All Chapters of คุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]: Chapter 11 - Chapter 20

แพรวาและสายชลมาหาปภาวรินทร์ที่โรงพยาบาล เอาเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวมาให้ ปภาวรินทร์เลยไหว้วานของสองเพื่อนซี้ช่วยเก็บของที่คอนโดไปไว้ที่บ้าน เพราะตอนนี้เธอไม่มีเวลาไปเก็บของเลย เธออยากพาหลานไปอยู่ที่บ้านทันทีที่ออกจากโรงพยาบาล ไม่อยากให้ไปอยู่คอนโดแล้วสองเพื่อนรักก็ใจดี เห็นใจคุณแม่จำเป็นจัดการเรื่องย้ายของให้อย่างไม่เกี่ยงงอน ทำให้ปภาวรินทร์สบายใจได้มากโข ช่วงที่เพื่อนรักมาเยี่ยม ปภาวรินทร์รีบปลีกตัวเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแปรงฟันทานข้าวทันที ช่วงนี้คือเวลาทองที่จะได้ทำธุระส่วนตัว พอจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อยเพื่อนทั้งสองคนก็ขอตัวกลับเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนจะถูกเปิดออก หญิงหันไปมอง เห็นเบญจามินทร์เดินเข้ามาหาพร้อมกับอาหารและผลไม้ ปภาวรินทร์ลุกขึ้นยืน“คุณหมอ...”“ผมออกเวรแล้วเลยขึ้นมาเยี่ยม ผมซื้อของกินมาให้คุณด้วยนะคุณกินอะไรหรือยัง” เบญจามินทร์เอาอาหารไปวางที่โต๊ะกินข้าว ปภาวรินทร์มองคุณหมอด้วยความรู้สึกแปลกๆ“เรียบร้อยแล้วค่ะ เมื่อกี๊เพื่อนฉันมาหาซื้อของกินมาด้วย”“อย่างนี้ของผมก็เป็นหมันน่ะสิ” เขาพูดอย่างเสียดาย ปภาวรินทร์หัวเราะเบาๆ“ไม่เป็นหมันหรอกค่ะ เดี๋ยวปรายก็กินอีก ปราย

“อุ้ย! คุณหมอ” แพรวาอุทาน ปภาวรินทร์รีบเอามือออกจากปากสายชล ขณะที่สายชลยังคงกุมมือหญิงสาวไว้อยู่ สายตาว่องไวของเบญจามินทร์ปราดมองไปยังมือน้อยของปภาวรินทร์ที่อยู่ในอุ้งมือของสายชล ทำให้สายชลต้องรีบปล่อยมือออกทันที“คุณปรายป้อนนมน้องมะปรางหรือยังครับ ถ้ายัง... ผมขอเป็นคนป้อนนะ” เขาขออนุญาต“ยังค่ะ”เบญจามินทร์รับทารกตัวน้อยมาไว้ในอ้อมแขน เขาเอานมป้อน สายตาของเขาจ้องมองเด็กหญิงเปรมสิณีด้วยความรักเอ็นดู ทำให้แพรวาเผลออุทานออกมา“อบอุ่นเป็นบ้าเลยว่ะ”ปภาวรินทร์ยิ้มแก้วแทบฉีก ยิ่งตอนที่เขาจับอุ้มพาดบ่าเพื่อให้เรอ ยิ่งทำให้เธอหลงวนอยู่ในภวังค์หวานแหวะ!เด็กหญิงเปรมสิณีแหวะนมใส่หน้าอกของคุณหมอ ปภาวรินทร์อุทานรีบเดินไปหยิบกระดาษทิชชูทันที“แพรว แกมาช่วยอุ้มมะปรางก่อน น้องแหวะนมใส่เสื้อคุณหมอ” ปภาวรินทร์เรียกเพื่อน แพรวาเข้าไปรับไม้ต่อ รับทารกมาอุ้มกล่อมต่อไป ส่วนเธอได้แต่เอาทิชชูเช็ดเสื้อบริเวณหน้าอกแข็งแกร่งของเขา แม้จะรู้ว่าคุณหมอมีรูปร่างสูงใหญ่ สูงกว่า 180 เซนติเมตร แต่ไม่คิดว่าจะมีความกำยำถึงขนาดนี้ มือเล็กสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีครีม“ปรายขอโทษแทนหลานด้วยนะคะ ไม่คิด

