บทที่ 3 วางยา 2

               เถาซินหรูยืนมองพี่สาวอยู่ด้านข้าง รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงงดงาม ทว่าเล็บกลับจิกลงกลางฝ่ามือจนเกิดรอยแดง

             เมื่อพิธีบนเวทีเริ่มขึ้น เธอจึงขอตัวออกมาเงียบ ๆ แล้วเดินไปยังมุมเครื่องดื่มด้านหลังห้องจัดเลี้ยง

              บริกรชายคนหนึ่งเห็นเธอก็รีบก้มหน้า เถาซินหรูหยุดข้างรถเข็นและพูดด้วยเสียงเบาจนไม่มีใครรอบข้างได้ยิน

              “แก้วนี้ ต้องส่งให้ผู้หญิงชุดสีน้ำเงินเท่านั้น เข้าใจไหม”

              บริกรลังเลเล็กน้อย

              “แต่ถ้ามีคนรู้...” บริกรถามเสียงสั่น

              “ไม่มีใครรู้หรอก หลังจากส่งเครื่องดื่มแล้ว นายแค่บอกเธอว่าหัวหน้าฝ่ายบุคคลรออยู่ที่ห้องรับรองชั้นสิบแปด ที่เหลือไม่ใช่เรื่องของนาย”

              ชายหนุ่มมองซองเงินในมือ ก่อนพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ เถาซินหรูจึงเดินกลับเข้าไปในงานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเธอไม่ได้ต้องการชีวิตของพี่สาว แค่ต้องการให้เถาเยี่ยนถูกพบอยู่ในสภาพที่อธิบายไม่ได้กับผู้ชายแปลกหน้า ภาพถ่ายไม่กี่ภาพก็เพียงพอทำลายทั้งชื่อเสียงและความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นของพวกเขา 

              หลังประธานกล่าวเปิดงานจบลง แขกทั้งหมดก็ยกแก้วขึ้นร่วมแสดงความยินดี บริกรคนเดิมถือถาดเครื่องดื่มเดินผ่านฝูงชนมาอย่างระมัดระวัง

              “คุณเถาครับ” เขาหยุดตรงหน้าเถาเยี่ยนและยื่นแก้วแชมเปญให้

              “เครื่องดื่มสำหรับแขกพิเศษครับ” เถาเยี่ยนมองแก้วด้วยความประหลาดใจ งานเลี้ยงของบริษัทไม่เคยแบ่งเครื่องดื่มสำหรับแขกพิเศษเช่นนี้ เธอจึงยังไม่ยื่นมือรับในทันที

              ลู่จิ่งเซิงซึ่งยืนอยู่ข้างกายสังเกตเห็นความลังเล เขาหยิบแก้วนั้นจากถาดเสียเอง

              “เธอไม่ค่อยดื่ม” ชายหนุ่มบอก ก่อนส่งแก้วในมือของตนซึ่งเป็นน้ำเปล่าให้เถาเยี่ยน

              “แก้วนี้ดีกว่า”

              ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนบริกรไม่ทันห้าม ลู่จิ่งเซิงยกแชมเปญขึ้นจิบตามธรรมเนียม ขณะที่เสียงปรบมือดังทั่วห้อง สีหน้าของเถาซินหรูเปลี่ยนไปทันที

              เธอไม่คิดว่าท่านประธานลู่จะรับแก้วแทนพี่สาว และยิ่งไม่กล้าเข้าไปแย่งเครื่องดื่มต่อหน้าคนมากมาย สิ่งเดียวที่ทำได้คือมองชายหนุ่มดื่มไปเกือบครึ่งแก้วด้วยหัวใจที่เต้นแรง

              เถาเยี่ยนหันไปเห็นน้องสาวหลบสายตาอย่างผิดปกติ ความระแวงพลันเกิดขึ้นในใจ เธอกวาดตามองบริกรคนเดิม แต่พบว่าเขารีบหายออกไปทางประตูด้านข้างแล้ว

              “แก้วนั้นมีอะไรงั้นเหรอ” เธอถามเสียงเบา

              ลู่จิ่งเซิงวางแก้วลง กลิ่นและรสชาติแทบไม่ต่างจากแชมเปญทั่วไปมีเพียงรสขมจาง ๆ ติดอยู่ปลายลิ้น

              “ยังไม่แน่ใจ” เขาตอบ ก่อนเรียกเฉินอี้โจวเข้ามา

              “เก็บแก้วนี้ไว้ ตรวจกล้องวงจรปิดและตามตัวบริกร ห้ามให้ใครออกจากโรงแรมจนกว่าจะพบเขา”

              คำสั่งสั้น ๆ ทำให้เลขาหนุ่มเข้าใจทันที เฉินอี้โจวใช้ผ้าเช็ดหน้าหยิบแก้วใส่ถุงเก็บหลักฐานแล้วเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัย

              “คุณดื่มไปแล้ว เราไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ” เถาเยี่ยนบอก

              “ยังไม่ต้องทำให้คนในงานแตกตื่น”

