เข้าสู่ระบบ7.1
แรกหลอมผสาน
ถังเหวยซือใจเต้นรัวราวกับมีคนตีกลองอยู่ข้างใน แต่ไฉนเลยจะเท่าความป่าเถื่อนหื่นกระหายของเขาที่กำลังเล้าโลมลงบนทรวงอกนุ่มหยุ่นของนาง
ชายหนุ่มใช้สองมือขยุ้มขยำอย่างไม่เบามือ อีกทั้งยังใช้ริมฝีปาก
เลียไปตรงฐานเต้างดงาม ความนุ่มหยุ่นของหญิงสาวเหมือนจะค่อยๆ พองล้นขึ้นมาสู้มือ แม้แต่ยอดทรวงสีระเรื่อของนางก็มีสีเข้มขึ้นมา พร้อมกับแข็งขึงเป็นตุ่มไตถังเหวยซือครางออกมาเบาๆ เมื่อถูกชายหนุ่มดูดดึงเป็นจังหวะ อีกทั้งบางครั้งก็ยังขบเม้มอย่างรุนแรง มันช่างเป็นความรู้สึกวูบวาบที่นางยากจะต้านทานและรับมือได้
“ข้าจะถนอมเจ้าให้มาก” ชายหนุ่มเอ่ยที่ข้างหูเล็กเบาๆ พร้อมกับขบเม้มที่ติ่งหูเล็กนั้นเบาๆ หญิงสาวได้แต่นอนฟังแล้วก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีกเลย
หญิงสาวเร่าร้อนขึ้นเป็นลำดับ เมื่อฉีต้าเฉินเริ่มปรนเปรอให้กับนางด้วยความอบอุ่น ทุกการกระทำของเขาเป็นไปอย่างนุ่มนวลและค่อยเป็นค่อยไป
ถังเหวยซือคล้อยตามเขาไปเรียบร้อยแล้วตอนนี้ มือบางจึงเลื่อนไล้ไปสัมผัสร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง แต่นางก็ได้แค่ลูบไล้เขาไปอย่างไม่รู้ทิศทางเท่านั้น เพราะยามนี้ชายหนุ่มได้เคลื่อนกายลงสู่ท่อนล่างของร่างกายนางเรียบร้อยแล้ว
“ขอข้าสัมผัสเจ้าให้ลึกซึ้งกว่านี้เถอะนะ ซือซือ”
ถังเหวยซือเกือบจะถามออกไปเสียแล้วว่าความลึกซึ้งที่ว่านั้นคือสิ่งใด แต่ฉีต้าเฉินก็ให้ความกระจ่างแก่นางได้ในวินาทีต่อมา เขารั้งเรียวขางามที่ราบอยู่บนฟูกให้ตั้งชันขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ดึงกางเกงของนางลงจากเอวให้ลงไปกองที่เรียวขาด้านล่าง
ถังเหวยซือไม่อาจรู้ได้ว่า เขาทำเช่นนี้กับสตรีมากี่คนแล้วจึงได้
ทำอะไรได้อย่างคล่องแคล่วถึงเพียงนี้ แต่ยังไม่ทันได้ถาม ใบหน้าของชายหนุ่มก็ติดตามมาคลอเคล้าตรงโคนขาด้านในของนางไปเสียแล้ว“ซือซือ ข้าชอบเจ้ามาก” ฉีต้าเฉินเอ่ยออกมาราวกับละเมอ พร้อมกับจุมพิตหนักๆ ลงไปในโคนขาสลักเสลา เขาใช้ใบหน้าของตนเกลือกกลั้วไปกับผิวกายของนาง ทำให้หญิงสาวรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อยจนต้องขยับขาหนี แต่ฉีต้าเฉินกลับตรึงขาของนางเอาไว้ พร้อมกับใช้มืออีกข้างดึงผ้าปิดกายของนางออกจากส่วนสงวนที่ไม่ควรมีผู้ใดได้ยลนอกจากสามี
ทันทีที่ได้พิศมองดอกกุหลาบน้อยๆ ของนาง ฉีต้าเฉินก็รู้สึกว่าเลือดลมในกายของเขาพลันสูบฉีดเร็วขึ้น ส่วนอ่อนไหวของนางนั้นแลดูสะอาดสะอ้านเหมือนได้รับการดูแลอย่างดี เพราะมันมีสีชมพูอ่อนจางเพียงเล็กน้อย อีกทั้งเนินสวรรค์ด้านบนที่มีขนอ่อนรำไรก็ได้รับการตัดตกแต่งให้สั้นเสมอกันอย่างน่ามอง
