All Chapters of ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

การตามตัวคน ๆ หนึ่งไม่ใช่เรื่องยากสำหรับปรายฟ้า เพียงแค่ยกมือถือโทรหาเครือข่ายลับของเธอ ไม่นานก็รู้พิกัดของชายหนุ่มว่าอยู่จุดใด ขนมเค้กรู้สึกเหมือนเมียกำลังตามผัวกลับบ้านยังไงก็ไม่รู้ ถ้าไม่ใช่ว่าพี่เจ้าของร้านเขาเดือดร้อน เธอคงไม่ดั้นด้นเข้ามาในสถานที่แบบนี้ ตะวันลับขอบฟ้า ดวงไฟของเหล่าร้านค้าต่าง ๆ ส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด เสียงเพลงดังกึกก้องในสถานที่ท่องเที่ยวยามค่ำคืน ผู้คนต่างทยอยเดินเข้ามาเพื่อหาความบันเทิง ทว่าร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัดกับกระดุมสีดำ ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนขาดลุ่ยตรงเข่ามีสไตล์ กำลังกวาดสายตาหาใครบางคน “ลูกค้าจองโต๊ะมาไหมคะ” พนักงานเดินเข้ามาถามแขกผู้มาเยือน ขนมเค้กอ้ำอึ้งแล้วนึกแผนการบางอย่างได้ “ฉันมากับคุณคีนน่ะค่ะ” “อ่อ เป็นแขกของบอสเหรอคะ” “ใช่ค่ะ...ฉันเป็นแขกของบอส แต่ฉันหาโต๊ะไม่เจอ น้องช่วยพาพี่ไปที่โต๊ะได้ไหมคะ แหะๆๆ” คนโกหกเอานิ้วชี้ยกขึ้นเกาแก้มพร้อมกับหัวเราะแห้ง ๆ “งั้นเชิญคุณลูกค้าตามหนูมาได้เลยนะคะ” สาวพนักงานเสิร์ฟที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว เชื้อเชิญแขกให้เดินตามไป

“ผิดสัญญาสักหน่อยจะเป็นไร ในเมื่อเธอเองก็อยากทำมันใช่ไหมล่ะเอวา” ภายในใจของขนมเค้กตีรวนไปหมดยามเห็นดวงตาอันเปล่งประกายของชายหนุ่ม รถตู้คันใหญ่ยังคงเคลื่อนไปข้างหน้า ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้านหลัง แต่ถึงจะรู้ก็ไม่มีใครกล้าปริปากพูด เพราะมันเป็นเรื่องของเจ้านายไม่เกี่ยวอะไรกับตนเอง “ฉันอึดอัด” เธอขยับตัวเล็กน้อย ตัวยังถูกร่างหนาทับมาเต็มแรงจนแทบขยับไปไหนไม่ได้ เผลอกลั้นหายใจยามที่เขาแกล้งเอาจมูกโด่งเฉียดข้างแก้ม กลิ่นเหล้าผสมกับกลิ่นน้ำหอมจากกายปะทะเข้ากับจมูกจนเวียนหัว ขนมเค้กพยายามเบี่ยงหน้าหลบเท่าไร ปลายจมูกของอีกคนกลับไล่ตามมาติดๆ ราวกับเขากำลังแกล้งเธออยู่ “ฉันก็อึดอัด หึหึ” คีนหัวเราะในลำคอตั้งใจบดเบียดความอึดอัดชนหน้าขาขาว จนขนมเค้กเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพิ่งเข้าใจในสิ่งที่เขาสื่อก็ตอนนี้ “คนลามก” คีนไม่สนใจคำต่อว่านั้น กลับรู้สึกสนุกที่ได้ทรมานคนที่ตนเกลียดชังให้ทรมานเล่น “เธอก็ไม่แตกต่างจากฉันนักหรอก” ร่างบางกลืนก้อนเหนียวลงคออย่างยากลำบาก พยายามถอยก้นหลบนิ้วมืออันแสนซุกซน แต่ก็ไร้ทางหนี ยามที่เขารู

เสียงถอนหายใจดังเป็นระลอกจนคนที่อยู่ในห้องต้องลอบหันไปมองเจ้าของงานในวันนี้ หญิงสาวในชุดไทยสไบเฉียงสีทอง ทั้งคอ ข้อมือ และใบหูต่างแต่งเต็มด้วยเครื่องประดับเข้ากับชุดในวันนี้ ใบหน้าสวยแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางสีเข้ม ผมยาวสลวยปล่อยพลิ้วไปตามแรงเคลื่อนไหว สวยสมกับเป็นสะใภ้ใหญ่ศุภลัคน์พงศ์ไพศาล เจ้าสาวที่มีสีหน้าราวกับทุกข์ใจเรื่องบางอย่าง สร้างความสงสัยให้กับบรรดาช่างแต่งหน้าทำผม ต่างสังเกตได้ว่าร่างบางไม่ได้มีความสุข แต่ก็เข้าใจได้ว่า ใครจะสุขได้ ในเมื่องานวันนี้มีเพียงแค่ญาติเจ้าบ่าวมาร่วมงานเท่านั้น ส่วนทางฝ่ายเจ้าสาวนั้นหายไปไม่มีโผล่หัวมาสักคน แต่ความอึดอัดใจของขนมเค้กตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่หลายคนคิดไว้ เพราะเธอรู้สึกผิดต่อทิวาเป็นอย่างมาก ถึงนักเขียนจะยังเขียนนิยายไม่จบ แต่เชื่อว่าตอนจบมันไม่ใช่แบบนี้อย่างแน่นอน พล็อตนางเอกช่วยพ่อโกงบริษัท จนพระเอกต้องช่วยไม่ให้พ่อตัวเองดำเนินคดี โดยการแต่งงานกับนางร้ายเนี่ยนะ ใครมันจะนึกขึ้นได้ “เฮ้อ...ทำไมเรื่องมันเป็นแบบนี้ล่ะเนี่ย” พึมพำกับตัวเองเสียงเบา พลางคิดถึงใบหน้าของใครบางคนลอยม