              แม้น้ำเสียงของลู่จิ่งเซิงยังคงสงบนิ่ง แต่เถาเยี่ยนเห็นเส้นเลือดบริเวณขมับของเขาเต้นชัดขึ้น แค่ไม่กี่นาทีใบหน้าที่เคยเย็นเฉยก็เริ่มมีสีแดงผิดปกติ

              ชายหนุ่มปลดกระดุมคอเสื้อหนึ่งเม็ด ลมหายใจของเขาหนักขึ้นเล็กน้อย ทว่าแผ่นหลังยังคงเหยียดตรงเช่นเดิมเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น    

              เถาเยี่ยนเคยได้ยินเรื่องยาชนิดนี้จากข่าวฉาวในแวดวงธุรกิจ อาการที่เกิดขึ้นรวดเร็วทำให้เธอเข้าใจว่าแก้วนั้นถูกเตรียมไว้เพื่ออะไร และเดิมทีคนที่ต้องดื่มมันควรเป็นเธอ

              ความเย็นวาบแล่นไปทั่วร่าง หากลู่จิ่งเซิงไม่หยิบแก้วไป คืนนี้เธออาจถูกพาไปที่ใดสักแห่งในโรงแรมโดยไม่มีโอกาสป้องกันตัว

              “ท่านประธานลู่ เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

              คราวนี้ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธ เขาพยักหน้าให้เธอเดินนำไปยังทางออกด้านหลัง เฉินอี้โจวรีบตามมา ก่อนได้รับรายงานว่าพบตัวบริกรอยู่ใกล้ลานจอดรถ แต่ตอนนี้เธอต้องพาเขาไปพักเสียก่อน

              “ให้คนเตรียมรถ และติดต่อหมอหลี่มาที่ห้องรับรองชั้นบน” ลู่จิ่งเซิงสั่ง

              “อีกอย่าง ปิดทางออกทุกชั้น คนวางแผนยังอยู่ในงาน”

              เถาเยี่ยนประคองแขนเขาเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว เมื่อประตูปิดลงและเหลือกันเพียงสองคน ร่างสูงที่พยายามรักษาท่าทีมาตลอดก็เซไปด้านหลัง

              “ระวังค่ะ”

              หญิงสาวรีบยื่นมือไปรับ น้ำหนักตัวของเขาทำให้เธอเกือบเสียหลัก ลู่จิ่งเซิงใช้มือข้างหนึ่งยันผนังไว้ ขณะที่อีกข้างรีบปล่อยจากไหล่เธอราวกับกลัวทำให้เธอเจ็บ

              “อยู่ห่างจากผมหน่อย” เขาพูดเสียงแหบพร่าจัด

              คำเตือนนั้นไม่ได้ทำให้เถาเยี่ยนหวาดกลัว ตรงกันข้าม หัวใจของเธอกลับบีบรัดอย่างรุนแรง ในขณะที่กำลังทรมาน ชายหนุ่มยังเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอก่อนตัวเอง

              “คุณยืนแทบไม่ไหวแล้ว จะให้ฉันปล่อยได้ยังไงคะ”

              “ผมควบคุมตัวเองได้”

              ลู่จิ่งเซิงขยับออกห่าง ทั้งที่ลมหายใจร้อนจัดและฝ่ามือซึ่งกดอยู่บนผนังกำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น เขาไม่แตะต้องเธอเกินกว่าที่จำเป็นแม้แต่น้อย

              เสียงลิฟต์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้นบนสุด เถาเยี่ยนใช้บัตรของเขาเปิดห้องรับรองส่วนตัว แล้วพาชายหนุ่มไปนั่งบนโซฟา

              “หมอกำลังมา คุณอดทนอีกหน่อยนะคะ

              ลู่จิ่งเซิงพยักหน้า เขาถอดเสื้อสูทออกวางไว้ข้างกาย ก่อนยกมือกดหว่างคิ้ว เหงื่อเม็ดเล็กปรากฏบนหน้าผากทั้งที่เครื่องปรับอากาศภายในห้องเย็นจัด

              เถาเยี่ยนเดินไปหยิบน้ำเย็น แต่ทันทีที่เธอยื่นแก้วให้ ชายหนุ่มกลับไม่รับ เขามองมือของตนเองครู่หนึ่งแล้วเอ่ยอย่างยากลำบาก

              “วางไว้บนโต๊ะ แล้วคุณออกไปรอด้านนอก”

              “ฉันจะอยู่จนกว่าหมอจะมา”

              “เถาเยี่ยน” น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้น แม้จะยังแหบพร่า

              “ยานี้ไม่ใช่เรื่องที่คุณควรเสี่ยง ผมไม่อยากทำให้คุณกลัว” เธอยืนนิ่ง ความซาบซึ้งและความเจ็บปวดจากอดีตผสมปนเปกันอยู่ในอก จนดวงตาร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว

              “คุณรู้หรือเปล่า แก้วนั้นตั้งใจส่งให้ฉัน”

              “รู้แล้ว”