“พอแล้วหยุดมองเถอะ”
หญิงสาววอนขอด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น ยามที่สายตาของนางเหลือบมองมาเห็นว่าชายหนุ่มกำลังสนใจอยู่กับดอกไม้น้อยๆ ของตน
แต่ฉีต้าเฉินเหมือนตกอยู่ในห้วงฝันของเขาไปแล้วในตอนนี้ เขาจึงไม่ได้เปล่งเสียงตอบถ้อยคำของนางแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังเริ่มใช้ฝ่ามือลูบไล้ลงไปส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของนาง“อ๊ะ...หยุดนะ” ถังเหวยซือเริ่มแน่ใจแล้วว่านี่ต้องไม่ใช่ความฝัน เพราะความรู้สึกซ่านหวามที่เกิดขึ้นกับร่างกายของนางตอนนี้เหนือจริงเหลือเกิน ทุกสัมผัสที่ชายหนุ่มมอบให้ก็ช่างทรงพลัง ราวกับจะหลอมละลายนางไปได้ในทุกขณะจิต
แต่ถึงแม้จะห้ามปรามไม่หยุด หากแต่ฉีต้าเฉินกลับอ่านภาษากายของหญิงสาวแทนคำพูดโป้ปดนั้น ร่างกายของถังเหวยซือกำลังตอบสนองอย่างบ้าคลั่งในทุกการสัมผัสของเขา จนชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะใช้ริมฝีปากและลิ้นอุ่นๆ ของเขาปรนเปรอให้กับนาง
ถังเหวยซือหัวหมุนไปหมดแล้วตอนนี้ ในสมองของนางเหมือนมีพายุลูกใหญ่กำลังเล่นงานอยู่ จนทำให้หญิงสาวไร้สติปัญญาจะคิดอ่านอะไรได้ นางได้แต่นอนเป็นท่อนไม้ที่กำลังถูกเปลวเพลิงแผดเผาร่าง ในโสตรับรู้เพียงความเคลื่อนไหวของเขาที่ใช้ริมฝีปากตักตวงเอาความหวานจากกายนางออกมา พร้อมกับใช้นิ้วเรียวของเขาสอดเสยเข้ามาพร้อมกันไม่หยุดหย่อน ที่ผ่านมาถังเหวยซือมิใช่สตรีที่อ่อนเดียงสาถึงขั้นไม่รู้ว่าสตรีก็สามารถหาวิธีปลดปล่อยด้วยตนเองได้ หากมีความต้องการ เนื่องด้วยบันทึกเรื่องกามาของสตรีและบุรุษที่นางเคยอ่านก็มีเขียนไว้ เพียงแต่ที่ผ่านมานางไม่เคยมีความกล้าพอที่จะช่วยปลดเปลื้องความรู้สึกเช่นนี้ให้กับตนเอง
นี่จึงถือว่าเป็นครั้งแรกที่นางได้ปลดปล่อยความสุขสมออกมา ทั้งที่เขายังไม่ได้อุ่นเตียงกับนางด้วยซ้ำไปทว่าจะให้พูดตามตรงแล้ว ถังเหวยซือเป็นสตรีเย็นชาที่มุ่งมั่นอยู่กับการทำงานและหาเงินเพื่อสร้างความมั่งคั่งให้กับสกุลถัง นางจึงไม่เคยปล่อยให้ตนเองตกอยู่ในอารมณ์หวามไหวแบบนี้มาก่อน
แต่ตอนนี้ฉีต้าเฉินกลับเข้ามาสร้างความแปลกใหม่ให้กับความนึกคิดของนาง เขาทำให้นางเกิดความกระสันและความใคร่ขึ้นอย่างมากมาย ชนิดที่ว่าหากไม่ได้ปลดปล่อยมากกว่านี้ล่ะก็...นางจะต้องรู้สึกติดค้างอยู่ในวังวนกามานี้อย่างถอนตัวออกไปไม่ได้อย่างแน่นอน
