جميع فصول : الفصل -الفصل 60

คำว่า 'ภรรยา' ทำเอาจางปินเลือดขึ้นหน้า รังสีฆ่าฟันที่เพิ่งจางหายไปกลับมาปะทุเดือดอีกครั้ง ขุนศึกใหญ่ตบโต๊ะเสียงดังปัง!"ถึงอาหลิงจะเป็นลูกสาวของผม แต่เรื่องระหว่างเรายังไม่จบแค่นี้แน่!" จางปินตวาดลั่น "กองทัพแดนเหนือของคุณบุกมาถล่มคลังอาวุธ แถมยังฆ่าคนของผมไปตั้งมากมาย คุณคิดว่าแค่มาอ้างตัวเป็นลูกเขย แล้วจะลบล้างหนี้เลือดครั้งนี้ได้ง่ายๆ งั้นหรือ!"เสิ่นเยี่ยนถิงแค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนประจันหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "คุณก็อย่าลืมสิว่าคนของคุณก็ลอบกัดตลบหลัง ฆ่าทหารฝีมือดีของผมไปไม่น้อยเหมือนกัน! หนี้เลือดของคุณ ผมก็ต้องทวงคืนเช่นกัน!"ความขัดแย้งที่เพิ่งจะคลี่คลายเพราะคำว่า 'พ่อ' กลับมาตึงเครียดจนทะลุจุดเดือด มังกรและพยัคฆ์จ้องตากันอย่างกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศในห้องโถงหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออกฉางหลิงที่ทนดูความดื้อดึงของบุรุษทั้งสองไม่ไหว รีบก้าวออกมายืนคั่นกลาง หญิงสาวกางแขนออกแล้วเอ่ยขัดขึ้นเสียงดัง "พอได้แล้วค่ะ! นี่มันเรื่องอะไรกัน ในเมื่อคนของคุณก็ตาย คนของเขาก็เสียชีวิตไปพอๆ กัน ต่างฝ่ายต่างก็สูญเสียหนักขนาดนี้... ถือว่าเจ๊ากันไป แล้วๆ กันไปไม่ได้หรือคะ!""ไม่ไ

ความหนักใจของท่านนายพลเสิ่นแห่งกองทัพแดนเหนือ ไม่ได้ส่งไปถึงสตรีที่บัดนี้ชีวิตพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ ฉางหลิงนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอนอันหรูหรา ภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน จากหมอเถื่อนที่ต้องดิ้นรนหาเงินประทังชีวิต บัดนี้เธอกลับกลายเป็น 'คุณหนูเฉิน' บุตรีบุญธรรมของผู้ทรงอิทธิพลแห่งเทียนจินไปเสียแล้วเมื่อความตื่นเต้นและตกใจเริ่มจางหาย ความรู้สึกเป็นห่วงก็เข้ามาแทนที่ หญิงสาวนึกขึ้นได้ว่าสหายรักทั้งสองป่านนี้คงจะร้อนใจแทบเป็นบ้าที่เห็นเธอหายตัวไป แถมยังมาอยู่กับศัตรูที่เคยปะทะกันเสียอีก เธอจึงรีบฝนหมึกเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง สั่งให้คนรับใช้นำไปส่งให้ถึงมือซุนป๋อเหวินและเฟิงรุ่ย โดยนัดแนะให้ทั้งสองมาพบเธอที่คฤหาสน์ตระกูลจางในตอนเย็น เพราะมีเรื่องสำคัญจะเล่าให้ฟังแต่ฉางหลิงลืมคิดไปสนิทใจเลยว่า... สำหรับคนที่เพิ่งรอดตายจากการถูกจางปินตามล่าอย่างพวกเขานั้น การได้รับจดหมายเชิญให้ไปที่คฤหาสน์ของมัจจุราช มันน่าขนหัวลุกเพียงใด!"นี่มัน... จดหมายเรียกค่าไถ่ชัดๆ!"ซุนป๋อเหวินมือสั่นเทาขณะถือกระดาษจดหมาย เขาเงยหน้ามองคนส่งสารด้วยสายตาหวาดระแวง "พวกแกจับตัวฉางหลิงไปทรมานใช่หรือไม่! ต้องกา

