Alle Kapitel von 1888 แด่ชีวิตดั่งฝัน ปลิดปลิวดั่งสายรุ้ง: Kapitel 61 – Kapitel 70

ทว่าสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดในบ้านหลังนี้ คือพฤติกรรมของขุนศึกใหญ่แห่งเทียนจิน ช่วงนี้จางปินแทบจะไม่ออกไปค่ายทหารเลยหากไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย เขาเอาแต่วนเวียนอยู่ในคฤหาสน์ คอยแอบมองคุณนายเฉินอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ ไม่กล้าเข้าไปคุยตรงๆ จนเฉินหลิงที่ลอบสังเกตการณ์อยู่อดรู้สึกสงสารผสมหมั่นไส้ไม่ได้ช่วงบ่ายวันหนึ่งเฉินหลิงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ดวงตาเป็นประกายวาววับขณะเปิดกล่องไม้บุกำมะหยี่ ภายในนั้นบรรจุ 'ชุดมีดผ่าตัด' คุณภาพเยี่ยมจำนวนสิบสี่ชิ้นที่ทำจากเหล็กกล้าชั้นดี เงาวับและคมกริบ นี่คือของขวัญที่จางปินสั่งให้ลูกน้องไปกว้านหาซื้อมาจากพวกพ่อค้าต่างชาติเพื่อรับขวัญลูกสาวบุญธรรมโดยเฉพาะหญิงสาวหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมาลูบคลำด้วยความหลงใหล ปลื้มปริ่มจนหุบยิ้มไม่ลงจางปินที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม มองภาพเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มที่กำลังนั่งลูบคลำมีดคมกริบด้วยสายตาแปลกประหลาด"เป็นเด็กผู้หญิงแท้ๆ แต่ดันไปเรียนผ่าตัดชำแหละเนื้อหนังคน มันจะดีหรือ" จางปินอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ "สู้ย้ายไปเรียนฝังเข็มจับชีพจรแบบหมอจีนเหมือนเพื่อนของเธอ มันไม่ดูเรียบร้อยกว่าหรือไง"เฉินหลิ

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินเอามือไพล่หลัง สายตาคมกริบคอยกวาดมองฝูงชนที่เดินสวนไปมา แม้จะอยู่ในช่วงเวลาพักผ่อนและได้เดินเล่นกับหญิงคนรัก แต่สัญชาตญาณระแวดระวังภัยของพยัคฆ์คลั่งแห่งแดนเหนือไม่เคยลดทอนลงเลยแม้แต่น้อยขณะที่เฉินหลิงกำลังก้มดูปิ่นปักผมที่ร้านเครื่องประดับ เสิ่นเยี่ยนถิงก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาที่เขาจากมุมมืด...ชายหนุ่มตวัดสายตาหันขวับไปมองด้านหลังทันที ผู้คนบนถนนยังคงเดินขวักไขว่ พ่อค้าแม่ค้าร้องตะโกนเรียกลูกค้าตามปกติ ไม่มีใครที่มีท่าทีน่าสงสัยหรือหยุดยืนจ้องมองพวกเขาสักคน"มีอะไรหรือเปล่าคะ" เฉินหลิงหันมาถามเมื่อเห็นชายหนุ่มหยุดชะงักและมองไปด้านหลัง"เปล่า ไม่มีอะไร" เสิ่นเยี่ยนถิงส่ายหน้าเบาๆ แล้วหันกลับมาส่งยิ้มให้เธอ "ปิ่นอันนี้สวยดีนะ เหมาะกับเธอมาก"เขาแสร้งทำเป็นสนใจเครื่องประดับตรงหน้า แต่โสตประสาทกลับเปิดรับรู้ความเคลื่อนไหวรอบตัวอย่างเต็มที่เมื่อทั้งสองจ่ายเงินและออกเดินต่อ ความรู้สึกถูกสะกดรอยตามก็กลับมาอีกครั้ง มันไม่ใช่สายตาของชาวบ้านทั่วไปที่มองด้วยความอยากรู้อยากเห็น หรือสายตาของพวกนักเลงปลายแถว แต่เป็นสายตาของคนที่ถูกฝึกฝน