ปีนี้นางอายุสิบแปดแล้ว อีกทั้งยังดำรงตำแหน่งผู้นำของสกุลถังในรุ่นที่แปด นางโตพอที่จะตัดสินใจอะไรด้วยตนเองแล้ว และนางก็จะไม่รอคอยอะไรอีกต่อไป ไม่ว่าอย่างไรคืนนี้ นางก็ต้องทำให้ตัวเองได้ปลดเปลื้องอารมณ์วาบหวามที่เกิดขึ้นให้ได้
19.3ถิงถิงออกโรงแม้ชิวซื่อหลานจะตกใจและเริ่มเจ็บที่เด็กน้อยใช้เล็บจิกลงบนนิ้ว แต่นางก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมา แล้วยังคงยิ้มหน้าระรื่น เหมือนมีความสุขที่ได้เล่นกับเด็กน้อยหน้าตาน่าชังผู้นี้“ดูท่าเมี่ยวถิงจะชอบคุณหนูนะเจ้าคะ จับนิ้วท่านไว้เสียแน่นเชียว”ถังเหวยซือเอ่ยยิ้มๆ เหมือนจะสะใจอยู่ลึกๆ ขณะมองไปทาง เด็กน้อยเมี่ยวถิง นางเห็นท่าทีของเด็กน้อยก็รู้แล้วว่าไม่ได้ชื่นชอบคุณหนูชิวสักเท่าไร เพราะเลี้ยงมาเองกับมือเมี่ยวถิงจิกเล็บลงไปบนนิ้วขนาดนั้นคุณหนูชิวอะไรนี่ยังทนยิ้มหวานอยู่ได้ นางนับถืออีกฝ่ายเหลือเกิน เพราะถ้าเป็นตนเองล่ะก็...คงรีบชักนิ้วมือออกแทบไม่ทันไปแล้ว“กะ...ก็คงจะอย่างนั้น” ชิวซื่อหลานยังคงกัดฟันทนข่มความเจ็บ นางอยากให้พี่ต้าเฉินมองว่านางเป็นคนรักเด็ก เข้ากับบุตรสาวของเขาได้เป็นอย่างดี“แล้วไม่ทราบว่าพี่ต้าเฉินหาแม่นมได้หรือยังเจ้าคะ ถ้าอย่างไรให้ข้าช่วยหาให้ดีหรือไม่ บ้านของข้ามีสาวใช้ที่เพิ่งคลอดอยู่หลายคนทีเดียว”“ขอบคุณคุณหนูชิวที่หยิบยื่นไมตรี แต่ข้าคงไม่ขอรบกวน เมี่ยวถิงของข้าเป็นเด็กดื้อรั้น นางเข้ากับคนได้ยาก ข้าไม่อยากให้พวกท่านต้องวุ่นวาย”“ไม่วุ่นวายเลยเ
19.2ถิงถิงออกโรงถังเหวยซืออุ้มเมี่ยวถิงไปพลางแอบสอดส่ายตามองแขกในห้องโถงไปพลาง แม้จะอยู่ในระยะที่ค่อนข้างไกล แต่นางก็เห็นว่าสตรีที่มากับนายท่านสกุลชิวด้วยมีรูปร่างโปร่งบางอ้อนแอ้นอรชรการแต่งกายของนางหรือก็ดูพิถีพิถัน เน้นการใช้เครื่องประดับราคาแพงแทบทุกชิ้น ราวกับนางสามารถยกหีบเครื่องประดับจำนวนมากมาประโคมลงบนร่างกายได้ในคราวเดียว“แต่งกายด้วยเครื่องประดับราคาแพง แต่มากเกินไปจนดูเหมือนเป็นสตรีไร้รสนิยม” นางแขวะออกมาเบาๆ แต่เด็กน้อยในอ้อมแขนกลับหัวเราะร่วนราวกับชอบอกชอบใจ“ฟังรู้เรื่องด้วยหรือไร จึงได้หัวเราะ” ถังเหวยซือก้มลงมามองเด็กน้อยเมี่ยวถิงที่ยิ้มและขำจนเห็นฟันแทบทุกซี่ แต่เพราะอะไรก็ไม่รู้ นางจึงได้รู้สึกว่าดวงตาของบุตรสาวช่างร้ายเหลือ“ข้านี่ท่าจะบ้าไปใหญ่ คิดว่าเจ้ามีแววตาที่ร้ายกาจไปได้อย่างไรนะ ลูกของแม่ออกจะน่ารักน่าชังขนาดนี้” นางหัวเราะไปกับความคิดของตนเองแต่ก็ต้องเงียบเสียงลงเมื่อสาวใช้เดินมาหา พร้อมทั้งกล่าวเชิญ“นายหญิงเจ้าคะ นายท่านให้มาเชิญไปที่โถงรับรองเจ้าค่ะ”“นายท่านหรือ แขกยังอยู่มิใช่หรือ”“นายท่านให้มาแจ้งด้วยว่า ต้องการให้นายหญิงได้รู้จักกับสหายจากสกุลชิว
