All Chapters of ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

“คุณคีน” ยังไม่ได้เอ่ยคำเชื้อเชิญ ชายหนุ่มก็แทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ ความสงสัยแรกคือเขามาทำอะไรที่นี่ แล้วรู้ได้อย่างไรว่าเธอพักอยู่ตึกไหน ชั้นอะไร เลขที่เท่าไร คำถามก่อเกิดขึ้นภายในใจ ขณะที่เธอเดินตามหลังเขาเข้ามาแต่เว้นระยะห่าง “ฉันยังไม่เชิญคุณเลยนะ มารยาทน่ะมีไหม?” หญิงสาวต่อว่าอย่างเหลืออด “นี่เป็นการต้อนรับแขกงั้นเหรอ?” 'นี่เขาไม่ได้ฟังที่เธอพูดเลยเหรอ' คำถามนั้นทำเอาขนมเค้กรู้สึกหัวร้อน เขาเป็นคนแรกเลยที่เธออยากปล่อยหมัดใส่ใบหน้าหล่อๆ นั่นให้เต็มแรง คนอะไรพูดจาน่าโมโห “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้เชิญไอ้บ้า ออกไปเลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย” เธอไม่ควรมีมารยาทกับคนที่บุกรุกยามวิกาล ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ประตูสั่งให้เขาออกไปสักที แต่ดูเหมือนว่าร่างสูงไม่ได้ใส่ใจคำพูดนั้น เขาวางท่าเดินสำรวจทั่วห้องอย่างใจเย็น “ห้องเท่ารูหนู อยู่ไปได้ไง” เขาหันมาถามร่างบางด้วยความแปลกใจอยู่ไม่น้อย เดิมทีเอวาเป็นพวกกินหรู ใช้ของแบรนด์เนม ทุกอย่างล้วนเป็นของมีราคาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ต่างจากตอน

ขนมเค้กเงยหน้ามองตึกสูงเสียดฟ้า นี่น่ะหรือบริษัท ศุภลัคน์ กรุ๊ป เพียงแค่มองจากด้านนอกทำไมมันถึงใหญ่โตโอ่อ่าถึงเพียงนี้ สมแล้วที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบริษัทอันดับต้นๆของเมืองไทย มองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าระบบความปลอดภัยดีเยี่ยม พนักงานทุกคนมีคีย์การ์ดเข้าออก คนภายนอกต้องแลกบัตรประชาชนเข้าตึกทุกครั้ง ไหนจะพนักงานรักษาความปลอดภัยเดินตรวจตรากันอย่างแข็งขัน แบบนี้แมลงวันตัวเดียวก็คงเข้าไปไม่ได้ ร่างบางเดินเข้ามาโปรยยิ้มให้กับคนเดินผ่านตามประสาคนเฟรนด์ลี่ แปลกที่แต่ละคนกลับก้มหน้าไม่ยอมสบตาเสียอย่างนั้น ขนมเค้กเดินตรงเข้าไปต่อแถวแลกบัตรเหมือนเช่นแขกคนอื่นๆ แต่พนักงานที่หน้าเคาน์เตอร์กลับทำสีหน้างุนงง รีบยื่นบัตรผ่านให้เธออย่างร้อนรน เดินตรงเข้ามารอที่หน้าลิฟต์ กลับมีใครคนหนึ่งยืนรออยู่ หญิงสาวตัวสูงกว่าในชุดสูทกางเกงขายาวสีดำสวมแว่นตาหนาปกปิดใบหน้าสวยๆไม่มิด “สวัสดีค่ะคุณเอวา ดิฉันปรายฟ้าเป็นเลขาของท่านเจ้าสัวดิเรกนะคะ ท่านบอกให้ดิฉันมารับคุณค่ะ” ปรายฟ้าแนะนำตัวเอง ก่อนจะใช้คีย์การ์ดแตะไปที่แผงปุ่มกดเพื่อปลดล็อกชั้นวีไอพี จากนั้นจึงกดลิฟต์ไปยังชั้นหกสิบห้าซึ่ง

ร่างบางเดินออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือด พลางสบตากับคีนที่นั่งรอตรงหน้าห้อง เพียงแค่เห็นสีหน้าเธอ เขาก็พอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนั้น ‘สามวัน ฉันให้เวลาหนูสามวันในการคิดทบทวนเรื่องนี้ หากเกินกว่านั้น ฉันรับรองว่าข้อมูลของพ่อและน้องสาวหนู ทำให้พวกเขาได้เปลี่ยนไปนอนคุกอย่างแน่นอน’ สามวัน...เธอมีเวลาเพียงสามวันเพื่อพิสูจน์ให้ได้ว่าทิวาไม่ใช่คนผิด แล้วเธอจะไปหาหลักฐานจากที่ไหนกัน หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างใช้ความคิด กระทั่งสะดุ้งเมื่อมือน้อย ๆ เอื้อมมากระตุกชายเสื้อของเธอเบา ๆ “พี่เค้กเป็นอะไรหรือเปล่าฮะ” เธอก้มมองเด็กชายตากลม ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “เปล่าครับ เราไปกินไอติมกันดีกว่านะ” เธอพยายามเปลี่ยนเรื่อง นึกขึ้นได้ว่าสัญญากับเจ้าตัวน้อยไว้ว่าเสร็จธุระแล้ว จะพาไปกินไอติมร้านใกล้ ๆ นี้ “พาปะป๊าไปด้วยนะฮะ ปะป๊าบอกว่าอยากทานอะไรเย็น ๆ จริงไหมฮะ” เด็กชายหันไปถามบิดา คีนพยักหน้ารับคำ อันวาก็หันมายิ้มจนแก้มปริ “ปะป๊าน่าจะไม่ว่างนะคะ เดี๋ยวเราไปทานกันสองคนดีกว่าเนอะ” ขนมเค้กรีบชิงตัดบท ขืนให้คีนร่วมโต๊ะด้วยขนมหวานคงไม่อร่อย

