All Chapters of คุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]: Chapter 41 - Chapter 50

“ปราย!” ก่อนเดินเข้าไปในบ้าน เบญจามินทร์เรียกหญิงสาวไว้ก่อน “คะ?”“ผมขอใช้สิทธิ์ความเป็นสามี สั่งห้ามไม่ให้คุณสูบบุหรี่เด็ดขาด!” เขาชี้นิ้วทำหน้าดุ ทำเหมือนเธอเป็นเด็กเล็กอย่างนั้น“ปรายก็ไม่ได้สูบนี่คะ นอกจากดื่ม...”“นั่นแหละ หลังจากนี้ต้องเปลี่ยน ถึงดื่มก็ห้ามสูบ ถ้าอดไม่ได้จริงๆ ก็ไม่ต้องดื่ม”“ถ้าปรายจะดื้อสูบ คุณหมอจะทำอะไรปรายคะ” เธอเงยหน้าถามอย่างอวดดี ริอยากลองของ เบญจามินทร์คลี่ยิ้มมุมปาก“สูบ 1 มวนโดนอึ๊บเพิ่ม 5 รอบ” เขาตอบเสียงเรียบง่าย ปภาวรินทร์เบิกตากว้าง เพราะปกติเขาก็อึ๊บเธอวันละ 6-7 รอบอยู่แล้ว นี่จะมาเพิ่มรอบอีก น้องสาวเธอระบมแย่!“คุณหมอ!”“ผมพูดจริง ไม่ได้พูดเล่น”“คุณหมอไปกินยาโด๊ฟที่ไหนมาคะ ถึงได้แรงดี อึด ถึก ทนขนาดนี้” เธอทำหน้าตาเหลือเชื่อ แม้จะรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดมานั้นเป็นเรื่องจริง เขาสามารถทำได้จริงๆ หลังจากที่จัดหนักกับเธอทั้งวันทั้งคืนจนสว่างคาตา นับจำนวนแล้วได้เป็นสิบรอบ เล่นเอาเธอเดินขาสั่นพั่บๆ เลย“ผมไม่เคยกินของพวกนั้นเลยสักครั้งในชีวิต” เขาบอก ปภาวรินทร์หน้าแดง“สงสารจิ๋มปรายบ้างเถอะค่ะ ไม่ได้พักเลย”“รับปากผมก่อนสิว่าจะไม่สูบ” เขาคาดคั้น“ก็ได้ค่

เบญจามินทร์ตรวจคนไข้เด็กจนกระทั่งถึงบ่าย เขากำลังจะเดินชวนเพื่อนที่เป็นหมอด้วยกันไปกินข้าวข้างนอก ระหว่างนั้นสายตาของเขาหันไปเห็นหญิงสาวสวยสะดุดตาคนหนึ่งเข้า ใบหน้าของเธอเป็นลูกครึ่งไทย-อเมริกา ผิวพรรณขาวผ่อง ผมสีน้ำตาลเข้มตัดสั้นประบ่า แม้ทรงผมจะเปลี่ยนไปแต่เขายังจำเธอได้ดีเอมม่า...“เบญ!”เธอหันมาทางเขาพอดี พร้อมตะโกนเรียกเสียงไม่เบานัก เบญจามินทร์หันหลังจะเดินหนีแต่เธอคว้าแขนเขาไว้เสียก่อน“เดี๋ยวก่อนสิคะ!”เขาหันไปเผชิญหน้ากับหล่อน จากนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหา มองสบตาเขาอย่างไม่ชอบใจนัก“ใคร...” เขาถามขณะสบตากับเบญจามินทร์“เบญค่ะ เป็นเพื่อนฉันเอง” เธอหันไปตอบ“เอมม่า ผมจะต้องรีบไปทำงานนะ ไม่มีเวลาโอ้เอ้” เขาเตือนอีก คราวนี้ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูด้วย“คุณไปก่อนก็ได้ค่ะ ฉันขอคุยกับเพื่อนก่อน ไม่ได้เจอกันนานหลายปีเลย” หล่อนปรายตามองเบญจามินทร์ที่ยังคงทำสีหน้านิ่งเรียบ“ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณมีเพื่อนเป็นหมอด้วย” เขาถามเอมม่า เธอไม่ตอบได้แต่เงียบ จนเขาใจอ่อนยอมตามใจเธอ“ก็ได้... ถ้าเสร็จเมื่อไหร่ก็โทรให้คนขับรถมารับก็แล้วกัน ฉันไปทำงานก่อน” เขาบอกกับหญิงสาว ก่อนเดินออกไปยังม

