้มหวานอยู่ได้ นางนับถืออีกฝ่ายเหลือเกิน เพราะถ้าเป็นตนเองล่ะก็...คงรีบชักนิ้วมือออกแทบไม่ทันไปแล้ว“กะ...ก็คงจะอย่างนั้น” ชิวซื่อหลานยังคงกัดฟันทนข่มความเจ็บ นางอยากให้พี่ต้าเฉินมองว่านางเป็นคนรักเด็ก เข้ากับบุตรสาวของเขาได้เป็นอย่างดี“แล้วไม่ทราบว่าพี่ต้าเฉินหาแม่นมได้หรือยังเจ้าคะ ถ้าอย่างไรให้ข้าช่วยหาให้ดีหรือไม่ บ้านของข้ามีสาวใช้ที่เพิ่งคลอดอยู่หลายคนทีเดียว”“ขอบคุณคุณหนูชิวที่หยิบยื่นไมตรี แต่ข้าคงไม่ขอรบกวน เมี่ยวถิงของข้าเป็นเด็กดื้อรั้น นางเข้ากับคนได้ยาก ข้าไม่อยากให้พวกท่านต้องวุ่นวาย”“ไม่วุ่นวายเลยเ
19.2ถิงถิงออกโรงถังเหวยซืออุ้มเมี่ยวถิงไปพลางแอบสอดส่ายตามองแขกในห้องโถงไปพลาง แม้จะอยู่ในระยะที่ค่อนข้างไกล แต่นางก็เห็นว่าสตรีที่มากับนายท่านสกุลชิวด้วยมีรูปร่างโปร่งบางอ้อนแอ้นอรชรการแต่งกายของนางหรือก็ดูพิถีพิถัน เน้นการใช้เครื่องประดับราคาแพงแทบทุกชิ้น ราวกับนางสามารถยกหีบเครื่องประดับจำนวนมากมาประโคมลงบนร่างกายได้ในคราวเดียว“แต่งกายด้วยเครื่องประดับราคาแพง แต่มากเกินไปจนดูเหมือนเป็นสตรีไร้รสนิยม” นางแขวะออกมาเบาๆ แต่เด็กน้อยในอ้อมแขนกลับหัวเราะร่วนราวกับชอบอกชอบใจ“ฟังรู้เรื่องด้วยหรือไร จึงได้หัวเราะ” ถังเหวยซือก้มลงมามองเด็กน้อยเมี่ยวถิงที่ยิ้มและขำจนเห็นฟันแทบทุกซี่ แต่เพราะอะไรก็ไม่รู้ นางจึงได้รู้สึกว่าดวงตาของบุตรสาวช่างร้ายเหลือ“ข้านี่ท่าจะบ้าไปใหญ่ คิดว่าเจ้ามีแววตาที่ร้ายกาจไปได้อย่างไรนะ ลูกของแม่ออกจะน่ารักน่าชังขนาดนี้” นางหัวเราะไปกับความคิดของตนเองแต่ก็ต้องเงียบเสียงลงเมื่อสาวใช้เดินมาหา พร้อมทั้งกล่าวเชิญ“นายหญิงเจ้าคะ นายท่านให้มาเชิญไปที่โถงรับรองเจ้าค่ะ”“นายท่านหรือ แขกยังอยู่มิใช่หรือ”“นายท่านให้มาแจ้งด้วยว่า ต้องการให้นายหญิงได้รู้จักกับสหายจากสกุลชิว