19.1ถิงถิงออกโรงชุนเซียงตั้งใจจะเข้ามาช่วยดูแลคุณหนูเมี่ยวถิงอยู่แล้ว จึงไม่ได้ออกไป นางกำลังไปตรวจดูเสื้อผ้าของคุณหนูที่ใส่อยู่ในตะกร้าว่ามากพอที่จะนำไปซักได้เลยหรือไม่“ข้าจะเอาชุดของคุณหนูไปสักก่อนนะเจ้าคะนายหญิง”ชุนเซียงเอ่ยบอก แต่ถังเหวยซือก็รีบแย้งขึ้น“เจ้าติดตามข้ามาจากบ้านเดิม ไม่ต้องเรียกข้าว่านายหญิงตามคน ในจวนนี้ก็ได้”“ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ นายท่านกำชับบ่าวไพร่ในจวนทุกคนให้เรียกท่านเช่นนี้ หากเรียกเป็นอื่นจะต้องถูกตัดเงินเดือนครึ่งเดือน ทุกครั้งที่นายท่านทราบเรื่อง”‘เรื่องไร้สาระเช่นนี้ก็เอามาเป็นเรื่องหรือเนี่ย คนทั้งจวนคงชิงชังข้ามากขึ้นไปแล้วกระมัง’นางนึกในใจ ดีใจอยู่หรอกที่เขาให้ความสำคัญ แต่ทำเช่นนี้ตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าพิธีไหว้ฟ้าดิน คนในจวนจะไม่หาว่านางใช้อำนาจบาตรใหญ่ ข่มเหงพวกบ่าวไพร่ทางอ้อมหรอกหรือทางด้านชุนเซียง เมื่อบอกเรื่องนั้นออกไปแล้วก็ก้มหน้าก้มตาเก็บเสื้อผ้าของคุณหนูเมี่ยวถิงเตรียมนำไปซัก แต่ก่อนออกไป นางหันไปเห็นบางอย่างเข้าพอดี จึงเอ่ยถามออกมาด้วยความใสซื่อระคนห่วงใย“ริมฝีปากของนายหญิงเป็นอะไรไปเจ้าคะ เหตุใดจึงบวมแดงมากขนาดนั้น โดนตัวอะไรกัดมาหรือเจ
18.2สิ่งที่ร้องขอทว่าตอนนี้สิ่งที่นางกำลังต้องการคือแม่นมที่มีนมมากพอจะให้เมี่ยวถิงดื่มกิน แทนการกินนมจากนมแพะหรือนมวัวต้มสุกเช่นทุกวันนี้“ทางการเข้มงวดเรื่องการมีบุตรของราษฎรถึงเพียงนี้ มิใช่ว่าแคว้นของเราใกล้จะมีสงครามหรือเจ้าคะ”“คงยังไม่ใช่ตอนนี้” ฉีต้าเฉินเอ่ยด้วยท่าทีที่มีความมั่นใจ ถังเหวยซือแปลกใจกับการตอบคำถามในทันทีที่เต็มไปด้วยความมั่นใจนั้น แต่นางก็เลือกที่จะไม่ถามออกมา ด้วยคิดว่าบางทีนี่อาจเป็นเพียงข้อสันนิษฐานอย่างหนึ่งของเขาเท่านั้น“ไม่เป็นไร ถ้ายังไม่ได้ที่ดีที่สุดอย่างที่ข้าบอกท่านไว้ ข้าดูแลเมี่ยวถิงเองก็ได้”“ตอนกลางคืนข้าก็จะมาช่วยเลี้ยงแล้ว แต่เจ้าไม่ยอมให้ข้าเข้ามาช่วยนี่นา”“เรายังไม่ได้แต่งงานกัน ไม่เหมาะจะอยู่ร่วมเรือนในยามวิกาล อีกอย่างหน้าที่ในการดูแลลูก ย่อมต้องเป็นของสตรีไม่ใช่ของบุรุษเช่นท่าน”“ตอนนี้เมี่ยวถิงคือลูกของเราแล้ว ไม่จำเป็นต้องมาแบ่งแยกว่าเป็นหน้าที่ของใคร ข้าเป็นพ่อของนางควรช่วยเจ้าแบ่งเบาความเหน็ดเหนื่อย” “แต่ว่า...”“หลายคืนมาแล้วที่ข้ายอมเชื่อฟังเจ้า แต่คืนนี้ถ้าเมี่ยวถิงร้องงอแงอีก ข้าจะเป็นคนมากล่อมนางเอง ส่วนเรื่องการร่วมเรือนกันของ
