All Chapters of คุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]: Chapter 31 - Chapter 40

คุณหมอเดินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกล่องพยาบาลสี่เหลี่ยมขนาดกลาง เขาเปิดกล่องออก หยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์ทำความสะอาดรอบบาดแผลบริเวณใบหน้าของรพี ตามด้วยทายาแก้ฟกช้ำ จัดยาแก้อักเสบแก้ปวดให้ด้วย“ขอบคุณมากนะครับ” รพีเอ่ยปาก“ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ มันเป็นความผิดของผมเองที่ใจร้อนวู่วามจนทำให้คุณต้องเจ็บตัว” เบญจามินทร์เก็บของใส่กล่อง เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นเขาก็นั่งคุยกับเพื่อนของปภาวรินทร์“จะว่าไปคุณหมอนี่ก็เก่งใช้ได้เลยนะครับ ขนาดที่จีบยัยปรายติดภายในเวลาไม่กี่วัน สมัยก่อนมันน่ะเคยมีแฟนซะที่ไหน มัวแต่วิ่งทำงานหาเงินงกๆ แถมปากจัด ขี้งก ขี้เหนียวอีกต่างหาก” รพีบ่น เอนกายนอนบนที่นอนปิกนิก ตอนนี้เปรมนีย์พาลูกสาวขึ้นไปนอนข้างบนห้องแล้ว เธอต้องการให้ลูกดูดนมจากเต้า แต่ด้านล่างมีผู้ชายเต็มไปหมดคงไม่เหมาะสม เลยปลีกวิเวกขึ้นไปข้างบน“แกนี่เผาฉันต่อหน้าเลยนะ พอๆๆ ไม่พูดเรื่องอดีตแล้ว” ปภาวรินทร์หน้าขึ้นสี ด้านคุณหมอได้อมยิ้มกรุ้มกริ่ม“แล้วน้องสาวคุณปิดเทอมแล้วเหรอ”“ปิดแล้วค่ะ สอบเสร็จเร็วเลยได้กลับมาเร็ว ปิดเทอมสองเดือนก็มาเลี้ยงลูกเต็มเวลา”“แล้วพ่อของเด็ก...” เบญจามินทร์ถาม ปภาวรินทร์กับรพีนิ่วหน้

เบญจามินทร์อุ้มร่างบอบบางที่หมดแรงขึ้นไปบนห้องนอนที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นมีสีเทา สีน้ำเงินโดดเด่น เขาวางเธอบนเตียงนอนที่มีผ้าปู ผ้าห่ม สีเทา“คุณหมอ...”“ผมรักคุณนะครับ” เขากระซิบบอก เอามือลูบผมเธอเบาๆ“ปรายก็รักคุณค่ะ รักมาก”“ผมอยากให้คุณย้ายมาอยู่กับผมที่นี่ ผมอยากนอนกอดคุณแบบนี้ทุกคืน” คุณหมอเริ่มอ้อน ความสุภาพอ่อนโยนของเขากลับมาแล้ว หลังจากที่เธอได้เรียนรู้แล้วว่าเขาจะน็อตหลุดตอนโมโหจัด และเวลามีเซ็กซืเขาจะเต็มที่ทุกท่วงท่าลีลารัก เอาอกเอาใจทำให้เธอเสร็จสมไปด้วย เป็นเซ็กซ์ที่ไม่เห็นแก่ตัว ปภาวรินทร์บาง“คุณหมอก็รู้ว่าตอนนี้ปรายยังไม่พร้อม”“ครับ ผมรู้... ผมแค่บอกคุณเฉยๆ เผื่อวันนึงที่คุณพร้อมจะได้ย้ายมาอยู่นี่เลย” ไม่พูดเปล่ายังเอามือมาลูบๆ คลำๆ เต้านมอวบอัดอีกด้วย“ช่วงนี้เปรมปิดเทอม เราคงมีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น...”“งั้น... เรามาซ้อมอยู่ด้วยกันก่อนไหม” เขาขบเม้มใบหู ลมหายใจที่เป่ารดต้นคอทำให้เธอขนลุกชอบกล“ปรายว่าคุณหมอซ้อมไปอยู่บ้านปรายก่อนดีไหมคะ ปรายยังมาอยู่บ้านคุณหมอไม่ได้หรอก ต้องช่วยยัยเปรมดูหลานตอนกลางคืน”“คุณนี่มีข้ออ้างเยอะจัง”“ปรายไม่ได้อ้างนะคะ”“โอเค งั้นพรุ่ง

