جميع فصول : الفصل -الفصل 40

พอได้ยินว่ายาแก้ปวดชั้นดีที่หมอฝรั่งให้มาแท้จริงแล้วคือยาเสพติด นัยน์ตาคมกริบก็วาวโรจน์ขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด มือหนาคว้าขวดยามอร์ฟีนบนโต๊ะทำท่าจะปาอัดกำแพงทิ้งให้แตกละเอียด"อย่า!" ฉางหลิงรีบพุ่งไปตะครุบมือเขาเอาไว้แน่น"จะบ้าหรือไง ของแพงขนาดนี้!" เธอดึงขวดยาออกจากมือเขาอย่างระมัดระวังราวกับมันเป็นของล้ำค่า "มันมีประโยชน์ในทางการแพทย์มากนะ แค่ตอนนี้ 'คุณ' ห้ามใช้มันอีกเด็ดขาดก็เท่านั้นแหละ! เดี๋ยวฉันจะล้างแผลแล้วก็ขูดเนื้อตายออกให้ ฉันมียาชา รับรองว่าคุณจะไม่ปวดทรมานแน่นอน"จากนั้นหญิงสาวก็หันขวับไปทางลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่หน้าประตู "อาเฟิง! คุณช่วยแอบไปที่ร้านขายยาจีนตระกูลซุนหน่อยสิ ไปถึงก็บอกเถ้าแก่ว่ามาซื้อยาแก้อักเสบกับยาลดไข้ให้ 'คนไข้ของฉางหลิง' เถ้าแก่ร้านนั้นเขารู้จักฉันดี เขาจะจัดยาที่ถูกต้องให้เอง""ฉันไม่กินยาต้ม มันยุ่งยาก" ชายหนุ่มเอ่ยขัดขึ้นมาทันที สีหน้าฉายแววรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัดฉางหลิงยกมือขึ้นเท้าสะเอว หรี่ตามองคนตัวโตอย่างจับผิด "แต่ยาจีนมันไม่ทำให้คุณเสพติดจนกลายเป็นขี้ยานะ... หรือว่าคุณกลัวขมกันแน่?" เธอแกล้งลากเสียงยาว ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องของเขาต่อ "อาเฟิง

หญิงสาวเดินเปิดประตูดูห้องที่เหลือจนสุดทางเดิน ก็พบว่าสภาพมันคือรังหนูที่ไม่ต่างกันเลยสักนิด จนกระทั่งมือบางเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูบานสุดท้ายที่อยู่ลึกสุดของโถงทางเดิน"เดี๋ยวครับ! ห้องนั้นไม่ได้..."ลูกน้องร้องห้ามไม่ทัน บานประตูไม้เนื้อดีถูกผลักออกไปแล้วฉางหลิงชะงักไปเล็กน้อย สภาพภายในห้องนี้แตกต่างจากรังหนูที่ผ่านมาลิบลับ มันกว้างขวาง สว่างไสว อากาศถ่ายเทสะดวก เฟอร์นิเจอร์ไม้ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ที่สำคัญคือเตียงนอนปูด้วยผ้าปูสีขาวสะอาดสะอ้านน่านอนที่สุด"เพอร์เฟกต์!" ฉางหลิงดีดนิ้วดังเป๊าะ "ดีที่สุด! ฉันเลือกห้องนี้แหละ!"พูดจบเธอก็ก้าวฉับๆ เข้าไปกลางห้อง ทิ้งตัวลงนั่งบนฟูกนุ่มๆ ทันที"ไม่ได้นะครับ!" บรรดาลูกน้องรีบถลันตามเข้ามา หน้าตื่นตระหนก "คุณออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! ห้องนั้นเป็นห้องของเจ้านาย คุณจะไปยึดห้องลูกพี่ผมได้ยังไง!""ทำไมจะไม่ได้" ฉางหลิงหันมาเท้าสะเอว เชิดหน้าขึ้นอ้างเหตุผลหน้าตาย "ก็เจ้านายพวกนายเป็นคนออกปากสั่งเองว่า 'ให้เลือกๆ เอาตามใจชอบ' พวกนายก็ยืนหัวโด่ได้ยินกันทุกคนนี่ ให้เลือกห้องไหนก็ได้... แปลว่ารวมห้องนี้ด้วย!"บรรดาลูกน้องอ้าปากค้าง มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"กินเสร็จแล้วก็เตรียมตัวด้วยล่ะ" หญิงสาวสบตาเขา แววตากลับมาจริงจัง "เดี๋ยวฉันต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลให้คุณแล้วนะ แผลเปิดกว้างแบบนั้น ต้องล้างและเปลี่ยนผ้าสมานแผลทุกวัน ห้ามดื้อห้ามเบี้ยวเด็ดขาด"ชายหนุ่มปรายตามองเธอเล็กน้อย ก่อนจะตอบรับในลำคอด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามแบบ"อืม..."เมื่อจัดการกับอาหารเช้าจนเรียบร้อย ฉางหลิงก็สลัดภาพความแปลกประหลาดทิ้งไป หญิงสาวกลับมาทำหน้าที่แพทย์อย่างเคร่งครัด เธอจัดเตรียมอุปกรณ์ทำแผล ล้างมือด้วยแอลกอฮอล์จนสะอาดสะอ้าน ก่อนจะเริ่มลงมือทำความสะอาดบาดแผลที่สีข้างของชายหนุ่มอย่างเบามืออากาศภายในห้องทำงานกระจกเงียบสงบ มีเพียงเสียงคีมเหล็กกระทบถาดเบาๆ และเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ทว่าท่ามกลางความเงียบงันนั้น จู่ๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา"เมื่อเช้า... ฉันให้อาเฟิงไปเค้นคอถามความจริงจากครอบครัวของเธอมาแล้วนะ"มือเล็กที่กำลังคีบสำลีชุบน้ำยาชะงักค้างอยู่เหนือปากแผลทันที ฉางหลิงเม้มริมฝีปากแน่น พยายามบังคับมือของตนเองไม่ให้สั่น ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองเขา"เป็นอย่างไรบ้าง..." น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปในลำคอชายหนุ่มมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่พ

