All Chapters of คุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]: Chapter 61 - Chapter 70

“วันนี้เป็นยังไงบ้าง” เบญจามินทร์ถามหญิงสาวขณะขับรถกลับบ้านในช่วงค่ำ วันนี้เธอได้ร่วมโต๊ะอาหารพร้อมพ่อแม่เขาครบทั้ง 3 มื้อ“ก็ดีค่ะ เปิดประสบการณ์ใหม่ๆ ให้ปราย ปรายไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน”“ไม่เคยเจอแบบนี้?”“ใช่ค่ะ คุณหมอต้องเข้าใจปรายนิดนึงนะคะ จริงๆ แล้วที่ผ่านมาปรายเหมือนเป็นคนไม่มีศาสนา ไม่ได้นับถืออะไรเลย แต่ปรายเชื่อแค่บาปบุญคุณโทษ เชื่อแค่ว่าทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ปรายจะเน้นเรื่องสิทธิเสรีภาพและการไม่ละเมิดสิทธิของคนอื่น ไม่ทำผิดกฎหมาย ไม่ทำผิดกฎระเบียบของสังคม แค่นั้นเองค่ะปรายเลยเป็นคนแบบนี้ อีกอย่าง... ปรายเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อแม่ ผู้ใหญ่คอยขัดเกลา” เธอสารภาพเบญจามินทร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ“ผมเข้าใจ สมัยนี้มีหลายคนที่เป็นอย่างคุณ โดยเฉพาะคนที่ผ่านการศึกษาประวัติศาสตร์ แต่คุณรู้ไหมว่าตัวคุณเองน่ะ เป็นคนดีเสียยิ่งกว่าบางคนที่มีศาสนาเสียอีก” เบญจามินทร์บอก ปภาวรินทร์พยักหน้าหงึกๆ“ปรายเข้าใจค่ะ พวกที่ใช้ศาสนามาบังหน้าแล้วทำเรื่องชั่วๆ ทั้งโกงเงินบริจาค รับฟอกเงิน หลอกลวงประชาชน สารพัดปัญหา” หญิงสาวบ่น“ผมไม่บังคับคุณนะ แค่ตอนแต่งงานคุณต้องเข้าร่วมพิธีทางศาสนาผมเท่านั้น เพราะสมั

พอได้ยินเธอรับปากแล้ว เบญจามินทร์ก็ก้มลงไปประกบเรียวปากเล็ก บดขยี้นุ่มนวลแผ่วเบาจนร่างกายเธอบิดเร้าไปมา มือเล็กที่สอดประสานกับมือใหญ่บีบแน่นเพื่อผ่อนคลายความกระสันที่ก่อเกิดเป็นคลื่นมวนจุกอยู่ที่บริเวณท้องน้อย เขาค่อยๆ สอดลิ้นเข้าไปโพรงปาก ดูดเลียขบเม้มจนเธอเผลอเปล่งเสียงครวญครางออกมาเบาๆ เขาชอบเสียงครางของเธอเหลือเกิน ได้ยินทีไรก็รู้สึกลื่นหวานหูชวนให้อารมณ์ดิบเถื่อนเดือดพล่านไปหมดเบญจามินทร์ลากเรียวปากลงไปหาซอกคอขาวนวลเนียน ขบเม้มเบาๆ ลากลงไปเรื่อยๆ จนถึงหน้าอก เมื่อถึงบริเวณนี้เขาก็ดึงมือหนาออกมาจากมือเล็กที่บีบแน่น เพื่อจัดการกับเสื้อกล้ามตัวน้อยแนบเนื้อสีเทา เขาถลกชายเสื้อขึ้นพร้อมกับเสื้อชั้นใน ตอนนี้เสื้อกล้ามม้วนกลมอยู่เหนือพวงอกทั้งสองข้าง เขาเอามือโอบประคองเต้านมใหญ่ ก้มลงดูดเลียหัวนมทั้งสองข้างสลับกันไปมาเสียงดังจ๊วบๆ ยามที่เขาดูด เธอสะดุ้งน้อยๆ บิดขาเรียวเล็กจิกนิ้วเท้าเข้าหาที่นอนจนแทบเป็นตะคริว“อ่าส์... คุณหมอ... คุณหมอขา... ปรายเสียว...” เธอพูดเสียงสั่นพร่า ยิ่งเธอบอกว่าเสียวเขายิ่งดูดเต้านมหนักหน่วงขึ้น จนเธอเสร็จตัวกระตุกเกร็งเขาจึงละริมฝีปากจากเต้านมอวบสล้างลงมายัง

