All Chapters of คุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]: Chapter 71 - Chapter 80

“ก็มันเป็นเรื่องไร้สาระนี่คะ และแม้ว่าพี่รพีจะชอบเปรมจะรักเปรมมากกว่าน้องสาว แต่เปรมก็ไม่ได้รักพี่รพีแบบคนรักสักหน่อย ของแบบนี้มันปรบมือข้างเดียวไม่ดังหรอกค่ะ” เปรมนีย์ให้เหตุผล ใช่... ของแบบนี้มันปรบมือข้างเดียวไม่ดัง แต่ทำยังไงได้ในเมื่อเขากลัว... เขากลัวว่าเมียเขาจะหวั่นไหวกับความดีที่รพีทำ ในภาพความทรงจำของเปรมนีย์ รพีเปรียบดั่งเทพบุตรรูปงามที่มาพร้อมกับความดีงาม รพีแทบไม่เคยแสดงนิสัยแย่ๆ ของตัวเองออกมาให้เปรมนีย์เห็น ต่างจากเขา...“ถ้าไม่ได้รักเขาแล้วทำไมไม่ยอมแต่งงานกับฉันสักที เรียนจบมาตั้งนานแล้ว ทำไมไม่แต่ง ทำไมไม่จดทะเบียนสมรส เธอยังทำตัวเหมือนตัวเองโสด ไม่เคยอัพรูปคู่กับฉันลงโซเชียล ไม่เคยพาฉันไปเปิดตัวกับเพื่อนๆ ร่วมงาน ไม่เคยให้ฉันอยู่ในชีวิตของเธอเลย นอกจากอยู่ที่บ้าน เธอควรจะให้คนอื่นรู้บ้างว่ามีฉันเป็นผัว” วศินพูดเพราะความน้อยเนื้อต่ำใจ ที่ผ่านมาเป็นเวลากว่า 2 ปีแล้วที่เขาเฝ้าง้อขอคืนดี หวังอยากให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่เขายังรู้สึกได้ว่ามีเส้นบางๆ กั้นอยู่ เขาเข้าไปไม่ถึงใจเธอเลยสักที“สมัยก่อนพี่วศินไม่เคยซีเรียสเรื่องแบบนี้นี่คะ พี่วศินเองก็ไม่เคยลงรูปคู่กั

“อี๋! ออกไปนะคะคุณหมอ ปรายเหม็น!” เสียงปภาวรินทร์ออกปากไล่เบญจามินทร์ออกจากห้องแบบไม่เกรงใจว่าเขาเป็นเจ้าของบ้านเลยสักนิด เบญจามินทร์ก้มลงดมรักแร้ตัวเองไปมา“ก็ไม่เหม็นนี่... ผมอาบน้ำแล้วนะ” เบญจามินทร์เถียง ปภาวรินทร์ส่ายหน้า“อาบน้ำอะไรกันคะ ตัวเหม็นขนาดนี้ ออกไปเลยนะคะ ออกไปนอนห้องอื่น คืนนี้ปรายอยากนอนคนเดียว” เธอพูดเสียงแข็ง เบญจามินทร์หน้าหงอ นี่เป็นคืนที่ 3 แล้วที่เขาไม่ได้นอนกอดเมีย เนื่องจากเธอมีอาการแพ้ท้องที่ไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องเขา ปกติคนอื่นจะอยากกินของเปรี้ยว อยากกินของอร่อย บ้างก็เบื่ออาหาร เวียนหัว คลื่นไส้ อาเจียน แต่มีเธอนี่แหละที่นอกจากอยากกินของเปรี้ยวแล้วยังเหม็นผัว ไม่ใช่เหม็นธรรมดานะ เหม็นขนาดไม่ให้เขาเข้าใกล้เลยแม้แต่น้อย ปกติจะนอนกกนอนกอดกันทุกคืน ตอนนี้ต้องลี้ภัยไปนอนอีกห้องที่เอาไว้สำหรับรับแขก“แต่ผมเปลี่ยนสบู่ยี่ห้อใหม่แล้วนะ แชมพูก็เปลี่ยนยี่ห้อใหม่ด้วย”“นั่นแหละค่ะ ปรายเหม็น!” เธอเอามือปิดจมูก เบญจามินทร์ถอนหายใจเฮือก“เอาอย่างนี้... เดี๋ยวผมออกไปซื้อสบู่กับแชมพูยี่ห้อใหม่มาอาบน้ำสระผมใหม่ โอเคไหมครับคุณภรรยา” ชายหนุ่มพยายามใจเย็นและทำความเข้าใจเธอให้

เวลาผ่านไปอีกสองสัปดาห์... นับเป็นช่วงเวลาที่เขาทรมานมากที่สุดในชีวิตตัวเองแล้ว ตอนนี้เบญจามินทร์ได้ขยับฐานะตัวเองขึ้นมานอนร่วมเตียงกับปภาวรินทร์ได้ เธอไม่ได้กลิ่นเหม็นจากกายเขาและไม่รู้สึกเหม็นหน้าเขาแล้ว แถมยังไม่หงุดหงิดงุ่นง่านเหมือนแต่ก่อนด้วย ทำให้สถานการณ์ตอนนี้ดีมากขึ้น เสียอย่างเดียวคือเขายังต้องใช้นิ้วมือทั้งห้าจัดการกับเจ้าน้องชายที่ขยันขันแข็งตื่นขึ้นมาเกือบทุกวันก็เท่านั้น ยิ่งมานอนกอดใกล้ชิดกันแบบนี้มันยิ่งขยันรู้งานเสียงลมหายใจของเธอดังสม่ำเสมอกัน เป็นสัญญาณว่าตอนนี้เธอเข้าสู่ห้วงนิทรารมย์เป็นที่เรียบร้อย เบญจามินทร์กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น วันนี้ลองสักหน่อย... ไม่รู้ว่าจะถูกถีบตกเตียงเหมือนวันก่อนๆ หรือเปล่า แต่ถ้าได้อึ๊บเธอมันก็คุ้มที่จะเสี่ยงอยู่หรอกน่า...“ปราย...” คุณหมอหนุ่มที่เหี่ยวเฉามานานนับเดือนกระซิบพร่าข้างใบหูของเธอเบาๆ เสียงแหบทุ้มนุ่มทำให้ปภาวรินทร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น“อื้อ... มีอะไรคะ ปรายจะนอน”“อย่าเพิ่งนอนสิ พรุ่งนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอ”“ใช่ค่ะ พรุ่งนี้หยุด แต่ปรายง่วง ที่สำคัญคุณหมอบอกปรายเองไม่ใช่เหรอไงคะว่าให้พักผ่อนมากๆ” เธอยอกย้อน ทำให้คุณหมออยากจะตีป

