All Chapters of ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

“ขอบคุณนะคะพี่คีนที่เป็นธุระจัดการเรื่องทั้งหมดให้ทิวา” ร่างเล็กในชุดเดรสสีขาวฝืนยิ้มออกมา “พี่ต้องถามเรามากกว่า อยู่ได้ใช่ไหม?” น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความเป็นห่วงใย ทิวาทิ้งสายตาลงพื้น สีหน้าเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด ย้อนกลับไปอาทิตย์ก่อนหน้านี้ ทิวาเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอถูกฟ้องล้มละลาย จนต้องขายบ้านหลายสิบล้านบาทเพื่อทยอยจ่ายเจ้าหนี้ไม่เหลือแม้แต่บาทเดียว ทั้งยังติดลบเป็นหลักล้าน กระทั่งเริงฤทธิ์ตัดสินใจขายเธอให้กับแก๊งค้ามนุษย์ เพื่อแลกกับการที่เขาจะไม่ถูกซ้อมตายข้างถนน “ได้ค่ะ แค่นี้สบายมาก” คนฟังรู้ว่าทิวากำลังทำตัวเข้มแข็ง ทั้งที่ข้างในก็แตกสลายจนเกินพอ “ถ้ามีอะไรบอกพี่ได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ พี่ไปล่ะ” เขากำลังจะหมุนตัวเดินไปขึ้นรถที่จอดไว้หน้าบ้าน ทว่าร่างแกร่งเป็นอันต้องหยุดชะงักเมื่อคนตัวเล็กเข้ามาโอบกอดเขาจากทางด้านหลัง “ฮึก พี่คีนอยู่เป็นเพื่อนทิวาได้ไหมคะ ฮึก ทิวาไม่อยากอยู่คนเดียว” ทิวาสะอื้นหนัก น้ำตาของเธอไหลลงจนเปียกเสื้อเชิ้ตของเขาเป็นทางยาว “พี่ต้องกลับแล้ว” หลังจากเงียบไปสักพัก เขาก็แกะมือเล็กออกจากเอวของต

ณ กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี เมืองที่ขึ้นชื่อว่ามีประวัติศาสตร์อันยาวนาน มีสถาปัตยกรรมอันงดงาม รวมไปถึงบ้านเรือนที่เหมือนกับหลุดออกมาจากภาพวาดก็ไม่ปาน ถนนที่มีผู้คนเดินกันขวักไขว่ มีหญิงสาวสวมเสื้อโค้ตสีน้ำตาลอ่อนทับกับกางเกงขายาวสีดำ กำลังเดินจูงมือเด็กชายคนหนึ่งไปไหนสักที่ “หม่าม๊าๆ อันวาอยากกินไอติมฮะ” เด็กน้อยในชุดเสื้อกันหนาวสีเหลือง สวมหมวกสีครีม กางเกงสีดำ รองเท้าบูต รั้งมือคนเป็นแม่ให้หยุดเดิน ก่อนที่ร่างบางจะหันไปเห็นรถไอศกรีมข้างทาง “หนาวขนาดนี้ ยังจะทานไอติมอีกเหรอคะน้องอัน” แม้ว่าหิมะยังไม่ตก แต่การกินไอศกรีมในอุณหภูมิติดลบหนึ่งองศาก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าทำสักเท่าไร “นะฮะม๊า นะๆๆๆ” เจ้าก้อนกลมพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพร้อมกับเขย่าแขนของขนมเค้กไปมา พอเจอลูกอ้อนนี้ไป ใครบ้างจะไม่ยอมใจอ่อน “แค่โคนอันเดียวนะคะ ม๊ากลัวเราจะไม่สบาย” เธอลดตัวลงบอกลูกชายตัวน้อยพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง อันวาพยักหน้างึก ๆ ยิ้มแป้นอย่างดีใจ จากนั้นเด็กน้อยก็เดินนำไปยังรถไอติมที่อยู่ไม่ไกล นี่ก็หนึ่งเดือนแล้วที่เธอกับอันวามาใช้ชีวิตอยู่ต่างบ้านต่างเ