18.1สิ่งที่ร้องขอแม้ว่าจะยังไม่ได้เข้าพิธีไหว้ฟ้าดิน แต่งเข้าจวนสกุลฉีอย่างเป็นทางการ แต่ถังเหวยซือก็ได้เข้าพักที่เรือนเดียวกับฉีต้าเฉินแล้ว เพียงแต่ยังมีระยะห่างระหว่างกันอยู่โดยทั้งสองพักกันอยู่คนละฝั่ง โดยบริเวณลานกว้างหน้าลานเรือนจะเป็นสะพานไม้ที่เชื่อมทั้งสองฝั่ง อีกทั้งยังจัดบริเวณลานตรงจุดนั้นเป็นสวนหย่อมขนาดเล็กแลดูร่มรื่นทว่าฉีต้าเฉินก็มักจะไม่ค่อยได้อยู่ในฝั่งของตนเองในช่วงกลางวัน เพราะเขามักจะไปเล่นกับเมี่ยวถิงตลอดเวลา เพราะนอกจากเด็กน้อยจะรู้ความ และน่ารักน่าชังจนเขาเริ่มหลงรักแล้ว ตัวเขาก็อยากจะเห็นถังเหวยซือในสายตาตลอดเวลา“ถิงถิง พ่อขอบคุณเจ้ามาก ที่มาอยู่กับพวกเราที่นี่ เพราะมีเจ้าพ่อ จึงสามารถมาอยู่ที่เรือนฝั่งนี้ได้ทั้งวัน โดยที่ท่านแม่ของเจ้าไม่ไล่ตะเพิดกลับไป”เด็กน้อยถิงถิงส่งเสียงหัวเราะ พลางพูดคุยอ้อแอ้กับชายหนุ่มที่กำลังก้มลงมามองนางที่นอนอยู่ในเตียงไม้สำหรับเด็กทารกที่ตั้งไว้ข้างเตียงของหญิงสาวในห้องนอน“เจ้าว่าท่านแม่จะรักท่านพ่อของเจ้าขึ้นบ้างหรือยัง ถิงถิง”เขาเหมือนอยากหาใครสักคนมาระบายความในใจด้วย แต่ก็เลือกที่จะพูดกับเด็กน้อยที่ยังไม่รู้เรื่องราวน่า
17.2ชีวิตใหม่ในสกุลฉีทางด้านฉีต้าเฉิน เขาไม่ได้มีท่าทีน้อยใจหรือเกิดโทสะ ชายหนุ่มคิดว่าตนเองรู้จักคนข้างกายมาพอสมควรแล้ว จึงรู้นิสัยของนางดี ขอเพียงนางยินยอมแต่งกับเขา ยอมมาเป็นสตรีเคียงกาย เขาย่อมสามารถทนรับมือกับความเย็นชาของนางได้ด้วยรอยยิ้ม เนื่องด้วยเรื่องของพวกเรายังคงมีเวลาอีกมาก ให้บ่มเพาะความรู้สึกอันลึกซึ้งอันว่าต้นไม้จะหยั่งรากลึกมั่นคงได้ ต้องอาศัยความอดทน และเอาใจใส่เป็นอย่างดี ดังนั้นเขาจะกระทำตนเฉกเช่นคนสวน เฝ้าดูแลมวลดอกไม้อย่างถังเหวยซือ ขอเพียงหมั่นบำรุงดูแลด้วยความใส่ใจ สักวันย่อมแตกดอกออกผลงดงามให้ชื่นใจ“ทุกคนมาพร้อมกันแล้วขอรับ” จงหูเดินเข้ามา เมื่อได้นำบ่าวไพร่ทั้งหมดของจวนมายืนเรียงแถวตามลำดับความสำคัญ ซึ่งเริ่มตั้งแต่หัวหน้าทั้งสี่ฝ่ายที่ล้วนแล้วแต่เป็นสตรีสูงวัย ดูมีคุณวุฒิและประสบการณ์อยู่ไม่น้อย“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็รายงานให้นายหญิงทราบว่า เรามีการจัดการจวนอย่างไร” ฉีต้าเฉินเอ่ยกับคนสนิทของตน ซึ่งจงหูก็รู้งานอย่างยิ่งรีบรับไม้ต่อทันที“รายงานนายหญิง ในจวนนี้จะแบ่งออกเป็นหัวหน้าสี่ฝ่ายด้วยกันขอรับ เริ่มตั้งแต่ฝ่ายโรงครัว ฝ่ายสถานที่ ฝ่ายอาภรณ์ ฝ่ายกิจการและ







