All Chapters of ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

“สวัสดีค่ะท่านเจ้าสัว” ขนมเค้กพนมมือไหว้คนแก่กว่าอย่างนอบน้อม เจ้าสัวดิเรกในวัยห้าสิบแปดส่งยิ้มให้ว่าที่ลูกสะใภ้อย่างถูกใจ แม้อายุอานามใกล้จะเข้าเลขหกแต่ท่านก็ยังดูแข็งแรงและหนุ่มกว่าอายุที่แท้จริงมากทีเดียว “ท่านเจ้าสัวมันดูห่างเหินไปนะหนูเอวา ป๊าบอกแล้วไงว่าให้เรียกป๊า” ใบหน้าของเจ้าสัวดิเรกดูใจดีเป็นอย่างมาก เค้าโครงความหล่อตอนหนุ่มยังไม่จางหาย มิน่าทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ต่างมารุมล้อมกันให้ควั่กไปหมด “เอ่อ...” ขนมเค้กหันมองหน้าพระเอกหนุ่มด้วยความลำบากใจ ก่อนที่คีนจะพยักหน้าเบาๆ เป็นการบอกว่าให้เธอเล่นตามน้ำไปก่อน “ค่ะป๊า” ดิเรกยกยิ้ม พร้อมกับตบบ่าลูกชายคนโตเบาๆ “ป๊าดีใจที่แกเลือกถูกคนนะเจ้าคีน” ดวงตาของเจ้าสัวเปล่งประกายราวกับภูมิใจในตัวลูกชายเป็นอย่างมาก พลางสบกับทิวาพร้อมกับทำหน้าขรึม “คือหนู...” “ท่านคะ ได้เวลาที่ต้องขึ้นเวทีแล้วค่ะ” ขนมเค้กพยายามหาจังหวะพูด แต่กลับถูกทีมงานสาวมาขัดไว้ เจ้าสัวดิเรกจึงจำใจไปขึ้นเวทีเสียก่อน “ขอโทษนะ” เธอหันไปเอ่ยขอโทษกับพระเอกหนุ่มเสียงเบาอย่างสำนึกผิด

ในโลกที่มีแต่คนสวมหน้ากากเข้าหากัน ในนั้นก็ยังมีแสงสว่างแม้จะเป็นเพียงจุดเล็กๆ แต่ก็ทำให้ขนมเค้กยิ้มได้ ภาพเด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังกำลังเดินจูงมือว่าที่เจ้าสาวในอนาคตของลูกชายท่านประธานเข้ามา ทำเอาทุกสายตาจับจ้องมาเป็นทางเดียว “น่ารักจัง เหมือนพ่อแม่ลูกเลย” “นั่นน่ะสิ...อิจฉาน้องอันวาเนอะ ได้ว่าที่คุณแม่สวยขนาดนี้” “จริงเธอ...ทั้งกิริยามารยาท มิน่าท่านประธานจะรักและเอ็นดูคุณเอวาเป็นพิเศษ” “อืม...ท่านดิเรกตาถึงมากที่เลือกสนับสนุนลูกเมียหลวงมาเป็นสะใภ้ ดีกว่าเลือกอีกคนที่คุณเริงฤทธิ์ไข่เก็บไว้ตั้งนาน กว่าจะเปิดตัวได้ ก็ต้องรอให้เมียหลวงตายก่อน” “ว๊ายยยยยย!!!! จริงเหรอแก” เสียงซุบซิบทำเอาร่างบางต้องหยุดฟัง ก่อนจะหันไปหาทิวาที่ได้ยินคำเหล่านี้ด้วยเช่นกัน ใบหน้าของเธอซีดเผือด สองมือกำหมัดแน่น ยืนตัวสั่นด้วยความเจ็บใจ แต่กลับทำอะไรไม่ได้เพราะคนเหล่านี้เป็นภรรยาของผู้บริหารระดับสูง มันคือเรื่องจริงทั้งหมด เอวาเป็นลูกที่เกิดจากภรรยาเก่าของเริงฤทธิ์ที่ตายจากไปตั้งแต่เธอยังเล็ก ยังไม่ทันได้เผาซ้ำ เริงฤทธิ์ก็เชิดช