“เจอตัวแล้ว” ขนมเค้กเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยหนวดเคราจนไม่เหลือเค้าโครง หมัดกล้ามแน่นก่อนหน้านี้กลับแห้งเหี่ยวเพียงในเวลาเดือนเดียว เพราะเจ้าตัวพึ่งพาน้ำเมามากกว่าดื่มน้ำเปล่าเสียอีก “คุณคีน” “ปะป๊า” ทั้งขนมเค้กและอันวาต่างร้องเรียกอีกคน ขณะที่คิมหันต์ที่อยู่ด้านหลังกลับยกยิ้มราวกับสะใจ ‘ถึงขนาดมารับเมียด้วยตัวเองเลยอย่างนั้นหรือ...หลงเมียเกินพี่กู’ “ทั้งคู่ไปขึ้นรถกับฉัน ส่วนมึง...” เขาออกคำสั่ง ก่อนจะมองผ่านไหล่เล็กแล้วจดจ้องคิมหันต์อย่างเอาเรื่อง “หารถกลับเองแล้วกัน” พูดจบก็อุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นพาดไหล่ แล้วคว้ามือบางของอีกคนเดินจูงมือไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ในชั้นวีไอพี โดยที่ไม่สนใจคิมหันต์ที่สบถด่าพี่ชายเบาๆ “ห่างเมียแค่เดือนเดียวจะเป็นจะตาย ทีกับน้องไม่ได้เจอหน้าเกือบสองปี เสือกไม่ดีใจที่เห็นหน้าซะงั้น” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วห้องโดยสาร ขนาดอันวาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแสนกดดันก็ยังนั่งนิ่งอยู่ในคาร์ซีทด้านหลัง “คุณ...” หลังจากที่รถขับออกไปยังไม่ทันพ้นสนามบิน ขนมเค้กกำลังจะเอ่ยทำ

ใครจะคิดว่าการที่ได้มาอยู่ในโลกใหม่ จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นในการสร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบของขนมเค้กอย่างแท้จริง หลังจากวันที่เธอกลับมาจากเยอรมนีร่วมสามเดือน เธอกับสามีก็อยู่ร่วมกันมาอย่างมีความสุข มีลูกชายที่น่ารักและเด็กอีกคนที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ร่วมสี่เดือน คุณแม่วัยใสในชุดคลุมท้องกระโปรงยาวแขนกุด กลางท้องติดเข็มกลัดร้อยไข่มุกสีขาวเด่นชัด เนินท้องนูนออกมา เธอกำลังจัดการกับเจ้าตัวแสบ ที่ไม่อยากจะไปโรงเรียน “อันวาอยากให้หม่าม๊าไปส่งนี่ฮะ” เด็กชายทำแก้มป่อง อยากให้ขนมเค้กไปส่งที่โรงเรียน พักหลังมานี้คีนจะรับหน้าที่ไปส่งเจ้าตัวเล็กที่โรงเรียน แทนภรรยาที่เริ่มท้องใหญ่แล้ว ทว่าวันนี้เขากลับต้องไปเซ็นเอกสารด่วนให้ทันแปดโมงครึ่ง จึงไหว้วานให้คนขับรถช่วยดูแล แต่อันวากลับงอแงให้ขนมเค้กไปส่งเขาที่โรงเรียนมากกว่า “อย่าเอาแต่ใจสิอันวา ม๊ากำลังอุ้มน้องอยู่ เดินทางไปไหนมาไหนตอนนี้คงไม่สบายตัวนะครับ” ร่างสูงเอ่ยโดยใช้เหตุผล มีหรือที่เด็กฉลาดอย่างอันวาจะไม่รู้ความ เด็กชายลดสายตาลงพื้น ก่อนจะตอบเสียงอ่อยด้วยความผิดหวัง “ครับป๊า” พอเห็น

เสียงหวูดของเรือที่ดังก้องกังวาน ส่งผลให้ร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เก่าๆ รู้สึกตัวตื่น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน รู้สึกเวียนศีรษะเมื่อจมูกของเธอได้กลิ่นสนิมคละคลุ้ง ปนกับกลิ่นอายทะเลที่เค็มและอับชื้น เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพยายามหรี่ตาสอดส่องไปรอบบริเวณห้องทึบอับ มีเพียงแสงจากหลอดไฟสีส้มเพียงดวงเดียวเท่านั้นที่ทำให้เธอพอมองเห็นได้บ้าง มือทั้งสองข้างถูกตรึงด้วยเชือกเส้นหนาไขว้ จนเศษไม้ทิ่มเข้าไปในเนื้อบางจนรู้สึกเจ็บ ครืด... เสียงประตูเหล็กใหญ่ถูกพับขึ้น ก่อนที่ชายฉกรรจ์จะเดินเข้ามา พวกมันไม่ได้สวมหน้ากากแล้วตอนนี้ เธอจึงเห็นใบหน้าดิบเถื่อนและดุดันของพวกมันได้อย่างชัดเจน “ฟื้นแล้วเหรอมึง?” คนตัวสูงสุดเอ่ยขึ้น หน้าของมันมีทั้งรอยสิวและดวงตาที่เสียไปแล้วข้างหนึ่ง “พวกแกเป็นใคร จับฉันมาทำไม” ขนมเค้กพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นทั้งที่ข้างในหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก “เดี๋ยวก็รู้” มันแสยะยิ้ม เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม มองเธอด้วยสายตาลวนลาม จนเธอรู้สึกขยะแขยง “มีคนอยากคุยกับมึงด้วย” มันหันหลังแ