สิ้นคำตวาดอันเด็ดขาดนั้น เฉินหลิงก็ดึงเข่าขึ้นมากอดไว้แน่น ซบหน้าลงกับท่อนแขน ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างเงียบๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนที่ยอมเงียบเสียงลงแต่โดยดี ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำพูดใดออกมาอีก มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวที่ดังสะท้อนก้องอยู่หน้าประตูห้องผ่าตัดที่ปิดสนิทเวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งแสงแรกของรุ่งอรุณสาดส่องกระทบระเบียงทางเดิน ไฟหน้าห้องผ่าตัดที่สว่างวาบมาทั้งคืนก็ดับลงบานประตูถูกผลักออก อาจารย์หมอเดินออกมาด้วยสภาพอิดโรยและเสื้อกาวน์ที่เปื้อนเลือด ทุกคนปราดเข้าไปหาทันที รวมถึงเฉินหลิงที่นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นมาตลอดทั้งคืน เธอยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยขาทั้งสองข้างที่สั่นเทา"พวกเราทำสุดความสามารถแล้วครับ" อาจารย์หมอถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "สะเก็ดระเบิดถูกนำออกไปหมดแล้ว การผ่าตัดผ่านพ้นไปด้วยดี... แต่บาดแผลของเขาสาหัสมาก เสียเลือดไปมหาศาล ตอนนี้พ้นขีดอันตรายในห้องผ่าตัดแล้ว แต่... ต้องรอดูอาการอย่างใกล้ชิด ว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาหรือไม่ หากผ่านช่วงวิกฤตนี้ไปได้โดยไม่มีภาวะแทรกซ้อน ก็ถือว่าปาฏิหาริย์แล้วครับ"ประโยคที่ว่า 'รอดูว่าจะฟื้นหรือไม่' เปรียบเสมือนค

แสงตะวันยามเย็นสาดทอแสงสีส้มหม่นผ่านหน้าต่างบานเล็กของห้องพักผู้ป่วย บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัดและหนักอึ้งราวกับถูกกดทับด้วยก้อนหินนับพันชั่งเฉินหลิงยังคงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงของเสิ่นเยี่ยนถิงไม่ยอมห่าง นัยน์ตาของเธอจดจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของชายหนุ่มที่นอนนิ่งไม่ไหวติง ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ในฐานะแพทย์ผู้ผ่านการศึกษาและเห็นความเป็นความตายมานักต่อนัก สติปัญญาและหลักการทางวิทยาศาสตร์ตะโกนบอกเธออย่างชัดเจนว่า... อวัยวะภายในของเขาล้มเหลวเกินกว่าจะเยียวยาแล้ว เขาฝืนทนมาได้ถึงตอนนี้ก็ถือเป็นปาฏิหาริย์มากแล้วแต่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่รักเขาจนหมดหัวใจ... เธอยอมรับความจริงข้อนี้ไม่ได้!"ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ..." เฉินหลิงกระซิบเสียงสั่น เธอลูบแก้มสากของชายหนุ่มเบาๆ ก่อนจะหยิบกระติกน้ำร้อนลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำอุ่นมาเช็ดตัวให้คุณนะ คุณจะได้สบายตัวขึ้น"หญิงสาวเดินเลื่อนลอยออกมาจากห้องพักผู้ป่วย สภาพของเธอราวกับร่างไร้วิญญาณที่เดินได้ เมื่อเดินมาถึงบริเวณโถงต้มน้ำร้อนส่วนกลางตรงมุมตึก เธอวางกระติกลงเพื่อรอเติมน้ำ แต่แล้วหูที่กำลังอื้ออึงของเธอกลับแว่วได้ยินเสียงกระซิบกระซาบข

"แต่คุณไม่เหมือนกันใช่ไหม... คุณจะไม่ปล่อยให้ฉันต้องรอคอยเก้อเหมือนชีวิตที่แล้วใช่ไหม... คุณจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง... ใช่ไหมเยี่ยนถิง..."เรี่ยวแรงหยดสุดท้ายของเฉินหลิงเหือดแห้งลงไปพร้อมกับคำพูดประโยคนั้น เชือกเส้นหนาที่เคยรัดตรึงร่างของเสิ่นเยี่ยนถิงไว้กับตัวเธอเริ่มหลุดลุ่ยตามการเสียดสีและแรงกระชากมาตลอดทาง จากที่เคยรัดแน่นจนแนบชิด บัดนี้กลายเป็นเพียงแค่การเอาสองมืออ่อนแรงช่วยประคองร่างของเขาเอาไว้ไม่ให้ร่วงหล่นไม้ค้ำยันในมือของเธอหักดัง เป๊าะข้อเท้าที่บวมช้ำพลิกแพลง ขาทั้งสองข้างหมดแรงที่จะหยัดยืนอีกต่อไป ร่างของเฉินหลิงเซล้มลงเสี้ยววินาทีนั้น สองมือที่สั่นเทาของเธอไม่อาจประคองน้ำหนักของบุรุษร่างใหญ่ได้อีกต่อไป ร่างของเสิ่นเยี่ยนถิงหลุดเลื่อนออกจากแผ่นหลังของเธอ..."ไม่... เยี่ยนถิง!"เฉินหลิงพยายามจะไขว่คว้าเขาไว้ แต่ทุกอย่างช้าเกินไป ร่างกายของเธอถึงขีดจำกัดสูงสุดแล้ว โลกทั้งใบหมุนคว้าง สติสัมปชัญญะของเธอถูกความมืดมิดเบื้องหน้ากลืนกินไปจนหมดสิ้น ร่างบางร่วงหล่นลงสู่พื้นหินเย็นเยียบ พร้อมกับสติที่ดับวูบไปอย่างสมบูรณ์ท่ามกลางความมืดมิดและเหน็บหนาวของยอดเขาเมี่ยวเฟิงซานรุ่งอรุณบนย