จางปินได้ยินคำว่า 'พ่อตา' ก็เลือดขึ้นหน้า โทสะพุ่งปรี๊ดจนแทบอยากจะชักปืนออกมายิงแสกหน้าไอ้เด็กเมื่อวานซืนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด ขุนศึกใหญ่กำหมัดแน่น แต่เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นฉางหลิงที่กำลังนั่งรออยู่ไม่ไกล เขาก็ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์ ความโกรธถูกแทนที่ด้วยความหวาดหวั่นเมื่อนึกถึงสตรีที่กำลังเดินทางมาจากเซี่ยงไฮ้ หากเธอรู้ว่าเขาทำสามีของลูกสาวโกรธและพาตัวลูกสาวหนีเตลิดไป สิ่งที่เขาเฝ้ารอคอยและทุ่มเทมาตลอดเกือบยี่สิบปีจะต้องสูญเปล่าอย่างแน่นอน! เพื่อความรักที่รอคอยมาครึ่งชีวิต จางปินจำต้องกัดฟันกรอด ฝืนทนกลืนความโมโหกลับลงคอไปอย่างยากลำบากเมื่อเสิ่นเยี่ยนถิงก้าวเข้ามาในห้องรับรองและได้เห็นว่าฉางหลิงนั่งรออยู่อย่างปลอดภัย ไร้รอยขีดข่วนใดๆ ความกดดันที่แผ่ซ่านรอบตัวเขาก็มลายหายไปจนสิ้น ชายหนุ่มระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก แววตาที่เคยมองศัตรูอย่างดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนเมื่อทอดมองสตรีตรงหน้าภาพความหวานชื่นภายในห้อง กลับขัดใจผู้ที่แอบยืนมองอยู่หลังบานหน้าต่างด้านนอกอย่างรุนแรง จางปินจ้องมองภาพนายพลหนุ่มที่นั่งเคียงข้างลูกสาวของตนด้วยแววตาขุ่นเคือง ขุนศึกใหญ่ได้แต่กัดฟัน

ภายในฐานที่มั่นลับของกองทัพแดนเหนือ เสิ่นเยี่ยนถิงเรียกประชุมบรรดานายทหารคนสนิทและผู้บังคับบัญชาระดับสูงเข้าพบเป็นการด่วน"ฉันได้ตัดสินใจแล้ว" น้ำเสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ "เราจะย้ายฐานที่มั่นทั้งหมด... มุ่งหน้าลงใต้สู่กวางโจว"สิ้นคำประกาศ บรรดานายทหารต่างเบิกตากว้าง หันมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความไม่เข้าใจ อาเฟิงที่เป็นตัวแทนของทุกคนจำต้องก้าวออกมารายงานความลำบากใจ"ท่านนายพลครับ... การถอนรากถอนโคนจากเทียนจินไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลยนะครับ พวกเราหลายคนตั้งรกราก มีลูกมีเมียและครอบครัวอยู่ที่นี่ การจะให้ทิ้งบ้านเกิดแล้วไปเริ่มต้นใหม่ที่แดนใต้ที่พวกเราไม่คุ้นเคย... มันยากลำบากเกินไปครับ"นายทหารหลายคนพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาเป็นชายชาติทหาร ไม่กลัวความตายในสนามรบ แต่การต้องหอบครอบครัวไปตกระกำลำบากในที่ที่ไม่รู้จัก เป็นสิ่งที่ชายอกสามศอกย่อมต้องคิดหนักเสิ่นเยี่ยนถิงกวาดสายตามองลูกน้องทุกคนด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็น"พวกนายคิดว่าเทียนจินในตอนนี้ปลอดภัยนักหรือ" เขาเอ่ยถามเสียงเรียบแต่หนักแน่น "ขุนศึกก๊กต่างๆ กำลังซ่องสุมกำลัง อาวุธเถื่อนทะลักเข้ามา กองกำลังต่างชาติก็เริ่มรุกคื

ท่ามกลางบรรยากาศแห่งความชื่นมื่นของเหล่านักศึกษาและครอบครัวที่มาร่วมแสดงความยินดี กลับมีสายตาเหยียดหยามของกลุ่มนักศึกษาหญิงหัวสูงคอยจ้องมองมาอย่างจับผิด นำโดย 'หวังซินเยว่' พร้อมด้วยสมุนซ้ายขวาอย่าง 'หลี่เหมย' และ 'จ้าวเจิน'... อดีตเพื่อนร่วมห้อง 204 ของฉางหลิงนั่นเองหวังซินเยว่ปรายตามองกลุ่มของฉางหลิงตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางเบ้ปาก แม้จะเห็นว่าฉางหลิงสามารถฝ่าฟันจนเรียนจบมาได้ แต่ในสายตาของเธอ ฉางหลิงก็ยังคงเป็นแค่ 'ยัยเด็กบ้านนอกยากจน' ที่ไม่มีแม้แต่เงินจ่ายค่าเช่าห้อง ต้องดิ้นรนปากกัดตีนถีบ ไม่มีวันเทียบชั้นกับพวกลูกผู้ดีมีเส้นสายอย่างพวกเธอได้อยู่ดีฉางหลิงสังเกตเห็นสายตาดูถูกที่มองมา แต่เธอกลับคร้านจะใส่ใจ หญิงสาวเพียงแค่ยักไหล่เบาๆ ไม่แม้แต่จะชายตามองกลับ ยามนี้เป้าหมายในชีวิตและสถานะของเธอเปลี่ยนไปไกลเกินกว่าจะมานั่งต่อล้อต่อเถียงกับเรื่องไร้สาระพรรค์นี้แล้ว สิ่งที่เธอสนใจมีเพียงการเตรียมตัวย้ายลงใต้เพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้นเมื่อพิธีการต่างๆ เสร็จสิ้นลง ซุนป๋อเหวินและเฟิงรุ่ยถูกครอบครัวดึงตัวไปถ่ายรูป ฉางหลิงจึงขอตัวปลีกวิเวกเดินไปเข้าห้องน้ำเพียงลำพังขณะที่เธอกำลังยืนล้างมืออยู่