ในที่สุดก็ถึงวันวิวาห์ของเบญจามินทร์และปภาวรินทร์ เธอกับเขาไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากมายนัก นอกจากจะประทับใจในพิธีวิวาห์ที่เป็นดั่งความฝันของหญิงสาว ด้วยความที่เธอให้บริเวณที่ตัวเองทำงาน ซึ่งเป็นบริษัทออแกไนซ์มาออกแบบงานให้ ทุกอย่างจึงเป็นไปตามที่ตัวเองต้องการทั้งหมด ปภาวรินทร์เงยหน้าขึ้นดูซุ้มดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ ตกแต่งด้วยริบบิ้นและผ้าลูกไม้สีขาวสะอาดตา เธอคล้องแขนรพีซึ่งเป็นเพื่อนชายคนสนิทเดินเข้าไปในโบสถ์ เนื่องจากตัวเธอนั้นเป็นเด็กกำพร้า บิดามารดาเสียชีวิตไปแล้ว ประกอบกับไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน จึงเลือกให้รพีมาทำหน้าที่ส่งตัวให้เจ้าบ่าวแทนที่ผ่านมารพีเปรียบเสมือนคนในครอบครัวของเธอ เขาดูแลเธอและน้องสาวมาโดยตลอด เป็นผู้ชายที่มีน้ำใจ แม้ว่าจะกวนบาทาไม่น้อยก็ตาม หากไม่ได้รพีคอยช่วยเหลือ ไม่รู้ว่าป่านนี้ชีวิตของเธอและน้องสาวจะเป็นอย่างไรบ้าง“นี่แกไม่ได้ตื่นเต้นเลยใช่ไหม” รพีกระซิบถามย้ำขณะที่ค่อยๆ เดินเข้าไปในโบสถ์ เห็นตอนนั่งรถมามันปากเก่งบอกว่าไม่ตื่นเต้นๆ แต่พอเห็นสภาพตอนนี้แล้วเขาชักไม่มั่นใจว่าเธอจะไม่ตื่นเต้นจริงๆ หรือเปล่า“เปล่าเลยสักนิด” เธอยังคงยืนกรานคำเดิม รพีหัวเราะหึหึ“ถ้าไ

รสชาติอาหารมื้อนี้อร่อยมากสำหรับปภาวรินทร์ เธอทานได้เยอะ ทานหมดทุกอย่าง ตามด้วยเค้กอีก 2 ชิ้นใหญ่ เบญจามินทร์มองภรรยาตัวเองที่กินเก่งด้วยความเอ็นดู เพราะตั้งแต่เช้าเธอก็วุ่นวายกับการแต่งหน้าแต่งตัว และต้องรับแขกมากหน้าหลายตาอีกด้วย แม้ตอนแรกจะเชิญแค่คนสนิท แต่คนสนิทของเขาและเธอนี่มีไม่น้อยเลย ปภาวรินทร์ยกน้ำเปล่าขึ้นดื่มเป็นอันเสร็จสิ้นอาหารมื้อค่ำ เบญจามินทร์นั่งมองดวงหน้าขาวใสไร้เครื่องสำอางอย่างเพลิดเพลิน สาวอื่นๆ อาจจะดูไม่ค่อยได้สักเท่าไหร่หากจะต้องล้างเครื่องสำอางออกจากใบหน้า แต่ไม่ใช่กับเธอเลย เธอยังคงความสวย ผิวมีสุขภาพดีน่ามองเหมือนเดิม“อิ่มแล้วค่ะ” เธอลุกขึ้นยืนบิดกายไปมา เบญจามินทร์มองร่างบางของหญิงสาวที่อยู่ภายใต้ชุดนอนแบบสายเดี่ยวสีขาวมีความยาวปิดแค่แก้มก้นของเธอ เพีงแค่มองอารมณ์ชายวัยฉกรรจ์ก็พุ่งพล่านเสียแล้ว“ปราย…” คุณหมอเรียกภรรยาตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มห้าว ปภาวรินทร์หันไปหาต้นเสียง ทำให้ใบหน้าชนกับแผ่นอกกว้าง เบญจามินทร์ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา เขาก้มลงดูดปากของเธอ มันมีรสชาติหวานจากเค้กและหอมกลิ่นวานิลา สองแขนยกกายเธอขึ้นนั่งบนโต๊ะรับประทานอาหาร“อืม… อืม…”เสีย

เปรมนีย์กลับมาที่บ้านตัวเองพร้อมกับวศินและลูกสาววัยสองขวบกว่า ตอนนี้มะปรางเริ่มพูดได้บ้างแล้ว เธอพามะปรางอาบน้ำแล้วก็อ่านนิทานให้ลูกฟังเหมือนเช่นทุกวัน วศินอาบน้ำเสร็จเขาก็เดินเข้ามานอนข้างมะปราง พอลูกสาวหลับเขาก็เงยหน้าขึ้นมองเมียสาวที่ยังไม่ยอมแต่งงานจดทะเบียนสมรสกับเขาสักที ยังดีนะที่เขาไปเคลียร์เรื่องชื่อพ่อของมะปราง กว่าเขาจะเอาลูกกลับคืนมาจากรพีได้นี่ยากเย็น จนตอนนี้เขาได้เป็นพ่อของมะปรางตามกฎหมายแล้ว“พี่วศินมีอะไรหรือเปล่าคะ มองหน้าเปรมทำไม” เธอถามไปตามตรง เพราะบ่อยครั้งที่เขามองหน้าเธอแบบนิ่งๆ เงียบๆ มักจะมีประเด็นที่ชวนทะเลาะเสมอ ตอนนี้วศินเปลี่ยนไปมาก จากที่เคยไม่พอใจอะไรก็มักจะโวยวาย เปลี่ยนเป็นเงียบขรึมจนเดาใจไม่ได้ แน่นอนว่าถึงแม้เธอจะให้อภัย แต่ก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี กลัวเหลือเกินว่าสักวันเขาจะดีแตก“ฉันไม่ยักรู้ว่าเธอยังคุยกับพี่รพีอยู่” วศินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“เปรมนึกว่าพี่วศินจะรู้แล้วเสียอีก จริงๆ เปรมก็คุยกับพี่รพีมาตลอดนะคะ เพราะพี่รพีมักจะถามถึงมะปรางตลอดอยู่แล้ว พี่รพีเขารักและเอ็นดูมะปรางเหมือนลูก..." เปรมนีย์พูดแล้วก็อมยิ้ม แถมยังเอามือลูบผมมะปรางเบาๆ อ