ปภาวรินทร์นั่งอยู่ที่ห้องสอบสวนสถานีตำรวจท้องที่ เธอนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ด้านเบญจามินทร์ได้แต่นั่งถอนหายใจทิ้งไปหลายรอบ ส่วนมารดาของผู้บาดเจ็บได้แต่โวยวายจนเจ้าหน้าที่ตำรวจต้องเอามือกุมขมับ“จับมันเลยค่ะคุณตำรวจ มันทำร้ายร่างกายลูกชายดิฉัน มันเจตนาจะฆ่าลูกชายดิฉัน” ฟ้ารุ่งตะโกนโวยวายลั่น“ใจเย็นๆ ก่อนครับ ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันก่อน”“ให้ดิฉันใจเย็นได้ยังไงกันคะ ลูกชายดิฉันบาดเจ็บนะคะ”“แต่ลูกชายคุณไม่เอาความนี่ครับ จะให้ผมทำยังไง” เจ้าหน้าที่ตำรวจถามกลับ ฟ้ารุ่งหันไปมองลูกชายตัวดีที่นั่งอยู่ด้านข้าง“แกเป็นบ้าไปแล้วหรือไงวศิน ทำไมไม่เอาเรื่องมัน พวกมันทำร้ายร่างกายแกจนบาดเจ็บ หน้าตาเขียวช้ำขนาดนี้ไปยอมมันทำไม” ฟ้ารุ่งหันไปต่อว่าลูกชาย“เรื่องนี้ผมผิดเองครับ” วศินสารภาพ ปภาวรินทร์นั่งเบะปากหมั่นไส้นัก“วศิน!”“เหตุการณ์นี้เป็นการทะเลาะวิวาทนะครับ ไม่ใช่พยายามฆ่า คุณป้าต้องเข้าใจตรงส่วนนี้ก่อน” เจ้าหน้าที่ตำรวจปรามไม่ให้ฟ้ารุ่งโวยวายไปมากกว่านี้“คุณตำรวจ...”“คุณตำรวจจะให้ฉันจ่ายค่าปรับเท่าไหร่คะ” ปภาวรินทร์ถาม“ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่ต้องการ ให้เรื่องนี้มันจบๆ ไปเถอะ” วศินบอก เพราะเขาตั้งใ

คืนนั้นเบญจามินทร์นอนกอดหญิงสาวแนบแน่นเหมือนเช่นคืนที่ผ่านๆ มา ช่วงใกล้ฟ้าสาง เจ้าน้องชายตัวดีกลับรู้งาน ผงาดกายขึ้นก่อนตะวันจะโผล่พ้นขอบฟ้า ตัวคนพี่ยังง่วงงุน แต่มือหนากลับสาละวนตามเนื้อตัวนุ่มนิ่มของหญิงสาว ปภาวรินทร์ครางอืออาเมื่อถูกสะกิด ด้วยความมึนงงจากความง่วง ทำให้เขาลืมไปเสียสนิทเลยว่าเธอยังคงมีประจำเดือนอยู่ มือหนาล้วงเข้าไปในกางเกงขาสั้น ควักเจ้าน้องสาวนุ่มนิ่มเต็มมือหืม...ไม่ได้ใส่กางเกงใน ไม่ได้ใส่ผ้าอนามัย ประจำเดือนหมดแล้วหรือ...คิ้วเข้มมุ่นขึ้น เขาดึงมือออก ตลบผ้านวมออกจากร่างบาง เธอนอนหงายแผ่หรา แน่นอนว่ามันช่างยั่วยวนหัวใจเขาเหลือเกิน เบญจามินทร์ดึงกางเกงขาสั้นของเธอลงมา เห็นแม่น้องสาวขาวอวบปกคลุมด้วยแพรไหมสีดำสนิทแล้ว็ยิ้มรับ หูตาสว่างขึ้นทันที“หมดแล้วนี่นา... แบบนี้ก็เสร็จสิครับ” เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง จากนั้นก็สลัดเสื้อผ้าตัวเองทิ้ง เคลื่อนกายทาบทับเรือนร่างสาว“อือ... อืม...”เสียงหวานครวญครางในลำคอ เบญจามินทร์บดขยี้เรียวปากพร้อมกับสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางรักของเธอ เขาเล่นกับแม่น้องสาวขาวเนียนจนปล่อยน้ำหวานออกมาอาบนิ้วมือ จึงเคลื่อนกายสอดแท่งเนื้อเข้าสอดปร

ปภาวรินทร์ไปหาคุณหมอที่โรงพยาบาล วันนี้เธอเลิกงานเร็ว มีงานอีเว้นท์ใกล้ๆ กับโรงพยาบาลที่เขาทำงานอยู่จึงถือโอกาสมาหา เบญจามินทร บอกให้เธอมานั่งรอหน้าห้องตรวจได้เลย เพราะเขาตรวจคนไข้จะเสร็จแล้ว ระหว่างที่นั่งรอ มีเวรเปลคนหนึ่งบังเอิญเข็นรถเข็นมาชนขาเธอเข้า ปภาวรินทร์ร้องตกใจเพราะเธอกำลังนั่งเล่นเกมเพลินๆ อยู่“ว้าย!”“โอ๊ะ! ผมขอโทษครับ” เวรเปลรีบขอโทษขอโพย เธอยกขาที่สวมรองเท้าส้นสูงขึ้นมา เจ็บระบมไปหมด“ไม่เป็นไรค่ะ”“เจ็บตรงไหนบ้างครับ” เขารีบปราดเข้ามาดู ปภาวรินทร์ทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ เวรเปลนั่งคุกเข่าจับข้อเท้าเธอขึ้นมาดู พลันสายตาเขาก็เห็นเรียวขาขาวจั๊วะเรียบเนียนของเธอเข้า แน่นอนว่าตอนนี้เขาตาค้างไปเรียบร้อยแล้วเพราะเธอสวมกระโปรงสั้นเหนือเข่า“เอ่อ... ไม่เป็นไรค่ะ”“ปราย!”เบญจามินทร์ออกมาจากห้องตรวจพอดี เขาเห็นเวรเปลนั่งคุกเขาจับขาเมียสาวก็มุ่นหัวคิ้วขึ้นทำหน้าไม่พอใจทันที สองขาเดินก้าวเข้ามาแววตาพร้อมหาเรื่องเต็มที่“กำลังทำอะไร” เขาถามเสียงเครียด เอามือวางบนบ่าเวรเปลแล้วออกแรงบีบเบาๆ“ผม... ผมเข็นรถไปชนคุณผู้หญิงเข้าน่ะครับ ล้อเหยียบเท้าเธอ ผมเลยจะดูแผลให้”“คุณเป็นหมอเหรอ ทำ