ชายหนุ่มถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ... ตรรกะการวาดภาพของหมอคนนี้มันสุดโต่งเกินมนุษย์มนาไปแล้ว!ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที เสียงขีดเขียนก็หยุดลง ฉางหลิงเป่าหมึกให้แห้ง ก่อนจะดันกระดาษแผ่นนั้นไปตรงหน้าเขา"นี่ไง โครงหน้าเขาเหลี่ยมกรามชัดเจน โหนกแก้มสูง คิ้วหนาชี้ขึ้น และที่สำคัญ... ตรงหางคิ้วขวาเขามีรอยแผลเป็นทางยาวด้วย ฉันจำได้แม่นยำเพราะรอยแผลมันทำให้โครงสร้างกล้ามเนื้อใบหน้าเขาผิดรูปไปนิดหน่อย"ชายหนุ่มหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับภาพวาดลายเส้นสมจริงราวกับภาพถ่าย นัยน์ตาสีรัตติกาลก็เบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นตะลึง ทว่าไม่ใช่เพราะความสวยงามของภาพวาด... แต่เป็นเพราะใบหน้าของบุคคลในภาพต่างหาก!บรรยากาศรอบตัวเขากลายเป็นเยียบเย็นและแผ่รังสีสังหารออกมาจนฉางหลิงยังขนลุกซู่"คุณรู้จักเขาหรือ..." ฉางหลิงถามเสียงแผ่ว"รู้จักดีเลยล่ะ..." เขาเค่นเสียงลอดไรฟัน กระดาษในมือถูกกำแน่นจนยับยู่ยี่ "หมอนี่คือ 'จางปิน' ...มันเป็นรองผู้บัญชาการทหารของกองทัพอีกฝั่ง และเป็นคนที่ชอบออกมาป่าวประกาศว่าตัวเองจงรักภักดีต่อราชสำนักนักหนา!"ฉางหลิงอ้าปากค้าง "รองผู้บัญชาการทหาร!? หมายความว่า... คนที่ตามไล่ฆ่าฉัน

ฉางหลิงมองหน้าเขานิ่ง ท่าทางของเขาจริงจังจนน่าขนลุก หญิงสาวจึงเพียงพยักหน้ารับเบาๆ ในลำคอ "อืม..." ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยติดอยู่ในห้องแคบๆ ด้วยกันสองคนเสียเมื่อไหร่ ตอนที่ช่วยชีวิตเขาครั้งแรกบรรยากาศยังเลวร้ายกว่านี้ตั้งเยอะชายหนุ่มเดินไปที่โต๊ะ วางปืนพกกระบอกใหญ่ลงตรงหน้าเธอ "ใช้เป็นใช่หรือไม่""เป็น" ฉางหลิงพยักหน้า"ดี" ชายหนุ่มเอื้อมมือเข้าไปในสาบเสื้อ ล้วงเอาปืนพกขนาดเล็กกะทัดรัดอีกกระบอกที่ซ่อนไว้อย่างมิดชิดออกมา ยื่นส่งให้เธอ "กระบอกนี้พกติดตัวเอาไว้ จำไว้ให้ดี... หากเกิดเรื่องขึ้นมา ให้เหนี่ยวไกยิงทันทีโดยไม่ต้องลังเล ต่อให้พวกมันจะจับฉันเป็นตัวประกันเพื่อบีบเธอ... ก็ห้ามหยุดยิงเด็ดขาด"ฉางหลิงรับอาวุธชิ้นเล็กมาถือไว้ ความเย็นเยียบของเหล็กกล้าทำให้นิ้วมือของเธอสั่นระริก หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างจริงจัง"ตกลง... คุณเป็นใครกันแน่"ชายหนุ่มมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ "คุณเพิ่งจะนึกอยากถามฉันเอาป่านนี้หรือ""ก็ก่อนหน้านี้ถ้ารู้น้อยหน่อยย่อมตายช้าหน่อย" ฉางหลิงแค่นเสียง "แต่ดูจากสภาพการณ์ตอนนี้แล้ว จะรู้หรือไม่รู้ ช้าหรือเร็วก็คงต้องตายอยู่ดี บอกความจริงมาเถอะ... วันหน้าหากต