“คิดว่าพ่อฉันเสียเงินเป็นพันล้านฟรี ๆ เพื่อให้เธอมาเป็นเมียแค่ในนามหรือไง ในเมื่อจ่ายหนัก ก็ทำหน้าที่ให้มันคุ้มหน่อยสิครับ...เมีย” แขนแกร่งคว้าเอวคอดมากอดไว้ แล้วจับคนตัวเล็กนั่งตักเขาอย่างง่ายดาย ขนมเค้กพยายามดิ้นรนอยู่ในอ้อมกอด เธอไม่น่าหลงกลคนเจ้าเล่ห์อย่างคีนเลย ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขา เธอก็ยิ่งไม่ชอบ “ปล่อยนะ...คนโกหก ฉันบอกให้ปล่อยไง” ทั้งหยิกใช้ศอกกระทุ้งเข้าสีข้างก็แล้ว แต่อีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้าน หนำซ้ำแรงรัดกลับแน่นยิ่งกว่าเดิมไปอีกต่างหาก “ถ้ายังดิ้นอยู่ ฉันจะเอาจนเธอเดินไม่ได้เลยคอยดู” คำพูดของคีนเพียงคำเดียวทำให้เธอผงะ เรียวปากสวยเม้มแน่น คอหดจนปลายคางแตะไปที่ผิวน้ำ นี่เขาแกล้งเธออยู่งั้นเหรอ “หึ หยุดโวยวายแล้วสิ” ขนมเค้กเงียบไป ใบหน้าร้อนผ่าว ไม่กล้าหันไปเผชิญหน้าตรง ๆ โชคดีหน่อยเสียงน้ำไหลผ่านดังกลบเสียงหัวใจเต้นโครมคราม ไม่อย่างนั้นคงถูกจับได้ว่าเธอกำลังหวั่นไหวให้กับร่างสูงที่อยู่ด้านหลัง แม้จะพยายามบอกตัวเอง ไม่ให้เผลอใจไปกับผู้ชายคนนี้ แต่ทุกครั้งยามที่อยู่ใกล้กัน...

ครบหนึ่งอาทิตย์สำหรับการมาเป็นสะใภ้ใหญ่ของศุภลัคน์พงศ์ไพศาล ชีวิตของขนมเค้กเปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย หลังจากมีเจ้าตัวเล็กอย่างอันวาคอยตามติดแจ คอยเป็นลูกลิงเกาะแข้งเกาะขาเธออยู่ร่ำไป ก็คล้ายช่วยให้คลายเหงาไปได้บ้างสำหรับการใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับพบว่าชีวิตของตัวเองมีสีสันอย่างน่าประหลาด จากชีวิตเรียบง่ายใช้ชีวิตเพียงลำพังอยู่ในคอนโดเล็กๆ พลิกผันกลายมามีสามีและลูกน้อยในเวลาเดียวกัน ถึงจะยังไม่ชินแต่ก็ค่อย ๆ ปรับตัวกันไป “หม่าม๊า ๆ ๆ” เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้น พร้อมกับร่างกลมในชุดนักเรียนอนุบาลกางเกงขาสั้นสีแดงกำลังวิ่งลงมาจากบันไดอย่างไม่ระวังตัว “เดินดี ๆ ก็ได้ครับน้องอัน เดี๋ยวก็ตกบันไดหรอกลูก” ขนมเค้กเอ็ดพร้อมกับเอามือทาบอก รู้สึกใจหายใจคว่ำหลังจากเห็นว่าอันวาวิ่งลงมาจากบันได โดยมีพี่เลี้ยงวิ่งกระหืดกระหอบตามไล่หลังมาติดๆ “ปูขอโทษนะคะคุณเอวา เผลอไปหยิบกระเป๋านักเรียนแปบเดียว หันมาอีกทีคุณอันวาก็วิ่งมาแล้ว”แม่บ้านในวัยสี่สิบกว่าๆ ก้มหน้าขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ “ไม่เป็นไรค่ะพี่ปู” เธอส่งยิ้มบอกว่าไม่ได