เบญจามินทร์นั่งมองหญิงสาวที่เอาแต่ร้องไห้ตัวสั่นระริก แม้จะดึงเข้ามากอดปลอบหลายรอบแต่ก็ถูกเธอผลักถูกตบถูกข่วนจนหน้าอกแดงเถือกไปหมด ตอนนี้สภาพของเขาและเธอดูไม่ได้เลย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ปากบวมเจ่อ ต้นคอเขามีรอยข่วนเลือดไหลซิบๆ ส่วนเธอเองก็ปากบวมเจ่อไม่แพ้กัน ต้นคอมีรอยดูด เต้านม เนินหน้าอกมีรอยกัดเต็มไปหมด ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง มองเห็นแว๊บแรกก็รู้ได้ทันทีว่าเพิ่งผ่านสมรภูมิรบมา“ปราย...”“ปรายเกลียดคุณหมอ เกลียด....”“หยุดร้องไห้แล้วฟังผมก่อน”“ปรายไม่ฟังอะไรจากคุณทั้งนั้น!” เธอเถียงคอเป็นเอ็น เขาถอนหายใจเสียงดังเป็นรอบที่ร้อย“อยากกลับบ้านในสภาพโป๊แบบนี้น่ะเหรอ ถ้างั้นก็ได้...”“ไม่!” เธอส่ายหน้าดิ๊ก เบญจามินทร์เริ่มยิ้มออก“ผมจะลงไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้คุณ คุณรอผมอยู่ที่รถนี่ ตอนผมออกไปให้คุณล็อกรถไว้ด้วยและห้ามหลับเด็ดขาด มีอะไรโทรหาผมทันที” เขาสั่ง ปภาวรินทร์ต้องยอมพยักหน้าหงึกๆ ตามเขา เพราะตอนนี้เธอมีทางเลือกไม่มากนักชายหนุ่มลงไปซื้อชุดให้เธอหลายชุด รวมไปถึงชุดชั้นในด้วย แน่นอนว่าเขากะขนาดของเธอได้พอดีเป๊ะ นอกจากนั้นยังซื้อชุดของเขา รวมท้ังของใช้ส่วนตัวด้วย ทั้งหมดนี้เขาเดินหยิบๆ เลือกซ

สติสุดท้ายของคุณหมอขาดผึ่ง เบญจามินทร์กระชากตัวเธอเข้าหาแล้วกดริมฝีปากขยี้จนเธอรับรู้รสชาติของเลือดในปากเขา คุณหมอดันตัวเธอไปยังเตียงนอนแล้วจัดการก้มลงซุกไซร้ใบหน้าเข้าหาลำคออย่างบ้าคลั่ง เธอเล่นตบตีเขาจนช้ำระบมไปหมดทั้งตัว ตอนนี้ก็ยังไม่หยุด ตบเอาตีเอาอย่างกับเขาเป็นตุ๊กตา เบญจามินทร์ตรึงแขนทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะ“กรี๊ด! ปล่อยนะ ปล่อย”“ถ้ายังไม่หยุดอาละวาดล่ะก็... ผมจะเอาจนคุณหมดแรงแล้วเราค่อยคุยกัน” เขาขู่ ปภาวรินทร์น้ำตาไหลพราก“ไม่ๆๆๆ ปล่อย อื้อๆๆๆ”ชายหนุ่มก้มลงจูบอีก จูบร้อนลากลงไปยังหน้าอกอวบ เขาใช้ปากกัดผ้าขนหนูดึงออกมา เธอโป๊เปลือยต่อหน้าเขาอีกครั้ง ปภาวรินทร์ร้องไห้สะอื้นฮักๆ เมื่อเขากำลังจะขืนใจเธอ แม้สัมผัสที่ได้รับจะทำให้ร่างกายประท้วง แต่จิตใจของเธอตอนนี้ไม่ได้ยินยอม“หยุดเดี๋ยวนี้ ปรายบอกให้หยุด”เบญจามินทร์จ้องเธอหน้านิ่ง เขาสอดแท่งเนื้อเข้าไปยังช่องทางรัก ขยับกายเข้าหารุนแรงเหมือนต้องการจะสั่งสอนหญิงสาวให้หลาบจำ ปภาวรินทร์หมดฤทธิ์ลงทันที แรงรักจากเขาทำให้เธอส่งเสียงร้องออกมาไม่หยุดปาก ทั้งร้องครางทั้งร้องไห้ปนกันไปหมด เขาตรึงแขนไว้จนข้อมือเล็กแดงเถือกแต่เขาก็

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา เปรมนีย์เลยลองเปิดใจรับโทรศัพท์ของวศิน เขาดีใจมากที่เปรมนีย์ยอมรับสายเขา วันนี้เขาหยุดงานเลยซื้อของไปให้เปรมนีย์และลูกเยอะแยะไปหมด พอถึงหน้าบ้านเบญจามินทร์ก็เดินออกมาเปิดประตู พร้อมกำชับเงื่อนไขในการเข้าไปดูลูกอย่างชัดเจน“หนึ่ง... ใช้เวลาในการเยี่ยมลูกให้เหมาะสม อย่าอยู่นานเกินไปจนเปรมอึดอัด สอง... ห้ามค้างที่บ้านหลังนี้ สาม... ห้ามพามะปรางออกไปข้างนอกโดยไม่รับอนุญาต หากจะพาไปข้างนอกต้องมีเปรมหรือไม่ก็ปรายไปด้วย สี่... ห้ามพามะปรางไปบ้านของคุณ แต่อนุญาตให้คุณพ่อคุณแม่คุณมาเยี่ยมได้ ห้า... ห้ามแตะเนื้อต้องตัวเปรมและคนในบ้านหลังนี้ หก... ห้ามใช้ถ้อยคำรุนแรง ต่อว่า หยาบคายในบ้านหลังนี้ เจ็ด... ห้ามทำร้ายเปรมไม่ว่าจะด้วยกิริยาท่าทางคำพูดและการกระทำ หากผิดเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่งผมจะแจ้งตำรวจจับคุณและจะไม่ให้คุณมาเยี่ยมลูกอีก”ถ้อยคำของเบญจามินทร์ยังคงดังก้องในหู แต่พอเห็นหน้าลูกสาวทั้งหมดทั้งมวลพากันสลายหายไป ในหัวเขามีแต่ภาพเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มตัวจ้ำม่ำน่าฟัด เปรมนีย์ไล่ให้เขาไปล้างมือฟอกสบู่ให้เรียบร้อยก่อนมาจับลูก“น่ารักจังเลยลูกพ่อ พ่อคิดถึงมะปรางมากเลยรู้ไหม