All Chapters of คุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]: Chapter 51 - Chapter 60

ปภาวรินทร์มารอเบญจามินทร์ที่ห้องทำงาน วันนี้เธอมาทำงานพร้อมกับเขา แต่เธอมักจะเลิกงานก่อนจึงติดรถของเพื่อนมาลงที่โรงพยาบาล เพราะเพื่อนร่วมงานของเธอมีบ้านอยู่ใกล้ๆ โรงพยาบาลแห่งนี้ ระหว่างที่กำลังอ่านหนังสือเพลินๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เธอลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู เห็นดอกกุหลาบช่อใหญ่ถูกยื่นให้จากนางพยาบาล“มีคนฝากมาให้หมอเบญค่ะ” พยาบาลสาวบอก เธอยื่นมือไปรับมา“ผู้หญิงหรือผู้ชายคะ” เธอถาม“ผู้หญิงค่ะ” พยาบาลตอบ เธอขมวดคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย พยาบาลขอตัวไปทำงานต่อ เธอเลยพลิกอ่านโน้ตในการ์ดใบเล็ก‘ขอบคุณมากนะคะ คุณยังใจดีกับฉันเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย เอมม่า...’ข้อความในการ์ดทำให้ปภาวรินทร์เดือดปุดๆ ไปทำอะไรอีท่าไหนถึงได้ขอบอกขอบใจกันยกใหญ่แบบนี้ ระหว่างที่เธอกำลังหงุดหงิด เบญจามินทร์ก็เดินเข้ามาในห้องตรวจ“เสร็จแล้วครับ เรากลับบ้านกันเถอะ” เขาพูดอย่างอารมณ์ดี แต่พอเห็นช่อดอกไม้ รอยยิ้มก็ค่อยๆ หุบลง“ดอกไม้ของใครเหรอ” เบญจามินทร์ถามต่อ ปภาวรินทร์หันมามองอย่างเอาเรื่อง“อดีตแฟนคุณค่ะ เห็นว่าส่งมาขอบคุณที่คุณยังใจดีเหมือนเดิม” เธอคลี่การ์ดใบเล็กให้เขาดู เบญจามินทร์ทำหน้ายุ่งยาก“เหรอ”“คุณไปทำ

วศินเดินทางมาถึงสนามบินเชียงใหม่ในตอนเช้าตรู่ เขาเช่ารถมาหนึ่งคันแล้วขับตรงไปที่บ้านของรพี เขามาหาเปรมนีย์หลายครั้งจนจำบ้านของรพีได้ จากที่สังเกตพ่อกับแม่ของรพีรักและเอ็นดูเปรมนีย์มาก ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเปรมนีย์กับรพีนั้นเขาไม่อยากคิด เขาคิดอยู่อย่างเดียวว่าจะต้องตามง้อเปรมนีย์ให้สำเร็จให้ได้“เปรม ฉันมาถึงเชียงใหม่แล้ว กำลังขับรถไปรับนะ” วศินกรอกเสียงเข้าไปในโทรศัพท์“ค่ะ”“กำลังทำอะไรอยู่” เขาชวนคุยระหว่างทาง“ช่วยคุณแม่พี่รพีทำอาหารเช้าค่ะ พี่วศินกินข้าวมาหรือยัง”“ยังเลย ฉันว่าจะชวนไปกินข้าวข้างนอกสักหน่อย”“ไว้มื้อกลางวันดีไหมคะ ตอนนี้คุณแม่เตรียมอาหารเช้าไว้เยอะแยะเลย คุณแม่ชวนพี่วศินทานข้าวที่บ้านด้วยนะคะ” เปรมนีย์ตอบเสียงใส นับตั้งแต่เธอให้โอกาส และเขาทำดีให้เธอเห็นอย่างสม่ำเสมอ เปรมนีย์ก็ลดทิฐิลงเยอะ กลับมาพูดจาอ่อนหวานเหมือนตอนที่คบกันใหม่ๆ เสียแต่ว่าเขายังไม่เคยได้สัมผัสแตะต้องตัวเธอแม้แต่น้อย เธอยังคงใจแข็งและเว้นระยะห่างจากเขาพอสมควร“ได้สิ”วศินขับรถไม่นานนักก็ถึงรีสอร์ทของรพี เขาจอดรถแล้วเดินลงไป เปรมนีย์ลงมารับ เธอมีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ใบหน้าใสไร้เครื่องสำอางของเธ

“เราทำถูกแล้วใช่ไหมคะที่ให้วศินมานอนกับมะปรางและเปรม” ปภาวรินทร์ถามหลังจากที่ขึ้นมาอาบน้ำนอน ส่วนคนอื่นๆ ยังคงดื่มกันต่อ แต่เธอง่วงไม่ไหวแล้วจึงรีบปลีกตัวออกมา“ทำถูกแล้ว เขาเป็นครอบครัวเดียวกันนะ เราจะไปขัดขวางเขาทำไม” เบญจามินทร์ถามติดตลกขณะที่กำลังเป่าผมตัวเองให้แห้ง“ปรายช่วยนะคะ” เธอเดินไปด้านหลังชายหนุ่มแล้วเป่าผมให้เขา เบญจามินทร์มองหญิงสาวผ่านกระจกหน้าเธอยังติดสีแดงเรื่อ“เพลาๆ ลงได้แล้วมั้งพวกเหล้าเบียร์เนี่ย เดี๋ยวจะท้องยากเอานะ” คุณหมอเตือน ปภาวรินทร์ชะงักมือทันทีเธอมองสบตาเขาผ่านทางกระจก“คุณหมอ...”“อีกเดือนเดียวก็จะครบกำหนดที่ยาคุมจะหมดฤทธิ์แล้วนะ ดูแลสุขภาพตัวเองหน่อยดีไหม”“ก็น่าจะดีนะคะ”“ไม่ใช่น่าจะดี มันดีมากๆ เลยล่ะ” เขาหันไปหาเธอแล้วหยิกจมูกโด่งรั้นเหมือนนิสัยของเธอไม่มีผิด ปภาวรินทร์หัวเราะคิก“จะพยายามแล้วกันค่ะ”“ไม่ใช่แค่จะพยายาม แต่ต้องทำให้ได้ เพื่ออนาคตของเราน่ะรู้ไหม ปีนี้ผมอายุ 36 แล้วนะ เราต้องดูแลตัวเองให้มากๆ ลูกจะได้ออกมาแข็งแรงสมวัย” เขาบ่นเธออีก ปภาวรินทร์พยักหน้าหงึกๆ“โอเคค่ะ รับทราบ”“รับทราบแล้วก็ทำให้ได้ด้วยตัวแสบ อย่าดื้อให้มันมากนัก” เขาเอานิ