วันนี้เป็นวันพระใหญ่ เหล่าพุทธศาสนิกชนต่างพากันทำบุญตักบาตรเพื่อเสริมสร้างบุญบารมี ทั้งยังอุทิศบุญกุศลให้กับญาติผู้ล่วงลับและเหล่าเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลาย ขนมเค้กก็เช่นกัน เธอตื่นแต่เช้าลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว ชุดที่เลือกวันนี้เป็นเสื้อคอตั้งแขนพองสีขาวตัวสั้น รับกับผ้าซิ่นย้อมคราม พร้อมรองเท้าคัตชูสีดำหุ้มส้นเพื่อความเรียบร้อย เมื่อลงมาจากตึก ก็พบว่ามีรถตู้สีดำคันใหญ่จอดรออยู่ก่อนแล้ว ใช่แล้วว่าวันนี้เธอไม่ได้ไปคนเดียว แต่พกเจ้าตัวแสบที่โทรมารบเร้าอยากไปเที่ยวทุกวันไปด้วย ช่วงนี้ขนมเค้กหมกมุ่นกับการอ่านหนังสือทบทวนบทเรียน เพราะอีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะสอบ หนำซ้ำยังมีเรื่องงานแต่งเข้ามาอีก ขนมเค้กต้องเดินทางไปแจกการ์ดงานแต่งกับคีนด้วยตัวเอง ส่วนใหญ่แล้วเป็นลูกค้าคนสำคัญของบริษัททั้งนั้น ทำให้ช่วงนี้เธอต้องเจอใบหน้าบูดบึ้งของว่าที่สามีอยู่ร่ำไป ตี๊ดๆๆๆๆ “พี่เค้ก มานั่งตรงนี้ๆ” ทันทีที่ประตูรถเลื่อนออก เด็กชายตัวกลมร้องเรียกแล้วตบเบาะให้นั่งข้างๆ โชคดีหน่อยที่วันนี้คีนติดธุระที่ต่างจังหวัด เธอเลยไม่ต้องทนใบหน้าบูดๆ นั้นให้รำคาญใจ

“พวกพี่จะเลิกหลอกฉันได้หรือยัง?” ร่างเล็กตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ บ่ายที่ผ่านมาเริงฤทธิ์เดินเข้ามาในบ้านด้วยความหัวเสีย เขาถูกเรียกสอบสวนเรื่องการทุจริตอย่างหนักจนดิ้นไม่หลุด แต่ที่รอดมาได้ก็เพราะท่านเจ้าสัวดิเรกยังมีเมตตา ท่านยังคงเอ็นดูเอวาอยากได้เป็นสะใภ้ ส่วนทรัพย์สินที่เสียไปนั้นถือว่าเป็นค่าสินสอด แลกกับการที่เริงฤทธิ์ถูกไล่ออกจากบริษัทและไม่ดำเนินคดีต่อ ส่วนทิวาเองก็เพิ่งทราบข่าวการแต่งงานของทั้งคู่ ที่จะถูกจัดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือทั้งคนรักและพี่สาว ไม่มีใครปริปากพูดเรื่องนี้กับเธอเลย ราวกับเธอเป็นคนโง่อย่างไรอย่างนั้น “ทำไมพวกพี่ถึงใจร้ายกับฉันแบบนี้ ฮึก ไหนบอกรักฉัน อยากแต่งงานกับฉัน แล้วนี่อะไรคะ ฮึก บอกมาสิ”ขนมเค้กมองร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่ง ปล่อยให้ทิวาทุบอกแกร่งอย่างหมดท่า เป็นเขาเองที่ผิด ปล่อยให้ความขี้ขลาดกัดกินจนไม่กล้าเผชิญหน้ากับปัญหา ประวิงเวลาจนทิวารู้เรื่องนี้ด้วยตัวเอง “ฟังพี่ก่อนสิทิวา” ขนมเค้กเดินลงไปห้าม แต่ทิวากลับยกมือห้าม “เลิกทำตัวแสนดีสักทีเถอะ เห็นแล้วอยากจะอ้วก” ท