“คุณว่าอะไรนะ?” ขนมเค้กเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไอ้ที่อาการครั่นเนื้อครั่นตัวรู้สึกแปลกๆ ตรงหว่างขามันคืออาการของคนถูกวางยาปลุกเซ็กซ์อย่างนั้นหรือ ซวยแล้วไง!! ทำไมเธอกับคีนถึงได้ถูกวางยาล่ะ? แล้วปกติบทนี้ต้องเป็นบทของนางเอกไม่ใช่เหรอ แล้วไหงกลายเป็นเธอได้ล่ะ “อย่ามาทำไขสือ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเป็นแผนของเธอ...จิ๊ เหี้ยแม่ง” ชายหนุ่มสบถ จิ๊ปากอย่างหัวเสีย เมื่อร่างกายมิอาจต้านทานฤทธิ์ยานรกไว้ได้ คีนรีบเดินไปเปิดตู้เย็น คว้าขวดน้ำมาเปิดดื่มครึ่งขวด ส่วนอีกครึ่งก็นำมาเทรดใส่หน้าเพื่อดับความร้อนที่อยู่ข้างในจนเนื้อตัวเปียกปอน “คะ คุณพังประตูได้ไหม อืม” หญิงสาวลงไปนั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้อง เธอเอ่ยถามคีนเสียงสั่น ร่างกายร้อนรุ่มดั่งไฟเผาจนแทบจะระเบิด “...” “คุณ” ขนมเค้กพยายามร้องเรียกร่างสูงที่ยืนนิ่ง เขาตวัดมองเธอด้วยสายตายากจะคาดเดา ก่อนจะเดินเข้ามากระชากคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นยืน จนหญิงสาวตัวปลิว “ปะ ปล่อยนะ” เธอเอ่ยเสียงเบาพร้อมกับกลืนก้อนเหนียวลงคอดังอึก ดวงตาโฉบเฉี่ยวหรี่ลงยามเห็นกล้ามหน้าท้องเป

ในห้องที่อุณหภูมิสิบเก้าองศา ร่างเปลือยเปล่าของสองชายหญิงกำลังร้อนระอุเพราะถูกไฟราคะเผาไหม้ กลิ่นเหงื่อผสมกับกลิ่นน้ำหอมเป็นเหมือนยาเสน่ห์ที่ทำให้อีกฝ่ายหลงมัวเมา จนมิอาจถอนตัวได้ ขนมเค้กสะดุ้งเฮือกยามที่ถูกลิ้นร้อนลากผ่านจากซอกคอขาว ลากยาวลงมาที่ยอดปทุมถัน สาละวนอยู่อย่างนั้นจนเธอต้องหนีบขาเข้าหากัน รู้สึกแปลกๆ ตรงกลีบดอกบัวที่มีน้ำสีใสไหลออกมา แล้วต้องตกใจอีกครั้งยามที่เขาใช้ฝ่ามือหนาจับต้นขาแยกออกอย่างง่ายดาย “ไม่ ฮึก อื้อ” เสียงครางหวานดังขึ้นยามที่ถูกปลายลิ้นสากสัมผัสกับเกสรดอกไม้ ขนมเค้กดิ้นพล่านถอยก้นหนีในทันที ทว่ากลับถูกชายหนุ่มล็อกขาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ “อื้อ ไม่เอา อื้อ ปล่อยนะ อะ คุณคีน” เธอพยายามอ้อนวอนขอร้องให้อีกคนปล่อยเธอไป แต่คนใจร้ายกลับไม่ฟัง หนำซ้ำยังลากลิ้นลงมาที่ปากถ้ำเล็ก แล้วดูดกลืนน้ำหวานที่ไหลออกมาจนเลอะใบหน้าหล่ออย่างไม่นึกรังเกียจ “แพล่บๆๆๆ” “อื้อ เสียว ไม่เอา อื้อ คุณคีน ไม่” ทั้งที่ปากร้องห้ามแต่กลับแอ่นกายเด้งรับลิ้นสากให้สอดเข้าลึกกว่านี้ ความเสียวซ่านที่อีกฝ่ายมอบให้ทำเอา

หลังจากเกิดเหตุการณ์ในครั้งนั้น เขาและเธอก็ต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตของตนเอง โดยมีข้อตกลงว่า หากก้าวเท้าออกจากห้องไป ทุกอย่างต้องทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน แน่นอนว่าคีนไม่ได้ขัดค้านเพราะสัญญานี้เขามีแต่ได้กับได้ ถ้าอีกฝ่ายไม่ออกมาแฉ เขาก็คงสานสัมพันธ์กับทิวาต่อไป ส่วนเรื่องการถอนหมั้นที่ยังค้างคา เธอรอให้ตัวเองพร้อมจะเผชิญหน้ากับดิเรกอีกครั้ง ใครมันจะไปสู้หน้ากับคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดได้ ขนมเค้กสะดุ้งตื่นขึ้นจากฝันร้ายในกลางดึก ทั้งที่อุณหภูมิห้องตอนนี้ยี่สิบองศา แต่กรอบหน้ากลับชื้นไปด้วยเหงื่อ มือเรียวยกขึ้นนวดคลึงขมับและกระบอกตาที่ปวดร้าว จากนั้นก็ลุกขึ้นจากเตียงเดินไปห้องน้ำเพื่อใช้น้ำเย็นๆรดกายที่ร้อนรุ่ม นี่ก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว แต่ฝันร้ายก็ยังตามหลอกหลอนราวกับเรื่องเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ทั้งรูปรสกลิ่นเสียงมันยังคงฝังลึกจนแยกไม่ออก ว่ามันเป็นฝันร้ายหรือฝันดีกันแน่ ขนมเค้กคลี่ยิ้มจางกับตัวเอง ยังไงเสียจุดจบของเรื่องนี้คงไม่พ้นพระนางได้ครองรักเหมือนกับนิยายเรื่องอื่นๆที่เธออ่าน ถอยห่างออกมาแบบนี้ก็ดีแล้ว ยังไงมันก็ปลอ