ในที่สุดก็ถึงวันที่เบญจามินทร์เปิดตัวคลินิกเด็กตามที่ฝันไว้ โครงการนี้กว่าจะดำเนินการเสร็จเรียบร้อยก็นานพอสมควร เพราะที่ผ่านมาเขาต้องให้เวลาส่วนใหญ่กับปภาวรินทร์และน้องมะปราง ต้องคอยช่วยแฟนสาวเลี้ยงหลาน จึงทำให้โครงการชะลอไปบ้าง ที่ยากที่สุดไม่ใช่การหาพื้นที่หรือการก่อสร้างคลินิกแต่เป็นการรวบรวมทรัพยากรกุมารแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญ และการติดต่อประสานงานกับมหาวิทยาลัยเพื่อคัดนักศึกษาแพทย์มาลงเวรตรวจ รวมทั้งการกำหนดเงื่อนไขการรักษาตอนแรกเขาจะเปิดให้รักษาฟรีทุกคน แต่เมื่อพูดคุยกับหลายฝ่ายไม่เห็นด้วย เพราะเขาจะแบกรับภาระอย่างหนักในระยะยาว จึงกำหนดเงื่อนไขใหม่ เป็นตรวจฟรี แต่ให้เสียแค่ค่ายา สำหรับครอบครัวที่ยากจนไม่มีเงินจ่ายค่ายา เขาจะให้แพทย์ผู้ลงตรวจเซ็นอนุมัติให้เบิกยาฟรีเป็นรายๆ ไปเบญจามินทร์ยืนมองคลินิกของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ อาคารขนาดกลาง 3 ชั้น มีลานจอดรถและมีร้านอาหาร เครื่องดื่มราคาถูกที่มีไว้ให้กับผู้ใช้บริการและแพทย์พยาบาลอยู่ชั้นแรก เป็นห้องกระจกใสนอกจากนี้ยังมีสินค้าสำหรับเด็กแรกเกิดจนถึง 3 ขวบไว้จำหน่ายในราคาเท่าทุนอีกด้วยที่ผ่านมาเขารู้สึกว่าประเทศไทยมีความเหลื่อมล้ำสูง ค

“คุณหมอจะพาปรายไปไหนคะ” ปภาวรินทร์ถามคุณหมอที่ขับรถออกนอกเส้นทาง เบญจามินทร์ยิ้มกริ่ม“กลับบ้าน”“แต่นี่มันไม่ใช่ทางกลับบ้านเรานะคะ”“ใครบอกว่าวันนี้ผมจะพาคุณกลับบ้านเรา”“อ้าว! แล้วคุณหมอจะพาไปบ้านไหนคะ”“ผมจะพาคุณไปค้างบ้านคุณพ่อคุณแม่ผม” เขาบอก ปภาวรินทร์เบิกตากว้าง“คุณหมอ! ทำไมคุณหมอไม่บอกปรายก่อนคะ ปรายจะไปค้างบ้านคุณหมอได้ยังไง เสื้อผ้าของใช้ก็ไม่ได้เตรียมมา” เธอบอกด้วยท่าทีลนลาน เบญจามินทร์หัวเราะเบาๆ“ไม่ต้องห่วง ผมซื้อเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัวคุณมาไว้ที่บ้านใหญ่แล้ว หลังจากที่เราแต่งงานกัน เราจะกลับมานอนบ้านใหญ่สัปดาห์ละครั้ง เพราะตอนนี้คุณพ่อคุณแม่ผมเริ่มอายุมากแล้ว พวกท่านอยากให้ผมและว่าที่ลูกสะใภ้ไปอยู่เป็นเพื่อนบ้าง” เบญจามินทร์บอก ปภาวรินทร์ใจเต้นแรง“คุณหมอ... ไว้ค่อยไปวันอื่นดีไหมคะ ปรายยังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจเลย กลัวไปทำอะไรเปิ่นๆ โก๊ะๆ ใส่ท่าน” เธอว่า เบญจามินทร์หัวเราะเบาในลำคอ“วันนี้แหละดีแล้ว คุณพ่อคุณแม่ผมใจดี ไม่ต้องกลัวหรอก”“แต่คุณบอกว่าที่บ้านคุณเคร่งครัดเรื่องมารยาท...”“นั่นมันสำหรับผมกับพี่ชายผม ท่านไม่เคร่งครัดกับคุณหรอก”“แต่... ปราย...”“ผมบอกแล้วไง ค