เบญจามินทร์พาภรรยาไปตรวจครรภ์ตามวงรอบที่แพทย์กำหนด ผลอัลตราซาวน์ออกมาพบว่าเด็กแฝดของเขาเป็นผู้ชาย ทำให้เบญจามินทร์ยิ้มกว้างด้วยความดีใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ที่ดีใจยิ่งกว่าคือลูกทั้งสองของเขาแข็งแรง ดิ้นเก่งอย่างสุดๆตอนนี้ปภาวรินทร์ตั้งครรภ์ได้ 24 สัปดาห์แล้ว ผ่านมาเกินครึ่งทางที่เธออุ้มท้องเด็กแฝด ทุกวันนี้เขาตามประคบประหงมจนแทบไม่เป็นอันทำงานแม้ว่าจะมีงานเข้ามาเยอะขึ้น ทั้งงานที่จะต้องตรวจรักษาคนไข้เด็ก งานคลินิก งานสอนนักศึกษาแพทย์ และงานบริหารโรงพยาบาล ที่ตอนนี้คุณพ่อได้มอบหมายให้เขาบริหารงานโรงพยาบาลแห่งนี้เต็มตัว ภาระหน้าที่ท่วมหัว แต่คุณหมอยังคงเอาตัวรอดและดูแลศรีภรรยากับลูกในท้องเป็นอย่างดี เบญจามินทร์พยายามบริหารจัดการเวลาให้ได้สัดส่วน ออกกำลังกายทุกวัน บีบขานวดตัวให้หญิงสาวเป็นประจำเพราะเธอเป็นตะคริวบ่อยแม้จะมีลูกแฝดแต่เธอก็ยังคงทำงานเหมือนเดิม เบญจามินทร์ไม่ปลื้มอย่างแรง เพราะเธอทำงานงกๆ เหมือนต้องหาเงินเข้าบ้านคนเดียว แต่ก็พยายามทำความเข้าใจว่าคนเคยทำงาน ถ้าวันหนึ่งไม่ได้ทำงานคงเหี่ยวเฉาตาย อาจจะกลายเป็นคนที่มีความรู้สึกหมดคุณค่าในตัวเอง นำไปสู่ความเครียด วิตกกังวล จากนั้นเขา

ปภาวรินทร์ลุกขึ้นยืนหลังจากปิดคอมพิวเตอร์ เธอบิดตัวไปมาแล้วก็เดินไปที่เตียง เห็นเบญจามินทร์นอนหลับปุ๋ยก็คิดอยากแกล้ง เธอเอานิ้วจิ้มๆ แก้มขาวใสของเขาเล่น และเอานิ้วเขี่ยริมฝีปาก มือหนาก็จับมือเล็กอันแสนซุกซนไว้เสียก่อน“ซนนักนะเรา ทำไมกว่าจะเสร็จถึงดึกนัก” เขาเอ็ด ปภาวรินทร์ยิ้มกว้าง“เพลินไปหน่อยค่ะ คืนนี้ได้เกือบสิบหน้าเลย”“ท้องแข็งไหม”“นิดหน่อยค่ะ” เธอเอามือลูบท้องตัวเองเบาๆ เบญจามินทร์ส่ายหน้าระอากับเด็กดื้อตรงหน้า เขาดึงเธอให้ทิ้งตัวนอนลงโดยศีรษะหนุนกับแขนกำยำ เบญจามินทร์ลูบแขนเธอเบาๆ ตอนนี้เธอน้ำหนักขึ้นเกือบสิบกิโลกรัม อวบอัดน่าฟัดไปหมดทั้งตัว เขาหลับตาลงกำลังจะเคลิ้มๆ เจ้ามือซุกซนของเธอกลับมาลูบไล้เป้ากางเกงเขาเสียนี่“คุณหมอ คืนนี้จะหลับเลยเหรอคะ ไม่อึ๊บกันก่อนเหรอ” เธอถามเสียงหวาน หน้าตาอ้อนสุดๆ เบญจามินทร์ลืมตาขึ้นมองหญิงสาวแล้วก็อมยิ้ม“อยากเหรอ”“อยากค่ะ อยากอึ๊บกับคุณหมอ”“แต่คุณใกล้คลอดแล้วนะ อีกแค่สองเดือนกว่าๆ ก็จะถึงกำหนดคลอดแล้ว ผมว่าเราเพลาๆ ลงบ้างก็ดีนะ เดี๋ยวคุณจะท้องแข็งท้องเกร็งบ่อย” เขาเตือน แต่เด็กดื้อยังคงหน้างอ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นิดหน่อยเอง” เธอยังคงงอแงไม