“พี่ปราย เป็นยังไงบ้างคะ” เปรมนีย์โทรศัพท์มาหาพี่สาวในช่วงเย็น เป็นปกติทุกวันที่เธอจะโทรมาสอบถามอาการของลูกสาว แม้จะกังวลแต่ก็เบาใจเมื่อรู้ว่าพี่สาวไม่มีวันปล่อยให้ลูกเธอเป็นอะไรไปแน่นอน“วันนี้กลับมาบ้านแล้วจ้า บ้านใหม่สวยมากเลยนะ เปรมสอบเสร็จแล้วรีบกลับมาอยู่บ้านเรานะ” ปภาวรินทร์ออกมาเดินเล่นสนามหญ้าหน้าบ้าน ตอนนี้เธอสวมเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นสบายๆ เดินวนไปวนมา“เปรมสอบเสร็จแล้วจะรีบกลับทันทีเลยค่ะ ตอนนี้น้ำนมเปรมมาเยอะแล้ว พรุ่งนี้เปรมจะส่งนมสต็อกไปให้นะคะ น่าจะถึงมะรืนนี้ น้ำนมเหลืองอ๋อยเลยค่ะพี่ปราย” เปรมนีย์พูดด้วยความดีใจ แม้ว่าตอนนี้เธอจะคุยโทรศัพท์แต่ก็ยังคงมีเครื่องปั๊มนมสวมอยู่“ดีๆ ภูมิต้านทานโรคทั้งนั้น”“อีกไม่กี่วันเปรมจะสอบเสร็จแล้ว”“เป็นยังไง ข้อสอบยากไหม”“ไม่ยากเกินความสามารถค่ะ ปีนี้เปรมจะเอาเกรดเฉลี่ย 4.00 มาฝากพี่ปรายให้ได้” เปรมนีย์พูดอย่างดีใจ ปภาวรินทร์ยิ้มกว้าง นอกจากตัวเธอจะเรียนเก่งขนาดได้เกรดเฉลี่ย 4.00 ทุกเทอมแล้ว น้องสาวเธอก็เรียนเก่งด้วยเช่นกัน น่าเสียดายนักไม่น่าพลาดให้กับผู้ชายเห็นแกตัวอย่างวศินเลย“ถ้าได้ 4.00 พี่จะตบรางวัลให้อย่างงามเลย” จากนั้นสองพ

เปรมนีย์เดินกลับหอพักหลังจากสอบเสร็จ เธอแวะซื้อข้าวขึ้นไปกินที่หอแล้วก็แวะซื้อผลไม้ ช่วงนี้จะต้องบำรุงร่างกายมากเป็นพิเศษ เพราะต้องปั๊มนมส่งกลับไปให้ลูกสาวเธอหยิบกุญแจขึ้นมาไขประตูห้อง แต่พบว่ามันไม่ได้ล็อก คิ้วเรียวขมวดแน่นเป็นปม เธอไม่เคยลืมล็อกประตูห้อง แต่ทำไมวันนี้...หญิงสาวสะบัดหัวไล่ความคิดของตัวเองออกไป คงไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดหรอก บางทีเธออาจจะนอนน้อยทำให้หลงๆ ลืมๆ ไปบ้างมือน้อยบิดลูกบิดประตูแล้วเดินเข้าไป เธอชะงักฝีเท้าเมื่อมีบุรุษอีกคนยืนอยู่ที่ระเบียงห้อง มือเล็กกำแน่นจนขึ้นข้อขาว ที่ผ่านมาเธอตัดเขาออกจากสารบบ บล็อกหมดทุกช่องทางไม่ว่าจะเป็นเบอร์โทรศัพท์ ไลน์ เฟซบุ๊ก อินตราแกรม ทวิตเตอร์ แต่เธอลืมไปว่าเขามีกุญแจหอพักเดียวกับเธอ“มาทำไมคะ” เปรมนีย์ถามเสียงห้วน วศินเดินเข้ามาหาเด็กสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นอดีตเมีย“มาอยู่ที่นี่แล้วลูกล่ะ...” วศินถาม ใบหน้าเขาดูโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาดำคล้ำ หนวดเคราขึ้นรุงรัง“ไม่ใช่เรื่องของพี่”“ลูกเราเป็นผู้หญิง... ตั้งชื่อว่าอะไร” ชายหนุ่มยังคงถามต่อ เปรมนีย์เริ่มรู้สึกได้ว่าขอบตาเธอร้อนผ่าว“พี่วศินจะมาอยากรู้ทำไมคะ ในเมื่อพี่ไม่ต้องก

“วศิน ลูกจะดื่มเหล้าเมามายแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน” วิบูลย์ถามลูกชายที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นห้องนอน รอบห้องมีแต่ขวดเหล้าขวดเบียร์กองเต็มไปหมด ไม่นับหนวดเครารุงรังกับสภาพร่างกายทรุดโทรม ดวงตาแดงก่ำช้ำจากการร้องไห้“เปรม... ฉันคิดถึงเธอ... เปรม...” ลูกชายร้องรำพันถึงเมียสาวที่เคยคบหามาเป็นปี ฟ้ารุ่งเดินเข้ามาดูลูกชายอีกคน“แกจะไปคิดถึงมันทำไม ป่านนี้มันคงไปเอาเด็กออกแล้ว” คนเป็นแม่ว่า วศินส่ายหน้า“ไม่... ลูก... ฮือ... ฉันยอมแล้ว กลับมาหาฉันเถอะ” วศินพร่ำเพ้อ นอนกอดขวดเหล้าประหนึ่งมันคือเรือนร่างของเมีย“วศิน ลุกขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าได้แล้ว เรียนจบมาตั้งหลายเดือนไม่คิดจะหางานหาการทำ มัวแต่มานั่งคิดถึงผู้หญิงอยู่ได้” มารดาเข้ามาฉุดร่างลูกชาย แต่เขาสะบัดออกอย่างไม่ไยดี“แม่ไม่ต้องมายุ่งกับผม!”“วศิน!”“ถ้าแกคิดถึงลูกคิดถึงเมีย แกก็ต้องลุกขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าทำตัวเองให้ดี สภาพอย่างนี้ผู้หญิงที่ไหนเขาจะอยากได้เป็นพ่อของลูก” วิบูลย์บอกกับลูกชาย วศินนิ่งสงบขึ้น“พ่อ...”“แกต้องยอมรับการกระทำของแกด้วยนะว่าที่ผ่านมาแกทำให้หนูเปรมเค้าเจ็บช้ำน้ำใจไม่น้อย ตอนนี้เค้าตั้งหลักได้ ยืนได้ด้วยขาของตัวเองแล้ว เค้